Beeld: Paulien van Beusekom
Patrick (55) is schrijver van romans en freelance tv-redacteur. Hij woonde over de hele wereld en heeft vijf kinderen. Voor zijn column put hij uit een oneindige bron van even herkenbare als opmerkelijke verhalen over het vaderschap.
Vanmorgen las ik dat er in Amerika momenteel opnieuw volop discussie is over vaccinaties bij kinderen en autisme. De reden: Robert F. Kennedy Jr., de Amerikaanse minister van Volksgezondheid, trekt conclusies in twijfel die jarenlang nauwelijks ter discussie mochten staan. Donald Trump wil ondertussen het Amerikaanse vaccinatieprogramma terugbrengen van 18 naar 11 ziektes.
En ergens dacht ik: heel goed.
Niet omdat ik zeker weet dat vaccinaties autisme veroorzaken. Dat weet ik niet. Kennedy ook niet met absolute zekerheid en de wetenschappers die het verband ontkennen weten vooral wat hun (al dan niet door belanghebbende partijen gefinancierde) onderzoeken aantonen. Maar precies daar klemt de hele discussie voor mij. We hebben het hier over onze kinderen.
Samen met hun moeder besloot ik een paar jaar geleden om de laatste prikken uit het Rijksvaccinatieprogramma niet meer te laten zetten. Zeg maar de negenjaarsprik. Het voelde gewoon niet goed.
En daar gingen we iedere keer met goed vertrouwen
We hadden onze kinderen vanaf hun geboorte ‘braaf’ laten vaccineren. We dachten er niet over na. Onze ouders deden het bij ons. Iedereen die we kenden deed het. De overheid en het consultatieburerau adviseerden het, en ja die zaten erop, dus het zal wel goed zijn.
En daar gingen we met de beste bedoelingen als er weer een oproep op de mat viel. Tot we om ons heen dingen begonnen te zien die we daarna niet meer níét konden zien.
Wij kennen meerdere gezinnen waarin ouders ervan overtuigd zijn dat hun kind heel kort na een vaccinatie veranderde. In onze oude buurt bijvoorbeeld. Een vrolijk, speels jongetje van amper vier.
Vlak na een prik veranderde hij compleet. Van de ene op de andere dag werd hij stil, teruggetrokken en begon hij te haperen. Gedrag dat volgens zijn ouders daarvoor niet voorkwam en dat kenmerken had die aan autisme deden denken. Is daarmee wetenschappelijk bewezen dat zijn vaccinatie de oorzaak was? Nope.
Maar ja, als ouder voel je, weet je, leef je de connectie met je kind. En dan kunnen de onderzoeken zeggen dat er geen verband bestaat. Je ziet het voor je ogen gebeuren. Dan ga je twijfelen. En op onderzoek uit. En dan stuit je op meer gezinnen die in jouw situatie zitten. En dan loop je er tegenaan dat twijfel tegenwoordig bijna verdacht of verboden is.
Alsof de farmaceutische industrie een liefdadigheidsinstelling is zonder financiële belangen. Alsof overheden nooit fouten maken. Alsof wetenschappelijk onderzoek zich afspeelt in een ideale wereld waarin geld, reputaties, politiek en belangen geen rol spelen.
Vertrouwen zonder vragen stellen is vooral gehoorzaamheid
Iedere vader en moeder moet zijn eigen keuzes kunnen maken. Ik ga niemand vertellen zijn kinderen niet te vaccineren. Ongetwijfeld zijn er ook voordelen. Maar geen instantie die ons blind een compleet vaccinatieprogramma meer in krijgt.
Met wat ik nu voel zou ik ze niet meer laten zetten. Ik zou veel meer vertrouwen op het lichaam, op het immuunsysteem en op het zelfherstellend vermogen waarmee we geboren worden. Misschien vindt iemand dat onverstandig.
Dat mag.
Maar als ouders maken we elke dag naar ons beste vermogen keuzes voor het welzijn van onze kinderen en tja, wat als mijn diepste gevoel steeds luider zegt dat blind vertrouwen niet meer klopt? Dan stel ik vragen. Want vertrouwen zonder vragen te stellen is vooral gehoorzaamheid. En mijn kids zijn me echt te dierbaar om gehoorzaam te zijn. Heel benieuwd hoe de discussie in Amerika gaat aflopen en hoe jij dat ziet. Fijne week!
Meer lezen van Patrick? Hier vind je al zijn andere columns.
* Dit artikel is bedoeld voor informatieve doeleinden. Wij zijn geen artsen. Bij twijfels of gezondheidsproblemen raden we aan om altijd een arts of medisch specialist te raadplegen.
Bianca (31) is communicatieadviseur en woont samen met partner Pascal (35) en zoon Floris (3). Met zijn drieën vormen zij een levendig gezin waar zelden iemand stil zit óf zijn mond houdt. In haar eerlijke en herkenbare columns schrijft Bianca over hun gezellige en drukke leven, met alle chaos en liefde die daarbij hoort.
Iedere week delen we op Kek Mama een dilemma van onze lezers. Deze week deelt Julia (39) haar ervaring. Haar 9-jarige zoon zat rustig in de auto te gamen terwijl zij de hond uitliet. Tot ze terugkwam en er ineens politie bij de auto stond.
Bianca (31) is communicatieadviseur en woont samen met partner Pascal (35) en zoon Floris (3). Met zijn drieën vormen zij een levendig gezin waar zelden iemand stil zit óf zijn mond houdt. In haar eerlijke en herkenbare columns schrijft Bianca over hun gezellige en drukke leven, met alle chaos en liefde die daarbij hoort.
Drie weken geleden werd Christina Curry voor het eerst moeder van dochter Cleo. Nu deelt ze een update over hoe het met haar gaat én hoe haar lichaam er inmiddels uitziet.
Soms hebben mensen tijdens je zwangerschap wel héél snel een oordeel klaar. Dat ervoer ook de hoogzwangere Soof (37) op een zonnig terras.
Tijdens Maud (41) haar eerste zwangerschap was ze zó ziek dat ze nauwelijks iets binnenhield. Door HG viel ze veel af, maar toen ze haar moeder vertelde hoeveel gewicht ze was verloren, kwam er een reactie die ze totaal niet zag aankomen.
