Fotografie: Mark Groeneveld
Yolanthe Cabau woont met zoon Xess (9) in Los Angeles. In deze column deelt ze haar ervaringen als single moeder en carrièrevrouw.
Als ik terugkijk op het afgelopen jaar van mijn leven, vastgelegd voor mijn Netflix-serie die binnenkort uitkomt, zie ik een reis vol uitdagingen, groei en onverwachte wendingen. Het begon als een ambitieus project, gedreven door de wens om mijn echte zelf te tonen zonder filters of scripts.
Mijn verhaal met mijn stichting Free A Girl was voor mij heel belangrijk om te vertellen. Waarom begon ik dit 16 jaar geleden en durf ik het aan mensen te laten zien wat er allemaal achter schuilt? Het was best spannend zo openhartig te zijn voor de camera, vooral toen mijn moeder ziek werd en ikzelf daarna door een intense periode ging. Maar al snel besefte ik dat dit de kern was van wat ik wilde bereiken -authenticiteit, zonder opsmuk.
Mijn jaar was gevuld met hectische opnames, waarin elke dag een stukje van mijn ziel vastlegde – van kostbare momenten met Xess en dierbaren tot de harde realiteit van ziekte en persoonlijke strijd. Het voelde kwetsbaar om mijn leven zo openlijk te tonen, wetende dat elke glimlach, elke traan en elke uitdaging vastgelegd werden voor het grote publiek.
Nu, terwijl de serie bijna klaar is om uitgebracht te worden, voel ik een mix van opluchting en spanning. Het is niet zoals het maken van een film, waarbij je personage en de film beoordeeld wordt; nee, dit gaat over mij als mens. Het is een intieme inkijk in wie ik ben, hoe ik leef en de keuzes die ik maak als moeder en als mens. Mensen hebben altijd een mening over mij gehad, maar dat was altijd gebaseerd op flarden van wat voorbijkwam in de media of het werk wat ik deed. Maar nu zullen ze een mening hebben over mijn echte ik, mijn leven, dat is zowel fijn als eng. Maar ik ben er klaar voor.
Ik heb geleerd om mezelf te omarmen, inclusief mijn fouten en mijn groei. Deze serie is geen perfect verhaal met een happy end; het is een eerlijke weergave van mijn leven zoals het is, met alle ups en downs die daarbij horen. Dus ja, ik vind het best spannend. Maar ik ben ook trots. Trots dat ik dit heb aangedurfd en trots op het hele team dat een jaar lang met mij dit is aangegaan.
Wie kinderen heeft, weet hoe snel het kan gaan. Voor Monique Westenberg lijkt het moment waarop haar zoon Dré langzaam richting de tienerjaren gaat ineens wel héél dichtbij te komen.
Een zwangerschap terwijl je huwelijk net is stukgelopen, zet alles op zijn kop. Als vervolgens blijkt dat je niet één, maar drie baby’s verwacht, wordt die nieuwe werkelijkheid nog veel groter. Kim maakte het mee en werd midden in haar scheiding moeder van een eeneiige meisjesdrieling.
Een buur helpen als ze een keer omhoogzit met de opvang? Natuurlijk. Maar bij Babette lijkt haar behulpzaamheid inmiddels iets te vanzelfsprekend te zijn geworden. Ze heeft zelf een dochter van zes, maar krijgt op maandag regelmatig twee extra kinderen over de vloer. Zonder dat haar buurvrouw eerst vraagt of dat eigenlijk wel uitkomt.
Tikkie ontvangen voor een halve wortel uit iemand anders’ maaltijdsalade? In deze rubriek verzamelen we de meest onterechte, ongemakkelijke en gewoon ronduit gênante betaalverzoeken. Deze week Mirna (31), die een Tikkie van nog geen euro ontving.
Patricia van Liemt is schrijver en moeder van Maria (16) en Phaedra (13). Ze schrijft rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven.
Grenzen stellen aan je kind is niet altijd gezellig. Zeker niet als je na een lange dag geen zin hebt in een discussie over nóg een filmpje, een snoepje voor het eten of die kamer die echt opgeruimd moet worden. Toch kan consequent zijn belangrijker zijn dan je denkt.