Beeld: Getty
Beeld: Getty

Naar schatting zijn er 119.000 kinderen in Nederland het slachtoffer van mishandeling. Hulpverleners zien vaak nog niet eens de helft, omdat veel mensen twijfelen over wel of niet melding doen. De taskforce kindermishandeling en seksueel misbruik lanceert deze week de campagne #ikkijknietweg om dit tegen te gaan.

Je wil het natuurlijk ook niet geloven. Dat iemand een kind pijn zou doen. Laat staan een bekende. Terwijl dat juist heel vaak het geval is. De gedachte alleen is al heftig. Als een gedachte verandert in een vermoeden is dat nog zwaarder. Aan een melding zitten consequenties verbonden en stel dat je het mis hebt. Dat is voor veel mensen reden om maar niet te melden. Maar... wat als het nou wel klopt?

Meest pijnlijk

Een melding is een stap naar het stoppen van kindermisbruik. Het welzijn van een kind moet altijd voorop staan. Mishandelde kinderen ervaren de zwijgzaamheid van omstanders als het meest pijnlijk, zo zegt de Taskforce. Het geeft ze het gevoel dat ze er niet toe doen. Vaak durven ze zelf niets te zeggen. Daarom hebben ze familieleden, onderwijzers, buren of clubgenoten nodig die zo moedig zijn om te helpen.

Ze wist het. En ze deed niks.

Lisanne (43) kan dat beamen: "Mijn vader kon van het ene moment op het andere compleet ontploffen. Iedereen liep op eieren om dat te voorkomen. Op een dag, toen hij weer flipte, ben ik naar de buurvrouw gevlucht. Zij liet me binnen en gaf me limonade. Kort daarna stond mijn vader aan de deur. Hij kwam me halen. Mijn buurvrouw probeerde nog te vragen of ik mocht blijven, maar daar was natuurlijk geen sprake van. De pijn die ik toen voelde, kan ik nog voelen. Ze wist het. En ze deed niks."

Auw, dit filmpje

In het onderstaande - behoorlijk heftige- filmpje zie je ouders die de vermoedens wegwuiven. Het zal toch niet... Maar wanneer je het beeld draait zie je de heftige realiteit van de situatie. 

Wat kun jij doen?

Heb je zelf het vermoeden dat er een kind in gevaar is? Dan kun je bellen met Veilig Thuis op 0800-2000. Dat kan anoniem, is gratis en ze zijn 24/7 bereikbaar. Als er acuut gevaar is voor een kind, bel je natuurlijk 112. Op de website van vooreenveiligthuis lees je meer over wat je kunt doen als je denkt dat er een kind in jouw omgeving hulp nodig heeft. Wat je ook doet: kijk niet weg.

kinderen-met-twee-moeders-of-vaders

Kinderen met homoseksuele ouders groeien even gelukkig, tevreden en goed functionerend op als kinderen uit een gezin met een vader en een moeder. Dat zegt hoogleraar homoseksueel ouderschap Henny Bos.

Door de kinderen te observeren, filmen en vragenlijsten in te laten vullen, zag Bos hoe ze zich gedroegen op school en binnen het gezin. En wat blijkt? Ze voelen zich niet minder gelukkig. Ook vertonen ze niet meer grensoverschrijdend gedrag.

 

'Begrensde acceptatie'

Maar toch kunnen ze volgens de wetenschapper van één ding wel last hebben: de 5 procent die uitgesproken negatief is over homoseksualiteit. Bos: "Er is sprake van een begrensde acceptatie vanuit de maatschappij: enerzijds heb je in Nederland als homo of lesbische vrouw veel vrijheid, maar tegelijkertijd vinden mensen het geregeld vies als twee mannen elkaar zoenen."

 

Lees ook
Vrolijke opvoedtantes Els en Do over opgroeien zonder mannen >

 

'Wie is nou je echte moeder?'

