Patricia van Liemt is radiopresentator, schrijver en moeder van Maria (14) en Phaedra (11). Elke vrijdag schrijft ze rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven en het moederschap.
Ik was elf weken zwanger toen ik solliciteerde op mijn droombaan. Na jarenlange ziekenhuisbezoeken voor IUI en IVF, én een miskraam later, was ik éin-de-lijk zwanger. En ondanks dat je denkt dat je voorbereid bent, was het alsnog allemaal één grote rollercoaster. Was ik dan ECHT zwanger? Was het nu eindelijk gelukt? Zoveel gemengde gevoelens. Ik weet nog goed dat ik op de snelweg reed en plotseling dacht: ‘Wil ik dit echt?’ en repeterende gedachten als ‘Holy fuck, ik krijg een baby’ die in mijn hoofd sprintjes heen en weer trokken. Vaak zeggen ze dat de reis mooier is dan het einddoel. Althans, de spirituelen pretenderen dat daar de magie van het leven in zit, omdat daar het meest geleerd wordt. Boy o boy, wat had ik veel geleerd de afgelopen vijf jaar.
Lees ook – ‘Wat als je kind in een identiteitscrisis verkeert door jou?’>
Ik was er vooral achter gekomen dat de vruchtbaarheidshormonen flink hadden huisgehouden in mijn lichaam. En dat mijn vruchtbaarheidsarts (die knettergek, maar wel goed was) en ik niet altijd een klik met elkaar hadden. Met terugwerkende kracht kan ik de disbalans tussen ons de schuld geven. Zij was über-rationeel en ik über-emotioneel. Dat kun je vergelijken met de twee uiterste planeten in ons zonnestelsel.
Goed, ik was zwanger. Overwhelmed. En daar zat ik tegenover iemand die ik moest overtuigen dat ik de juiste persoon for the job was. Ik was op de dag af elf weken zwanger van mijn eerste kind, en mijn buik was nog zo strak als een gemiddelde Kardashianbuik. Maar ik was ervan overtuigd dat iedereen kon zien dat ik hartstikke zwanger was. En daarmee voelde ik me een oplichter, een meestervervalser, want dit was toch ethisch zeer onverantwoord om die aardige, hopelijk toekomstige, baas zo hard voor te liegen? Ik werd niet aangenomen (met als feedback dat ik wat zekerder mocht zijn) en ik besloot niet meer te gaan solliciteren tot mijn baby naar de crèche zou kunnen. Daarmee heb ik mezelf carrière-technisch en financieel in de vingers gesneden. Want uiteindelijk heb ik er in totaal anderhalf jaar uit gelegen.
Van de week zat ik in de auto, toen hoorde ik een reclame voorbij komen die ik graag vijftien jaar geleden had gehoord. Wat mag je verwachten van je werk als je zwanger bent of wilt worden? Ik ben uit nieuwsgierigheid even gaan speuren en daar staat precies wat ik had willen lezen voordat ik mijn sollicitatie was ingegaan. Mijn hart maakte desondanks wel een klein sprongetje. Ladies, go get them! En solliciteer op die ene geweldige baan óók als je hartstikke zwanger bent! They need us!
De opvoeding van Xess doet Yolanthe alleen, maar het contact met zijn vader, voormalig voetbalprof Wesley Sneijder, is wel heel goed. Wij spraken haar.
Tussen werk, kinderen, boodschappen, sportclubs en die eindeloze wasmand blijft er soms weinig energie over voor elkaar. Waar je vroeger urenlang kon kletsen en elke avond de vonken door de slaapkamer vlogen, eindig je nu regelmatig samen lusteloos op de bank, terwijl jullie allebei gedachteloos door je telefoon scrollen.
Een avond op de bank met Netflix of Videoland is natuurlijk heerlijk, niemand die daar iets op tegen heeft. Maar stellen die zich langdurig verbonden voelen, blijken opvallend vaak net iets anders te doen als de dag voorbij is.
Veel ouders doen het met de beste bedoelingen: zorgen dat hun kind goede cijfers haalt en later alle kansen heeft. Logisch, maar volgens onderzoek onder honderden hoogpresterende leerlingen heeft die opvoedstijl ook een keerzijde.
Neeltje voelde altijd al ‘iets’. Haar relatie met Jacco was anders, dan met vorige mannen. Beter, op veel vlakken. Maar op andere vlakken ook minder. En toen ze twee keer vlak na elkaar de vraag kreeg of Jacco homo is, ging ze zelf aan alles twijfelen.
Met drie jonge kinderen in huis is tijd met z’n tweeën soms een zeldzaam goed. Dus een onverwacht momentje samen is meer dan gewenst. Alleen reken je dan niet op publiek.