Fotografie: Mark Groeneveld
Yolanthe Cabau woont met zoon Xess (9) in Los Angeles. In deze column deelt ze haar ervaringen als single moeder en carrièrevrouw.
Xess Xava is nu 9 en zit in die geweldige fase waarin fantasie geen grenzen kent. Hij stelt vragen over alles en droomt de meest bijzondere dingen. Soms filosofisch, soms grappig, en soms zo diepzinnig dat ik er zelf even over moet nadenken. Maar wat ik misschien nog wel het mooiste vind, is dat hij zijn dromen altijd met mij deelt.
Laatst kwam hij ’s ochtends de keuken in gelopen, nog half slaperig maar met die blik in zijn ogen die betekent dat er iets bijzonders was gebeurd. Terwijl ik zijn ontbijtje maakte, zei hij:
“Mama, ik kon vliegen vannacht.”
Ik keek op. “Oh ja?”
“Ja. Niet met vleugels als een vogel, maar gewoon mijn eigen vleugels. Eerst ging het moeilijk, maar toen dacht ik: als ik het gewoon dóe, dan lukt het. En toen vloog ik echt. Ik zag jou ook, je stond op een berg en zwaaide naar me.”
“En wat deed ik toen?” vroeg ik.
Hij keek me aan alsof ik het antwoord al had moeten weten. “Je sprong natuurlijk. En toen kreeg jij ook vleugels.”
Hij keek me aan alsof ik het antwoord al had moeten weten. “Je sprong natuurlijk. En toen kreeg jij ook vleugels
We vlogen samen over een eiland met zwevende rotsen en kronkelende wegen door de lucht. Maar in plaats van gewoon rond te zweven, stond er iets op ons te wachten: een gigantische racebaan waar we met zwevende motoren tegen elkaar raceten. Xess won natuurlijk, want hij wint altijd van mama.
Later zaten we samen op de bank en probeerden we de droom te ontleden.
“Misschien betekent het dat je soms gewoon moet springen,” zei ik.
“Ja,” vulde Xess aan, “dan merk je vanzelf dat je kunt vliegen.”
En die vond hij zo mooi, dat hij hem opschreef. Want sommige dromen zijn het waard om te bewaren.
Eerder schreef Yolanthe over haar serie op Netflix en wat de opnames met haar deden. Lees die column hier.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.