Patricia van Liemt is radiopresentator, schrijver en moeder van Maria (14) en Phaedra (11). Elke vrijdag schrijft ze rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven.
Zwembaden. Het woord alleen al bezorgt me koude rillingen én mentale voetschimmel. En weet je wat het ergste is? Mijn kinderen vinden het ’t allerleukste van de hele vakantie. Nee, dat zeg ik verkeerd. Van álle activiteiten die je maar kunt bedenken. Ze leggen er zelfs hun telefoon voor weg. Er is echter een klein probleempje: ik vind het juist het allerergste om naartoe te gaan. Maar ik heb me er overheen gezet en ik ben dus in de vakantie gegaan.
Het feest begint al bij binnenkomst. De familie voor ons strugglet met het draaipoortje en de chloordampen beginnen mijn gemoed direct te bedwelmen. Als we dat overleefd hebben, belanden we in een doolhof. Een betegelde ruimte vol ondefinieerbare deurtjes waarvan je niet weet of er een naakte badgast achter schuilt. Brrr. Scary shit. We vinden een leeg hokje en staan ons als haringen in een ton te ontdoen van onze kleding. Natuurlijk heb ik geen slippers bij me, want ik ben nu eenmaal geen ervaren zwembadganger. Ik stel het moment dat mijn voeten de koude tegelvloer raken zo lang mogelijk uit. Maar om het hokje uit te komen moet het plankje omhoog en mijn voeten op de grond.
Eenmaal uit het hokje wordt mijn claustrofobie iets minder, mijn smetvrees helaas niet. Na wat gestoei met een code en een te klein kluisje is het tijd om door het voetenbad te lopen. Het laagje lauw water staat voor alles wat ik niet wil in mijn leven. Ik wil het graag uitleggen, maar daar is niet genoeg plek voor in deze column. De douche sla ik net zoals de meeste badgasten over.
Als we dan eindelijk het hart van het zwemparadijs bereiken, voel ik de hand van mijn jongste dochter in de mijne glijden. “Ma-am! Ga je mee van de glijbaan?” In mijn onervarenheid heb ik ook nog eens een strapless bikini aangetrokken. Ik zie de horror van een blote-borsten-moment voor me, maar ik besluit mijn beste ‘blote’ beentje voor te zetten en ga met haar mee. De kille ijzeren trap leidt ons naar boven. Waarom heb ik dan net weer een redelijk uitziende vader achter me lopen? Echt, ongemakkelijker krijg je me niet. Ik voel me als een vis op het droge. Boven aangekomen is het hoger dan ik had verwacht en een paar irritante pubers voor ons doen precies dat wat levensgroot op de plaatjes staat als verboden. Ik hoop dat de vader achter mij er iets over zegt, maar zoals veel vaders in het zwembad, heeft hij zijn inner child gechanneld en lacht ze goedkeurend toe. Grrrr.
Ik hoop dat de vader achter mij er iets over zegt, maar zoals veel vaders in het zwembad, heeft hij zijn inner child gechanneld en lacht ze goedkeurend toe
Eenmaal op de glijbaan voel ik het stuwende water mijn broekje in stromen en doe ik een schietgebedje dat alles op zijn plaats blijft zitten. Daar gaan we… Maar dan hoor ik de lach van mijn dochter door de buis echoën. Als we het water in plonsen, zie ik haar stralende gezicht. Ze omhelst me. “Dat was geweldig, mama!” Op dat moment besef ik dat de vreugde van mijn dochters het allemaal de moeite waard maakt. Misschien is de hemel voor hen dan wel mijn hel, maar hun geluk is het grootste cadeau dat ik kan krijgen.
In het begin van een nieuwe relatie is het voor veel mensen een bekend patroon: je wilt ontspannen overkomen, terwijl je ondertussen constant checkt wat de ander doet, zegt of laat. App je te vaak? Vraag je te snel waar het heen gaat? Of houd je je juist in uit angst om te intens te […]
Elise (36) denkt dat een gezellige avond met haar eerste date positief is verlopen, maar zodra ze een vervolguitnodiging afslaat, slaat de sfeer volledig om. Wat volgt is een Tikkie dat ze nooit zal vergeten én betalen.
Moeder van een peuter, en nog steeds chronisch reislustig. Nu haar relatie voorbij is, stapt freelance redacteur Lianne Kooistra met haar dochter in een camper om voor lange tijd door Europa te trekken. Onderweg zoeken ze een nieuw ritme, nieuwe plekken en af en toe een speeltuin. In haar columns schrijft ze over hun tijdelijke […]
Sommige zinnen uit je jeugd blijven niet alleen hangen, maar duiken later in je leven ineens weer op, precies op de momenten dat je ze nodig hebt. Vaak kwamen ze van grootouders: geen lange verhalen, maar korte uitspraken die net iets te vaak werden herhaald om te vergeten. Toen misschien ouderwets of streng, maar achteraf […]
Voetbalster en voormalig Oranje-international Lieke Martens (33) heeft voor het eerst openhartig verteld over het verlies van haar zoontje Eden.
Je kiest de naam voor je kind heel zorgvuldig. De mooiste naam, dat moet hem worden. Heel irritant, als iemand dan continu de naam verkeerd uitspreekt.
