Beeld: Nine IJff
Sanne is bekend van haar sketchvideo’s op haar Instagramkanaal @laviesanne. Ze is moeder van James (9), Isé (6) en Amélie (1).
“Hup Jamesy, jaaaa!” juichen mijn dochter en ik enthousiast als James in sneltreinvaart met de bal voorbij dribbelt. Het is de derde voetbalwedstrijd die ik langs de lijn sta en ik had eigenlijk nooit verwacht dat ik het zo leuk zou vinden. Toen James vorige zomer aangaf zijn tennislessen te willen verruilen voor voetbal, vond ik dat eerlijk gezegd best een dingetje. Ik kende immers de verhalen van vrienden: hoe het elke keer weer een gehaast van heb ik jou daar is om de kids doordeweeks op tijd bij de trainingen af te leveren (want die zijn natuurlijk altijd rondom het avondeten), de verplichte kantinediensten die e als ouder moet draaien, het gekoukleum langs de lijn tijdens wedstrijden. Om nog maar te zwijgen over de onchristelijke tijden waarop die wedstrijden beginnen.
“Het gehaast, het gekoukleum… om nog maar te zwijgen op de onchristelijke tijden waarom die wedstrijden beginnen”
Daar komt bij dat ik zelf niet bepaald een sportfanaat ben. Ik heb vroeger wel een blauwe maandag op ballet gezeten en een paar jaar gehockeyd – overigens was dat laatste vooral om bij mijn vriendinnenclubje te horen – maar het heeft me nooit heel veel geïnteresseerd. Mijn eerste reactie op dit voetbalgebeuren was dan ook, ‘ja daaaag, daar gáááát onze lome zaterdagochtend’.
Maar het ging me te ver om uitgerekend nu dwarsligger te zijn. Immers het was de langgekoesterde wens van mijn zoon om te voetballen. Dat ik zo nodig op zaterdagochtend als een zoutzak op de bank wil liggen weegt niet op tegen zijn voetbalenthousiasme. Dus natuurlijk ging ik overstag. Met mijn man stemde ik af dat hij de wedstrijden voor zijn rekening zou nemen, ik had me immers door al die jaren zwemles geploeterd…
Lees ook – ‘Wat zou er toch in dat garnalenbreintje omgaan wanneer ze dit soort dingen doet?’ >
Nu vallen we alweer een tijdje onder de categorie ‘voetbalouders’ en hoewel ik in eerste instantie echt niet voornemens was om iedere wedstrijd acte de presence te geven – ik moet immers ook nog een dreumes en een kleuter meeslepen, heb ik tot nu toe nog geen partij overgeslagen. Ja, het is vroeg en
ja, je bent soms een halve dag kwijt, en inderdaad, in de regen staan is geen feest, maar die blije snuitjes die door het veld sjezen, het enthousiasme als ze scoren, de onderonsjes, het teamgevoel en het contact langs de lijn met de andere ouders maken het allemaal goed.
Wel moet ik eerlijk toegeven dat ik er laatst niet helemáál rouwig om was toen de velden vanwege slecht weer werden afgekeurd en de wedstrijd op het laatste moment niet doorging..…. Kon ik me tóch op zaterdagochtend eindelijk weer eens met een kop koffie op de bank hijsen.
Rianne Arendsen (35) is onderwijskundige, docent kinderyoga, schrijver en o ja: moeder. Vooral moeder. In haar columns deelt ze haar observaties en bespiegelingen rondom het ouderschap – aanmodderen met de beste intenties. Volg Rianne ook op Substack.
Sommige zinnen uit je jeugd blijven niet alleen hangen, maar duiken later in je leven ineens weer op, precies op de momenten dat je ze nodig hebt. Vaak kwamen ze van grootouders: geen lange verhalen, maar korte uitspraken die net iets te vaak werden herhaald om te vergeten. Toen misschien ouderwets of streng, maar achteraf […]
Met drie jonge kinderen in huis is tijd met z’n tweeën soms een zeldzaam goed. Dus een onverwacht momentje samen is meer dan gewenst. Alleen reken je dan niet op publiek.
Voetbalster en voormalig Oranje-international Lieke Martens (33) heeft voor het eerst openhartig verteld over het verlies van haar zoontje Eden.
Wie rond de eeuwwisseling een kind kreeg, koos vaak voor namen die overal opdoken: op schoolpleinen, in televisieseries en zelfs in de hitlijsten.
In het begin van een nieuwe relatie is het voor veel mensen een bekend patroon: je wilt ontspannen overkomen, terwijl je ondertussen constant checkt wat de ander doet, zegt of laat. App je te vaak? Vraag je te snel waar het heen gaat? Of houd je je juist in uit angst om te intens te […]