Eigen beeld
Bianca (31) is communicatieadviseur en woont samen met partner Pascal (35) en zoon Floris (3). Met zijn drieën vormen zij een levendig gezin waar zelden iemand stil zit óf zijn mond houdt. In haar eerlijke en herkenbare columns schrijft Bianca over hun gezellige en drukke leven, met alle chaos en liefde die daarbij hoort.
Wie de terrible two’s zijn benaming heeft gegeven, heeft nooit een kind van drie gehad. Daar ben ik van overtuigd. Laat ze maar praten, dacht ik vroeger. Floris was een engel toen hij twee was. Ik dacht zelfs: misschien slaan wij die peuterpuberteit wel over (zullen we daar nu collectief even héél hard om lachen?). Maar nu, is Floris drie geworden. En staat de wereld er anders bij. Hij is drie met het zelfvertrouwen, de woordenschat en de eigengereidheid van een kind van dertien. Alsof iemand hem op zijn verjaardag een handboek “hoe doe je alsof je maling hebt aan papa en mama?” heeft gegeven.
Deze fase vraagt véél zelfregulatie. Meer dan ik soms in me heb. Luisteren is een werkwoord, maar ik kan je verzekeren dat er momenteel maar één iemand aan het werk is. Dit kind zet zichzelf lachend op de gang en het interesseert hem werkelijk geen bal of ik iets één, twee, zes of twaalf keer vraag. Hij is één bonk aan knetterende rondvliegende energie die vindt dat hij alles zelf kan en dat hij vooral moet kunnen doen wat hij wil (klinkt als een gezonde peuter, overigens).
Een soort Pokémon zie ik, als ik naar hem kijk, springend en evoluerend op de meest onverwachtse momenten. Het laatste wat ik wil is hem te veel afremmen. Zijn energie is aanstekelijk, hij is ontzettend grappig en de intensiteit waarmee hij liefheeft en plezier beleeft hoop ik dat hij nooit kwijtraakt. Tegelijkertijd geeft hij mij (en zijn vader) een aardig testje in opvoeden. Volgens mij doen we dat best aardig, maar de afgelopen weken hebben we elkaar vaker aangekeken met een blik van “En… nu?” dan in de drie jaar daarvoor.
Het is geen verrassing dat die intensiteit er soms ook voor zorgt dat de boel in de fik vliegt. Tijdens het aankleden, omdat hij zelf op de commode wilde klimmen terwijl ik hem al had opgetild. Omdat hij zijn eigen poep nog wilde bekijken terwijl ik de luier al had dichtgemaakt. Omdat hij een hele Snelle Jelle wilde eten en ik hem door de helft brak. Omdat hij via de linker autodeur naar buiten wilde in plaats van de rechter die ik opendeed. Of, voor ons althans, om helemaal niets.
Ik vind het moeilijk om de kortsluiting te zien die hij dan ervaart. Je wilt niets liever dan je kind zo goed mogelijk door zijn grote emoties heen helpen, maar wie vertelt je hoe “het beste” eruitziet? Er staat niemand naast je die je met 100 procent zekerheid kan vertellen dat je er nu écht goed aan doet om hem te straffen of juist niet. Je hebt je gevoel, en daar moet je het mee doen. Daarop leren vertrouwen hoort blijkbaar óók bij dat testje.
Meer columns lezen van Bianca en haar jonge gezin? Je vindt ze hier.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.