Het is zover, na bijna 4 jaar. Bodi en Daaf gaan naar de basisschool. Mijn hart, o mijn moederhart. Waar zijn die baby’s gebleven?
Een mijlpaal voor elke moeder. Het is een groot moment: je kinderen zijn kleintjes af en gaan beginnen aan een nieuwe fase.
Ik merkte de laatste tijd al dat ze er echt aan toe zijn: ze zijn zindelijk (thank god), ze praten honderduit en worden gewoon groot. Het is voor het eerst dat mijn tweeling wordt gescheiden: ze gaan na 4 jaar samen op de crèche naar de grote school in een eigen klas, waar ze zichzelf kunnen ontwikkelen, waar ze eigen vriendjes kunnen maken en hun eigen juf hebben.
Tenminste, als we nog mogen komen van de juffen.
Het was vreselijk. We werden uitgenodigd om kennis te komen maken op een vrijdagmiddag om 15.00 uur. Bodi en Daaf ontmoeten hun juffen en ontdekken alvast hun klaslokaal. Wij zitten intussen met drie juffen om een tafel wat zakelijke dingen te bespreken. Wanneer ze een wendag hebben, bijvoorbeeld. En op welke dagen er gymles is. Bodi en Daaf voelen zich gelijk thuis in de klas en zijn totaal niet verlegen. Ze besluiten te spelen met het keukentje. Wie wil er pizza? Wie wil er wat drinken? Ze hebben het helemaal naar hun zin en zien papa en mama kletsen met de juffen. Gezellig, denken ze.
En dan komt Bodi opeens aan papa vragen, luid en duidelijk: ‘Papa, wil jij bier?’.
HOEZO vraagt mijn kind dat? We lachen gelukkig allemaal. Maar waarom vraagt hij dat bij de eerste ontmoeting met zijn nieuwe juffen waar we nog jarenlang mee te maken hebben? En dat terwijl we zo’n keurige, Gooische-ouders-wij-zijn-keurig-opgevoede-normale-mensen indruk willen maken… O, help. Mijn hart. Ik kan door de grond zakken van schaamte. Laat duidelijk zijn: mijn man drinkt soms in het weekend een biertje maar is absoluut geen drinker en al helemaal niet in de buurt van zijn kinderen. Hoe kómt Bodi aan dat woord op zo’n moment? Serieus: ik heb hem nog nóóit het woord bier horen zeggen. En dan op DIT moment. Kinderen… Soms zeggen ze de ongemakkelijkste dingen. Dus, mocht de juf van klas 1B dit toevallig lezen: Bodi is een keurig kind met nette ouders. Echt. Ik beloof het. En we drinken meestal thee en koffie.
Nu al zin in alle uitspraken die gaan volgen tot en met groep 8. Was die babytijd opeens wel een stuk minder genânt, hè.
Tessa Heinhuis (33) is moeder van Bodi en Daaf (3, bijna 4) en ze woont met haar man Billy in ’t Gooi. Ze is hoofdredacteur van Mama Magazine en dit najaar komt haar eerste boek over het moederschap uit.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Opa en oma die een studiepotje openen, het collegegeld betalen of zo nu en dan wat toestoppen: het is natuurlijk hartstikke fijn als het kan. Maar financiële hulp van grootouders kan volgens nieuw onderzoek ook écht verschil maken.