Sinds ik moeder ben voel ik me eigenlijk altijd schuldig. De balans tussen een carrière willen en het moederschap óók willen is bijna onmogelijk te vinden, vind ik.
Werk ik een hele week hard door en ben ik laat thuis, dan voel ik me schuldig naar mijn kinderen toe. Alsof ik ze verraad. Ga ik eerder weg van werk om ze op tijd op te kunnen halen, voel ik me schuldig naar mijn collega’s toe. Alsof ik de kantjes er vanaf loop. Je lijkt het nooit goed te kunnen doen. En dan lees ik op Instagram iets van ‘dat je alleen maar de eerste 4 jaar met kinderen écht kleine kinderen hebt’. En ‘of je daar wel genoeg van geniet’. Ik schrik ervan: geniet ik wel genoeg van mijn kleine kinderen, nu ze nog klein zijn? Bodi en Daaf zijn net 3 jaar, dus ik heb dan nog maar een jaar die kleintjes thuis. En ik werk fulltime. Mis je als moeder dan te veel? Ik vind soms van wel. Ik wil soms gewoon niets liever dan samen zijn met mijn jongens en leuke dingen beleven. Naar de speeltuin, het park, de dierentuin of een ander leuk dagje weg. Samen op vakantie, samen naar het strand en naar het zwembad. Of gewoon lekker samen thuis, kwebbelen over de staart van de dino die kapot is en dat de brandweer tatu tatu doet. En wat doe ik? Ik zit op kantoor met een laptop. Het bevliegt me weleens. Aan de andere kant weet ik ook: ik ben ook niet het type dat 7 dagen per week blij wordt van alleen maar moederen. Ik vind werken een luxe, een moment van ontspanning voor mezelf. Iets mogen doen met m’n hersenen is goed voor m’n humeur. Maar waarom kan ik dan na 3 jaar nog steeds die balans zo moeilijk vinden? Waarom twijfel ik nog steeds over hoe we het thuis hier oplossen met 36 uur per week opvang, peuterspeelzaal en oppas? Wanneer zijn je kinderen te veel van huis weg en wanneer ben je er als moeder te weinig omdat je werkt? Ik weet het niet. Ik denk ook niet dat er één goed antwoord is. Maar dat schuldgevoel, dat blijft. Want ze zijn maar zo kort klein, ik weet het. Wat ik in ieder geval probeer is er alle momenten buiten mijn werk om volledig te zijn voor Bodi en Daaf. Met ze spelen, naar ze luisteren, naar ze kijken. Er breekt niets zo mijn moederhart als me ’s avonds in bed weer beseffen dat ze morgen al niet meer zo klein zullen zijn zoals ze vandaag waren. Maar ik ken mijn kinderen door en door en zij zijn dol op hun mama. Altijd bij mama zitten, altijd met mama mee, altijd bij mama slapen. Ik moest net nog aanhoren hoe alle hondjes van Paw Patrol ook alweer heten. ‘Mama kijk, mama kijk!’. Ruzie maken om wie als laatste de slaap-lekker-kus van mama krijgt. Wat dat betreft zal ik toch íets goed doen, in de uren dat ik niet werk. Tessa Heinhuis (32) is moeder van een tweeling, Bodi en Daaf. Ze woont met haar kinderen en man Billy in Bussum en heeft haar eigen magazine, Mama Magazine.
View this post on Instagram
Patricia van Liemt is stewardess, schrijver en moeder van Maria (15) en Phaedra (13). Ze schrijft rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven.
Boomer-ouders waren praktisch ingesteld, niet bezig met ‘overprikkeling’ of schermtijd en vooral met het idee dat kinderen gewoon moesten meedraaien in het gezin.
In huize Jelies is het vaak een kwestie van geven en nemen, maar soms ook gewoon van doorduwen en afwachten. Vooral als de plannen van de één sneller gaan dan die van de ander, kan een simpel gesprek zomaar uitgroeien tot een mini-onderhandeling.
Anouk is trotse echtgenote van Erwin en mama van vier meiden: Aurélie (12), Emeline (10), Vieve (8) en Lilou (5). In hun levendige huishouden is het soms één en al chaos, maar liefde, gelach en spontane dansfeestjes voeren steevast de boventoon. Anouk deelt vol enthousiasme haar avonturen in het ouderschap.
Tussen TikTok-trends over verboden voedingsmiddelen, de ene na de andere health-hype en gadgets die je slaap, stappen en stressniveau tot op de seconde bijhouden, voelt gezond leven soms als een fulltime project. Alsof je altijd net iets beter, schoner of bewuster zou moeten eten. Met zoveel tegenstrijdige informatie online is het best een uitdaging om […]
Ze lijken het toonbeeld van een onbezorgd leven: altijd goed gekleed en stralend op foto’s. Demi en Maxime de Boer hebben dat glamoureuze zusjesimago al jaren bij zich. Maar achter die zorgvuldig vastgelegde momenten schuilt een familieverhaal dat, net als bij zoveel anderen, minder strak in de lak zit.