Patricia van Liemt is radiopresentator, schrijver en moeder van Maria (13) en Phaedra (10). Elke vrijdag schrijft ze rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven en het moederschap.
Ik zal de dag dat ik met mijn vriendin meeging naar de abortuskliniek nooit vergeten. We waren zeventien lentes jong en de wereld aan het ontdekken. Het waren de jaren ’90 en zwijgend liepen we het terrein op. Wat opviel aan deze plek is dat er twee grote touringcars op het grind geparkeerd stonden. De enorme bussen kwamen, zo bleek later, uit Spanje. De stilte die tussen mij en mijn vriendin in hing, werd overstemd door een hoop Spaans geroezemoes. Tientallen Spaanse meisjes en vrouwen stonden gegroepeerd met bleke gezichten. Deze onverwachte klandizie overviel ons, maar ik dacht ook een stukje schaamte bij mijn vriendin te zien wegvallen. Ze was niet de enige die een zwangerschap wilde afbreken.
Lees ook – ‘Ik stelde me voor in een pikante november-rain-jurk, maar mijn god…wat werd het een degelijk exemplaar’ >
Zelf was ik twee jaar later aan de beurt. Ik had een korte relatie met een lieve jongen uit IJmuiden. Een gescheurd condoom was de boosdoener en ook ik liep the walk of shame het kamertje bij mijn huisarts uit. De goede man was in mijn ogen al pensioengerechtigd en ik moest aan hém gaan vertellen dat ik zwanger was en het niet wilde houden. Pfff ik kreeg me toch een preek. Dat ik geen verantwoordelijkheid had, niet voorzichtig genoeg was geweest, onverstandig en er werden veel meer onterechte superlatieven mijn kant op gegooid. God, wat schaamde ik me.
Dit is nu bijna dertig jaar geleden en ik vraag me af of er iets is veranderd ten aanzien van abortus. Ik denk dat het merendeel van de vrouwen zich nog steeds kapot schaamt voor het feit dat ze een zwangerschap willen afbreken. En dat is zo onterecht! Vrouwen moeten het recht hebben om te beslissen wat er met hun eigen lichaam gebeurt, inclusief de keuze om al dan niet zwanger te worden of een zwangerschap voort te zetten of af te breken. En oordeel zacht zou mijn moeder zeggen (of oordeel gewoon helemaal niet, nog beter), want niet alle vrouwen zijn in staat om een kind groot te brengen, als ze bijvoorbeeld te maken hebben met financiële instabiliteit, gebrek aan ondersteuning of andere sociale problemen. Individuele omstandigheden zijn voor iedereen anders.
Een vriendin van mij heeft twee gezonde kinderen en is per ongeluk zwanger geraakt. Ze is boven de veertig en doet bij mij verhaal. Ze schaamt zich. Volgende week heeft ze een afspraak om het weg te halen. Ik zeg haar dat we die schaamte uit het raam gooien en in plaats daarvan breng ik een toost uit op de kracht van vrouwen overal ter wereld. Dertig jaar later en we hebben nog steeds werk te doen omtrent het taboe op abortus, maar laten we vooral onszelf en anderen geen schuldgevoel aanpraten. We zijn menselijk, niet perfect, en dat is precies hoe het hoort te zijn. Dus proost op de dappere keuze, proost op begrip, en proost op mijn vriendin die deze moedige beslissing maakt.
Een bakfiets aanschaffen is één ding. Er vervolgens ook nog mee op vakantie gaan met twee jonge kinderen vraagt om een flinke dosis vertrouwen. Frederique deed het. En kwam verrassend enthousiast terug.
Zo zit het met de centen bij andere gezinnen. Wat komt erin? Wat gaat eruit? En blijft er nog iets over? In Banksaldo delen ouders hun maandelijkse inkomsten en uitgaven. Want laten we eerlijk zijn: zijn we niet allemaal een beetje benieuwd hoe anderen het doen? Deze week het banksaldo van Naomi.
Een mobiele telefoon, die heeft een kind toch niet nodig, vindt de een. Buitenspelen zal ie, en boeken lezen. Juist wel, vindt de ander. Een mobiel is namelijk hartstikke educatief, en nog veilig ook.
Nena Kreber woont met haar vrouw Shary-An, hun dochters Billie (4) en Claes (2) en hond Freek in Scheveningen. Nena werkt als managers van Shary-An en geeft met haar columns een kijkje in het ouderschap.
Ellen (37) is getrouwd met Arend (39) en moeder van Sanne (9) en Keesje (7). Haar man heeft zich een paar jaar geleden laten verleiden om in de crypto’s te stappen, maar dat heeft nog niet het gewenste resultaat opgeleverd.
Anouk is trotse echtgenote van Erwin en mama van vier meiden: Aurélie (12), Emeline (10), Vieve (8) en Lilou (5). In hun levendige huishouden is het soms één en al chaos, maar liefde, gelach en spontane dansfeestjes voeren steevast de boventoon. Anouk deelt vol enthousiasme haar avonturen in het ouderschap.