Column Saskia
Saskia Toonen (36) is getrouwd en moeder van A. (5) en B. (1.5). Ze schrijft en spreekt over emoties, het ego, moederschap, mentale gezondheid en rouw. Eerlijk, luchtig en altijd herkenbaar.
“‘Ik wil op zwemles’ zei hij twee weken voor de zomervakantie uit het niets. Ik viel bijna van m’n stoel. Bijna vijfeneenhalf was onze oudste zoon, zou het dan toch?
Jarenlang was hij panisch voor water. In bad gaan was – met fases – een hel. De douche bracht, tegen een van ons aangeplakt, nog enigszins een uitweg. Een meer in wandelen deed ik eens met hem in m’n armen toen ie 18 maanden was. Hij krijste zo hard dat in een straal van dertig meter alle mensen naar ons keken. Terwijl ieder kind van zijn leeftijd in zwembaden sprong en op zwemles ging, zat hij aan de kant en oh wee als er spetters zijn kant op kwamen, dan rende hij weg.
Mijn lief en ik besloten de zwemlesnorm los te laten en te kiezen voor vertrouwen. Iets wat mijn wederhelft van nature gemakkelijker afgaat dan mij. Hij zal heus ergens de intrinsieke motivatie vinden om te willen leren zwemmen, we gaan hem niet pushen.
Hij werd vier, daarna vijf. Af en toe probeerde ik op luchtige toon te opperen, ‘en zwemmen, zullen we dat eens gaan leren?’
Er zat echter zo weinig beweging in het zwemgebeuren dat mijn hoofd met momenten begon te panikeren. Ik begon te zoeken naar verklaringen voor zijn waterangst. Was het mijn eigen bijna-verdrinkervaring? Als dertienjarig meisje kreeg ik al watertrappelend plots de mast van een surfplank op m’n hoofd waarna ik niet naar boven kon om lucht te happen doordat ik tegen het doek aan zwom. Zou dat ermee te maken hebben? Of was het nog iets dieper intergenerationeels, doordat het broertje van mijn moeder op tweejarige leeftijd verdronk in een sloot naast het boerenerf? Pas vrij laat in het hele proces van niet willen zwemmen vertrouwt mijn schoonmoeder me toe dat mijn lief vroeger ook ‘zo droog mogelijk uit het zwembad kwam’ zo vervelend vond hij water. Wetende dat hij daarna álle zwemdiploma’s zou halen die er bestaan, stelde dat iets gerust.
De mededeling dat ie op zwemles wilde, kwam op die zomerse dinsdagmiddag toch nog onverwacht. En zoals dat gaat met kleuters bleek het onmogelijk te achterhalen waarom nu wel. ‘Gewoon’ schokschouderde hij.
“Ik druk z’n broertje wat dichter tegen me aan terwijl de tranen achter mijn zonnebril in m’n ogen opwellen”
Twee zwemlessen later zijn we op vakantie met z’n vieren in Zuid Frankrijk. Ik kijk naar de oudste in – jawel – het zwembad. Zijn lange blonde haren hangen in natte donkere slierten over z’n schoudertjes. Z’n hoofd wipt boven het wateroppervlak op en neer, een beweging die ik hem nooit eerder zag maken. Zijn zacht bruine ogen stralen boven bruin rood gekleurde koontjes.
Ik kijk vanaf de kant toe. Zijn broertje van twee, door de aanblik van het water, in totale paniek in m’n armen.
Ik kijk naar de oudste en probeer de emotie op z’n gezicht te lezen. Het is een emotie die ik niet eerder zag. Niet herken. Alsof ik naar een ander kind kijk. Dan ineens weet ik het: ik zie zorgeloosheid.
Ik druk z’n broertje wat dichter tegen me aan terwijl de tranen achter mijn zonnebril in m’n ogen opwellen.
Het komt vanzelf. Echt.”
Volg Saskia’s avonturen op Instagram via @saskiatoonen.
In ons Kek Mama magazine lees je de mooiste verhalen, herkenbare columns en de leukste fashion en lifestyle tips. Abonneer je nu voor slechts € 29,95 per jaar en ontvang de glossy als eerste op je deurmat.
Met drie jonge kinderen in huis is tijd met z’n tweeën soms een zeldzaam goed. Dus een onverwacht momentje samen is meer dan gewenst. Alleen reken je dan niet op publiek.
Terwijl miljoenen voetbalfans reikhalzend kijken naar de prestaties van Oranje, beleeft één moeder het toernooi net iets anders. Voor Marjon de Bruijn draait het niet alleen om winst of verlies, maar vooral om haar zoon Frenkie de Jong, die opnieuw deel uitmaakt van de Nederlandse selectie.
Na jaren samen een leven te hebben opgebouwd, hebben Channah Koerten en Nordin Blessing besloten ieder hun eigen weg te gaan.
Waar sommige kinderen liever op de achtergrond blijven, lijkt Fender de Mol zich juist helemaal thuis te voelen in de schijnwerpers. Volgens vader Johnny de Mol was al vroeg duidelijk dat zijn jongste zoon geen moeite heeft met aandacht en misschien zelfs wel in de voetsporen van zijn beroemde familie treedt.
Rianne Arendsen (35) is onderwijskundige, docent kinderyoga, schrijver en o ja: moeder. Vooral moeder. In haar columns deelt ze haar observaties en bespiegelingen rondom het ouderschap – aanmodderen met de beste intenties. Volg Rianne ook op Substack.
Sommige zinnen uit je jeugd blijven niet alleen hangen, maar duiken later in je leven ineens weer op, precies op de momenten dat je ze nodig hebt. Vaak kwamen ze van grootouders: geen lange verhalen, maar korte uitspraken die net iets te vaak werden herhaald om te vergeten. Toen misschien ouderwets of streng, maar achteraf […]