"De samenleving zendt tegenstrijdige boodschappen uit en dat zien we ook terug in ons onderzoek", vervolgt Bos. "Zo krijgt de helft van de kinderen met twee moeders of twee vaders weleens vragen als: wie is nou je echte moeder? Of: mis je dan geen vader?’" Het zou volgens de wetenschapper best kunnen dat kinderen het moeilijk hebben met zulke vragen, maar ouders kunnen hier een belangrijke rol in spelen: "Hoe bereiden zij hun kinderen voor op opmerkingen en reacties vanuit de maatschappij? Ook de zichtbaarheid van andere vergelijkbare gezinnen helpt. Dat kinderen om zich heen zien dat er meer zijn zoals zij."

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >
De juf

Een leerkracht vertelt aan Kek Mama wat ze meemaakt. Deze keer: Juf Annette (41) geeft les aan groep 7.

Dinsdagochtend elf uur, een binnenzwembad op de Veluwe. We zijn met de bovenbouw op kamp. Er zijn maar liefst 75 leerlingen mee. Vorig jaar waren het er vijftig, en toen vond ik al dat het maximum was overschreden. Nu zijn er niet eens meer slaapzalen voor de begeleiders in onze kampeerboerderij. ’s Nachts liggen we met tien leerkrachten en tien ouders op opblaasmatrassen in de ruimte tussen de voordeur en de keuken. Max, de vader van Julia, heeft zich op de plek naast mij weten te wurmen. Hij trakteert me iets te vaak op ongewenste knipoogjes. Gelukkig heb ik een niets onthullende pyjama aan. Maar het slaapt niet lekker.
 

Buikpijn van de spanning

Ik heb al weken buikpijn van de spanning, omdat ik veel verantwoordelijkheden heb. En dan heb ik ook nog de cursus voor bedrijfshulpverlener gevolgd. Wat heeft me bezield? Als dank voor mijn ijver ben ik nu verantwoordelijk voor alle ongelukjes en ongelukken die voorbijkomen.

Ik sta als bhv’er een trapje hoger dan een EHBO’er. Ik kan niet alleen pleisters plakken, tekenbeten behandelen en mitella’s aanleggen, maar ook de stabiele zijligging toepassen, reanimeren en branden blussen.

De andere volwassenen begeleiden gezellig wedstrijden, spelletjes, droppings. Ik zeul erachteraan met mijn EHBO-kist. Gisteren, op dag één, heb ik ontelbaar veel pleisters geplakt, zeven bloedende knieën verbonden, drie hoofdwonden gestelpt en vier teken verwijderd.

Vanochtend viel Elsje (7) uit een boom. Haar enkel zwol op en werd blauw. Een breuk? Ik spoot er een coldspray op. Een van de chauffeurs bracht haar naar de EHBO in de stad.

Ze waren nog niet weg of er klonk gebrul uit de keuken. Keukenhulpje Benjamin (8) had te enthousiast uien gesneden. Uit zijn wijsvinger spoot bloed, het topje lag er bijna af. Ook hij is naar de EHBO. Met een gaasje uit mijn kist.
 

Lees ook
Juf Charlotte (41) wordt gek van de ouders van Fiene >

 

Zwembandjes

Nu zijn we dus in het zwembad. Terwijl zeven leerlingen geen diploma hebben. Die moeten zwembandjes om. Mijn hart slaat een slag over als ik twee paar bandjes aan de kant van het diepe zie liggen. Ik ren naar de badmeester. Samen scannen we de bodem van het bad. Of daar een kind ligt. Dan zie ik de zwemdiplomaloze Hamza en Anouar (beiden 8) van de glijbaan glijden. Zonder zwembandjes. Overspannen roep ik ze naar de kant, sleur ze uit het water en zeg streng: “Of die dingen aan, of ik bind jullie voor de rest van de dag vast op een stoel.”
 

Nog één nacht

Collega Inge belt vanuit het ziekenhuis. Benjamins vinger is gehecht. En Elsjes enkel is niet gebroken, maar wel zwaar gekneusd. Inge brengt ze naar huis. Morgen gaan wij ook. Ik kan niet wachten. Nog één keer douchen onder een lauw, miezerig straaltje. Nog één nacht op mijn slaapmatrasje naast de knipogende Max. Ik snak naar mijn eigen man. En naar mijn eigen bed. En naar een bad van drie uur. En naar de herfstvakantie.


Dit artikel staat in Kek Mama 10-2018.
 

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >