Beeld: Getty
Beeld: Getty

Onze kinderen zijn natuurlijk perfect, en als ouder doen we het ook echt énig. Maar laten we eerlijk zijn: sommige bloedvervelende eigenschappen bezitten we allemaal, sinds we kinderen hebben.

  1. Als onsterfelijke over de straat zwabberen met je als kamikaze fietsende groep-drieër, bijvoorbeeld. Waardoor alle automobilisten in een straal van vijfhonderd meter om jullie heen zich stijf van het angstzweet achter het stuur bevinden, zigzaggend over diezelfde straat, biddend dat niet één van die bloedjes op hun motorkap belandt. Al is het allemaal hun schuld wanneer je kind zich een ongeluk schrikt van hun getoeter, dat snappen we allemaal, natuurlijk. Behalve wanneer je zelf hoog en droog achter het stuur zit, dat spreekt voor zich.
     
  2. Of drie rijen dik parkeren, zodat je kind niet door de regen naar de ingang van school hoeft te lopen, maar de rest van de wijk wel een kwartier in de file straat. En maar vloeken wanneer ze dat in jóuw straat doen, een dag later. Omdat je je eigen kind nu niet met de auto naar zíjn school kan brengen, om vervolgens dáár in de derde dubbele rij te parkeren.
     
  3. Je dreumes een gesprek laten beginnen met wildvreemden. En daar dan supertrots op zijn (want kijk nou hoe sociaal hij is, en schattig! Zo intelligent, ook!). Terwijl dat snoezige stel dat een halfuur lang beleefd met een vertrokken mond die op een grijns moet lijken naar jouw bloedje knikt, eindelijk een dagje kinderloos zat te genieten van hun prille liefde, terwijl hun eigen kinderen bij de exen zijn.
     
  4. Vijfhonderdzevenentachtig kinderfoto’s op Facebook plaatsen, waardoor anderen niet meer door hun newsfeed kunnen scrollen zonder bedolven te raken onder foto’s van jouw kroost vol kwijl na de zoveelste doodenge Rapley-poging, lekkende luierkonten, en knuffels met huisdieren waar de rest van de wereld stante pede allergisch van wordt.
     
  5. Op het werk niet ophouden over je hartenlapjes. En hoe fantástisch het is dat hij met zijn twee jaar al zijn eigen kont afveegt na het poepen. Al betekende dat onlangs nog wel dat er een strontklodder aan de wc-bril hing, wat natuurlijk zó schattig was dat je er een foto van maakte die wérkelijk ook echt op Facebook had gemoeten, maar ja, je wilt anderen ook weer niet bombarderen met plaatjes van jouw immer over the top schattige kinderen, nietwaar?
     
  6. Of over je slapeloze nachten. Vanwege doorkomende tandjes, nachtmerries over monsters (“Echt, nou, dat verhaal moet je even horen!”), stuwing en lekkages en andere onsmakelijke sappen die opeens heel normaal zijn wanneer je moeder bent. Echt, die collega heeft haar eigen sores.
     
  7. Hersenverweking. Tuurlijk kunnen we er niks aan doen, maar voordat je kinderen kreeg kon je toch ook gewoon je eigen navigatiesysteem instellen, het gas uit draaien, de hond voeren, aan vergaderingen denken en onthouden dat er gehakt in spaghetti Bolognese hoort?
     
  8. Praten in de derde persoon. “Zal mama dat even doen, schat?” Of: “Krijgt je vrouw nog een kus wanneer je thuiskomt, liefje?” Recept voor kindertrauma’s én een echtscheiding. Echt.
     
  9. Denken dat ‘die van jou’ zo bijzonder is. Ja, uiteraard is ‘ie dat. Die van mij ook. En die van haar. Plus het kleinkind van de buurvrouw. Maar hállo: íeder kind is speciaal, en ook al is jouw dreumes ongelooflijk hoogbegaafd omdat hij alle dieren na kan doen, en is je zevenjarige een topvoetballer omdat ‘ie wel drie keer heeft gescoord afgelopen zaterdag: zolang de rest van de wereld geen Nobelprijzen ziet of vermeldingen leest in het Guiness Book of World Records: shut up. Behang gewoon in stilte je eigen muren met diploma’s, oorkondes en medailles – behalve oma echt níemand die daar verder op zit te wachten.

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

kinderen-met-twee-moeders-of-vaders

Kinderen met homoseksuele ouders groeien even gelukkig, tevreden en goed functionerend op als kinderen uit een gezin met een vader en een moeder. Dat zegt hoogleraar homoseksueel ouderschap Henny Bos.

Door de kinderen te observeren, filmen en vragenlijsten in te laten vullen, zag Bos hoe ze zich gedroegen op school en binnen het gezin. En wat blijkt? Ze voelen zich niet minder gelukkig. Ook vertonen ze niet meer grensoverschrijdend gedrag.

