Beeld: privébeeld
Elke bevalling verloopt anders: soms zoals je hoopt, soms met onverwachte wendingen. In ‘Tussen wel en wee’ delen moeders hun eigen verhaal. Deze week het bevallingsverhaal van Lotte (41).
Hoeveelste kindje: tweede
Welke termijn: 41+1
Duur van de bevalling: 4,5 uur
Waar: thuis
Mijn eerste bevalling was thuis en ging heel gemoedelijk, daarom heb ik dit keer niet een heel bevalplan klaarliggen. Wat ik wel weet is dat ik weer graag thuis wil bevallen. Alleen dit keer ben ik al 40 weken zwanger en mijn verloskundige begint over inleiden in het ziekenhuis. Dat is absoluut niet wat ik wil, dus ik geef aan dat ik graag nog even afwacht. Wel besluiten we een poging te doen tot strippen.
Na een paar pogingen en inmiddels weer een week verder gebeurt er nog weinig. Nog steeds wil ik het graag afwachten. Ik ben precies 41 weken zwanger wanneer ik net na middernacht wakker word van een pijnscheut in mijn onderbuik. Ik herken het gevoel van mijn eerste bevalling: mijn vliezen zijn gebroken.
01:00 uur
Ik ben zo blij dat de bevalling gestart is en dat ik niet ingeleid hoef te worden! De weeën komen meteen goed op gang, dus ik maak mijn man wakker en hij belt de verloskundige. Terwijl ik beneden in de keuken weeën op sta te vangen, komt ze binnen. Ze wil dat ik boven op bed ga liggen voor een korte check van mijn ontsluiting. Die blijkt al zes centimeter te zijn. Dat gaat lekker, denk ik nog.
05:00 uur
Dan maak ik de fout om op bed te blijven liggen en vier uur later heb ik nog steeds zes centimeter. De verloskundige, die ik niet eerder gezien heb en niet weet hoe graag ik thuis wil bevallen, stelt voor om over een half uur naar het ziekenhuis te gaan. Gelukkig ziet de kraamhulp die inmiddels gearriveerd is, dat dit me raakt. Ze stelt voor om even van positie te wisselen en helpt me onder de douche.
05:15 uur
Daar gebeurt meteen van alles. Ik laat het warme water over me heen komen en spreek in mijn hoofd tegen mijn baby. Ik zeg dingen als ‘je mag komen’ en ‘we blijven lekker thuis’. Dan voel ik hem letterlijk een stuk naar beneden zakken en de weeën veranderen direct in persweeën. Ik voel zijn hoofdje zitten en schrik een beetje van de situatie. De verloskundige vraagt me naar het bed te komen. Iets wat ik eigenlijk niet wil, want ik sta prima hier onder de douche. Toch laat ik me door haar leiden en klim met moeite via een krukje op het hoge bed.
05:38 uur
Eenmaal terug in de slaapkamer is mijn bubbel die ik onder de douche had verdwenen. In de slaapkamer is het koud en het licht brandt fel. Het gevolg: de persweeën stoppen ermee, maar het hoofdje staat wel al. Dat betekent dat ik op eigen kracht moet persen om mijn baby geboren te laten worden. Liggend lukt dat niet en op handen en knieën ook niet. Uiteindelijk beval ik staand, met hulp van de verloskundige, want mijn zoontje bleek ook nog eens klem te zitten.
Hierdoor breekt hij zijn sleutelbeentje. Daar heb ik me lang schuldig over gevoeld, want wat als ik wel onder de douche was blijven staan? Dan was ik helemaal in mijn bubbel gebleven en had hij rustig geboren kunnen worden. Dat geloof ik echt. Door de plotselinge onderbreking en het klimmen op het bed en daarna weer van het bed, is hij vast komen te zitten denk ik. Helaas heeft hij daardoor een heftige start gehad. Een volgende keer maak ik dus zeker een bevalplan, waarin ik zelf de regie wil over mijn bevalling.
Lees hier over de pittige bevalling van Amber, die uiteindelijk een spoedkeizersnede moet ondergaan.
Vroeger dacht ik dat kinderen vooral schattig waren. Met een beetje knutselen en koekjes bakken kwam je vast een heel eind (ha ha ha). Dus riep ik altijd dat ik een rijke vent aan de haak zou slaan, kinderen zou krijgen en huisvrouw zou worden.
Maartje (48) is getrouwd en moeder van twee kinderen (13 en 10). Ze werkt als traumachirurg voor het mobiel medisch team van het Amsterdam UMC, waaronder de traumahelikopter.
Nathalie (35) is alleenstaand moeder van twee kinderen (7 en 5) en werkt sinds vijftien jaar bij de Haagse politie. Eerst als agent op straat, nu loopt ze stage als brigadier bij de recherche.
Professionaliteit, dat wil je uitstralen als je je op de werkvloer begeeft, maar die kan soms verraderlijk glad zijn. En daar lig je dan, languit op die vloer. Met je professionaliteit.
Patrick (54) is schrijver van romans en freelance tv-redacteur. Hij woonde over de hele wereld en heeft vijf kinderen. Voor zijn column put hij uit een oneindige bron van even herkenbare als opmerkelijke verhalen over het vaderschap.
Wat als je wordt uitgenodigd voor een kerstdiner, en dan onverwacht een rekening gepresenteerd krijgt? Het overkwam Eva (33) en ze weet niet wat ze ermee aan moet.
