Beeld: Canva
Je ouders hielden van je, daar twijfel je niet aan. Toch had je als kind misschien regelmatig het gevoel dat andere dingen belangrijker waren dan jij. Volgens psychologische inzichten kan dat invloed hebben op hoe je je later gedraagt, bijvoorbeeld in relaties of vriendschappen. Herken jij deze zeven gewoontes?
Een kind kan opgroeien in een liefdevol gezin en zich toch niet altijd gezien of gehoord voelen. Misschien waren je ouders vaak druk, moest je veel rekening houden met anderen of was er weinig ruimte voor jouw gevoelens. Dat betekent niet dat je ouders niet van je hielden, maar het kan wel invloed hebben op hoe je naar jezelf en anderen kijkt. Er zeven gewoontes die vaker kunnen voorkomen bij volwassenen die zich vroeger wel geliefd, maar niet altijd belangrijk genoeg voelden.
Heeft je partner een kort berichtje gestuurd? Of reageert een vriendin ineens wat afstandelijker? Voor je het weet, vraag je je af of je iets verkeerd hebt gedaan. Als je vroeger vaak moest zoeken naar aandacht of bevestiging, kun je later extra gevoelig zijn voor signalen van anderen. Je probeert voortdurend in te schatten hoe iemand zich voelt en wat dat over jullie relatie zegt. Terwijl dat korte appje natuurlijk ook gewoon kan betekenen dat iemand haast heeft.
Nee zeggen? Liever niet. Je past je plannen aan, neemt extra taken op je en probeert te voorkomen dat iemand teleurgesteld raakt.
Wie als kind het gevoel had dat aandacht verdiend moest worden, kan later de neiging krijgen om zichzelf steeds op de tweede plaats te zetten. Je wilt aardig gevonden worden en doet daar soms behoorlijk veel voor. Het vervelende is dat je daardoor gemakkelijk over je eigen grenzen heen gaat.
Je hebt een rotdag gehad, maar als iemand vraagt hoe het gaat, zeg je automatisch: ‘Prima hoor.’ Misschien heb je vroeger geleerd om anderen niet lastig te vallen met je gevoelens. Daardoor kan het als volwassene moeilijk zijn om hulp te vragen of toe te geven dat iets je dwarszit.
Je wilt niemand tot last zijn, dus los je het liever zelf op. Ook wanneer je eigenlijk best wat steun kunt gebruiken.
Sommige mensen bellen meteen een vriendin als er iets misgaat. Anderen verdwijnen juist een tijdje van de radar. Als je gewend bent om je problemen zelf op te lossen, kan terugtrekken veilig voelen. Je hoeft niemand uit te leggen wat er speelt en niemand ziet dat je het moeilijk hebt.
Toch kan die gewoonte je ook eenzaam maken. Juist op moeilijke momenten kan het helpen om anderen toe te laten.
Een compliment van je baas, een opgeruimd huis of een geslaagd kinderfeestje: het geeft je even het gevoel dat je het goed doet. Maar zodra iets mislukt, kun je ontzettend streng zijn voor jezelf.
Wie vroeger vooral aandacht kreeg wanneer iets goed ging, kan later het gevoel houden dat waardering samenhangt met prestaties. Je blijft je best doen om te bewijzen dat je goed genoeg bent, terwijl je waarde natuurlijk niet afhangt van een perfecte presentatie of een volle agenda.
Je bent het eigenlijk niet eens met wat iemand zegt, maar knikt toch maar mee. Of je doet enthousiast over iets waar je helemaal niets mee hebt. De behoefte om erbij te horen kan ervoor zorgen dat je je eigen mening naar de achtergrond schuift. Zeker als je bang bent dat anderen je minder leuk vinden wanneer je ergens anders over denkt.
Af en toe meebewegen is natuurlijk heel normaal. Maar als je voortdurend bezig bent met wat anderen van je vinden, raak je misschien uit het oog wat je zelf belangrijk vindt.
‘Vind je dit echt leuk?’ ‘Heb ik het wel goed gedaan?’ ‘Ben je niet boos op me?’ Iedereen vindt een compliment op z’n tijd fijn. Maar als je vaak twijfelt aan jezelf, kun je steeds opnieuw bevestiging nodig hebben van anderen.
Dat kan zich uiten in het vragen om complimenten, maar ook in het voortdurend controleren of iemand nog tevreden over je is. Het geeft misschien even rust wanneer iemand iets aardigs zegt. Alleen duurt dat gevoel niet altijd lang, waardoor je al snel opnieuw geruststelling zoekt.
Herken je jezelf in een paar van deze gewoontes? Dan betekent dat niet automatisch dat je als kind te weinig aandacht hebt gekregen. Zulke gedragspatronen kunnen allerlei oorzaken hebben, van je karakter tot ervaringen op latere leeftijd.
Ook zegt het niets definitiefs over hoe goed je ouders het hebben gedaan. Ouders kunnen ontzettend veel van hun kinderen houden en toch niet altijd de aandacht geven die een kind op dat moment nodig heeft.
Het belangrijkste is dat je deze patronen kunt leren herkennen. Want ook als je gewend bent om jezelf weg te cijferen, mag je ruimte innemen, grenzen aangeven en om hulp vragen.
Soms zijn kinderen je maar een paar minuten te slim af, met alle gevolgen van dien. Dat overkwam Caro (34), toen haar dochter Lotte (4) haar anticonceptiepillen voor iets heel anders aanzag en er een handjevol inslikte. Lees hier hoe dat afliep.
Bron: YourTango
Video
Je wilt je kind natuurlijk de beste start geven. Dus lees je voor, moedig je aan en probeer je je vooral niet te druk te maken over al die opvoedadviezen. Maar wist je dat één keuze die je maakt als je kind vier jaar is, jaren later nog verschil kan maken? Dat blijkt uit een […]
Video
Op elk feestje waar Fiona haar zwager treft, ziet ze dat hij zijn dochter bier geeft. Gewoon een slokje, of een paar. Zij vindt dat echt niet kunnen, maar hij luistert niet naar haar. Wat moet ze nu? Een melding maken? Ze twijfelt enorm.
Video
Je houdt zielsveel van je kind. Je knuffelt, troost en probeert er altijd voor hem of haar te zijn. Toch kan het gebeuren dat je kind zich niet helemaal begrepen voelt, ook als je het beste met hem of haar voorhebt. Want liefde geven en emoties begrijpen zijn twee verschillende dingen. Soms zie je pas […]
Een kind opvoeden is al een avontuur op zich, maar wat als je daar als jonge moeder ineens alleen voor staat? De Rotterdamse burgemeester Carola Schouten weet hoe dat is. Toen ze 22 was, raakte ze onverwacht zwanger.
Video
Na een verhuizing hoopte Isabelle dat haar verlegen dochter (6) nieuwe vriendjes zou maken, maar contact leggen vond ze lastig. Tot een onbekend meisje in de speeltuin vijf woorden tegen haar zei die Isabelle nooit meer zal vergeten.
Een moeder vertelt over het hilarische moment in het moederschap waarop ze even he-le-maal de mist in ging.