 

'Begrensde acceptatie'

Maar toch kunnen ze volgens de wetenschapper van één ding wel last hebben: de 5 procent die uitgesproken negatief is over homoseksualiteit. Bos: "Er is sprake van een begrensde acceptatie vanuit de maatschappij: enerzijds heb je in Nederland als homo of lesbische vrouw veel vrijheid, maar tegelijkertijd vinden mensen het geregeld vies als twee mannen elkaar zoenen."

 

Lees ook
Vrolijke opvoedtantes Els en Do over opgroeien zonder mannen >

 

'Wie is nou je echte moeder?'

"De samenleving zendt tegenstrijdige boodschappen uit en dat zien we ook terug in ons onderzoek", vervolgt Bos. "Zo krijgt de helft van de kinderen met twee moeders of twee vaders weleens vragen als: wie is nou je echte moeder? Of: mis je dan geen vader?’" Het zou volgens de wetenschapper best kunnen dat kinderen het moeilijk hebben met zulke vragen, maar ouders kunnen hier een belangrijke rol in spelen: "Hoe bereiden zij hun kinderen voor op opmerkingen en reacties vanuit de maatschappij? Ook de zichtbaarheid van andere vergelijkbare gezinnen helpt. Dat kinderen om zich heen zien dat er meer zijn zoals zij."

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >
De juf

Een leerkracht vertelt aan Kek Mama wat ze meemaakt. Deze keer: Juf Annette (41) geeft les aan groep 7.

Dinsdagochtend elf uur, een binnenzwembad op de Veluwe. We zijn met de bovenbouw op kamp. Er zijn maar liefst 75 leerlingen mee. Vorig jaar waren het er vijftig, en toen vond ik al dat het maximum was overschreden. Nu zijn er niet eens meer slaapzalen voor de begeleiders in onze kampeerboerderij. ’s Nachts liggen we met tien leerkrachten en tien ouders op opblaasmatrassen in de ruimte tussen de voordeur en de keuken. Max, de vader van Julia, heeft zich op de plek naast mij weten te wurmen. Hij trakteert me iets te vaak op ongewenste knipoogjes. Gelukkig heb ik een niets onthullende pyjama aan. Maar het slaapt niet lekker.
 

Buikpijn van de spanning

Ik heb al weken buikpijn van de spanning, omdat ik veel verantwoordelijkheden heb. En dan heb ik ook nog de cursus voor bedrijfshulpverlener gevolgd. Wat heeft me bezield? Als dank voor mijn ijver ben ik nu verantwoordelijk voor alle ongelukjes en ongelukken die voorbijkomen.

Ik sta als bhv’er een trapje hoger dan een EHBO’er. Ik kan niet alleen pleisters plakken, tekenbeten behandelen en mitella’s aanleggen, maar ook de stabiele zijligging toepassen, reanimeren en branden blussen.

De andere volwassenen begeleiden gezellig wedstrijden, spelletjes, droppings. Ik zeul erachteraan met mijn EHBO-kist. Gisteren, op dag één, heb ik ontelbaar veel pleisters geplakt, zeven bloedende knieën verbonden, drie hoofdwonden gestelpt en vier teken verwijderd.

Vanochtend viel Elsje (7) uit een boom. Haar enkel zwol op en werd blauw. Een breuk? Ik spoot er een coldspray op. Een van de chauffeurs bracht haar naar de EHBO in de stad.

Ze waren nog niet weg of er klonk gebrul uit de keuken. Keukenhulpje Benjamin (8) had te enthousiast uien gesneden. Uit zijn wijsvinger spoot bloed, het topje lag er bijna af. Ook hij is naar de EHBO. Met een gaasje uit mijn kist.
 

Lees ook
Juf Charlotte (41) wordt gek van de ouders van Fiene >

 

Zwembandjes

Nu zijn we dus in het zwembad. Terwijl zeven leerlingen geen diploma hebben. Die moeten zwembandjes om. Mijn hart slaat een slag over als ik twee paar bandjes aan de kant van het diepe zie liggen. Ik ren naar de badmeester. Samen scannen we de bodem van het bad. Of daar een kind ligt. Dan zie ik de zwemdiplomaloze Hamza en Anouar (beiden 8) van de glijbaan glijden. Zonder zwembandjes. Overspannen roep ik ze naar de kant, sleur ze uit het water en zeg streng: “Of die dingen aan, of ik bind jullie voor de rest van de dag vast op een stoel.”
 

Nog één nacht

Collega Inge belt vanuit het ziekenhuis. Benjamins vinger is gehecht. En Elsjes enkel is niet gebroken, maar wel zwaar gekneusd. Inge brengt ze naar huis. Morgen gaan wij ook. Ik kan niet wachten. Nog één keer douchen onder een lauw, miezerig straaltje. Nog één nacht op mijn slaapmatrasje naast de knipogende Max. Ik snak naar mijn eigen man. En naar mijn eigen bed. En naar een bad van drie uur. En naar de herfstvakantie.


Dit artikel staat in Kek Mama 10-2018.
 

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >