Patricia van Liemt is radiopresentator, schrijver en moeder van Maria (12) en Phaedra (9). Elke vrijdag schrijft ze rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven en het moederschap.
Lees verder onder de advertentie
Vakantieverhalen zijn tot op een zekere hoogte leuk, vakantiefoto’s ook. En nu we toch eerlijk met elkaar zijn: mochten we samen in een whatsappgroepje zitten, dan ook liever geen vijfhonderd vakantiefoto’s delen, want ik ben nog van de generatie die automatisch alle foto’s opslaat op mijn filmrol. Tegen al mijn eigen regels in ga in nu toch het tegenovergestelde doen. Want ik móet je dit vakantieverhaal vertellen.
Middle of nowhere
Goed, terwijl ik deze column tik, zit ik veilig in mijn huis in Nederland, maar vorige week was ik ergens in een verlaten woestijn waar het 44 graden was. Ik was met mijn gezin in Death Valley. Dat is een woestijn in de Amerikaanse staat Californië, dat ’s zomers een van de heetste plaatsen ter wereld is, samen met enkele woestijngebieden in Afrika en het Midden-Oosten. I kid you not.
Mijn Nederlands kompas kon dat helemaal niet aan, en mijn geografische radar was compleet van slag. Welke kant je ook zou uitrijden, het duurde drie uur voordat je weer in de bewoonde wereld was. Stel je even voor. Dat je drie uur lang op een snelweg rijdt en je komt HE-LE-MAAL niets tegen! Het voelde alsof we in een enge Western-film waren beland.
Verlaten plek
We huurden een huisje via Airbnb dat in een superverlaten plaatsje ergens in de woestijn bleek te staan. Toen we het spookstadje binnenreden, liepen er onzichtbare rillingen over mijn rug. Onze lodge stond tussen drie trailers. In de tuintjes erom heen stonden verschillende verroeste pick-ups en achter een gaashekwerk blaften honden die aan een ketting vastzaten. Heb je een beeld?
“Toen we het spookstadje binnenreden, liepen er onzichtbare rillingen over mijn rug”
Van andere Amerikanen die we onderweg tegenkwamen, begreep ik dat bewoners van dit soort afgelegen plekken allemaal een wapen hebben. Vooral om zichzelf tegen wilde dieren te beschermen. Check.
We installeerden ons in het huisje en ik hield me groot. Maar toen werd het donker en hielden de huilende coyotes me wakker. Ineens bekroop me een gevoel van totale onheil. Waar The Fuck zijn we in beland? Ik besefte ook dat we enorm toeristisch waren met onze gehuurde BMW pontificaal naast het kleine huisje geparkeerd. Als iemand kwaad wilde, was dit de plek om het te doen. De Nederlandse krantenkoppen spoken door mijn hoofd: ‘Nederlands gezin afgeslacht in Death Valley…’
Middenin de nacht verkassen
Ik maakte mijn man wakker en maakte hem deelgenoot van mijn huiveringwekkende gedachten. Lichtgeïrriteerd, maar mij kennende gaf hij in om naar het enige motel te gaan dat het dorpje kent. We maakten de kinderen wakker en logen dat de airco kapot was. We lieten alles achter, behalve onze paspoorten, geld en mijn hoofdkussen, en stapten in het pikdonker in de auto.
Een paar minuten later kwamen we aan bij een dodgy motel, wat eenmaal binnen ook een klein casino bleek te zijn. Vertolkten we een paar minuten daarvoor nog een hoofdrol in een obscure western film, hadden we nu plotseling een bijrol in The Godfather.
Ratten in de val
Iedereen in het casino staarde ons aan en ik concludeerde dat dit een nog veel gevaarlijker scenario was. We kregen uiteindelijk een kamer met een raam dat een muur bleek te zijn. Terwijl een ronkende airco mijn gedachten probeerde te verzetten besef ik dat we als ratten in de val zitten. Ik deed alsnog geen oog dicht.
“We kregen uiteindelijk een kamer met een raam dat een muur bleek te zijn”
De volgende ochtend reden we met piepende banden terug naar ons huisje, alwaar we vriendelijk werden begroet door een paar omwonenden. Lichtbeschaamd pakte ik onze spullen in en vertrokken we naar onze volgende bestemming.
Misschien moet ik toch wat minder enge films kijken…
Wil je de columns van Patricia liever luisteren? Dat kan hieronder, op Spotify.Ontvang elke maand Kek Mama met korting en gratis verzonden op jouw deurmat! Abonneer je nu en betaal slechts €4,19 per editie.
Een spontaan bezoekje aan oma klinkt als een prima plan. Zeker als er ook nog een koekje te scoren valt. Maar soms loopt zo’n gezellig onderonsje nét even anders dan verwacht.
Een nieuw nestje puppy’s is natuurlijk reden voor beschuit met muisjes. Ook bij de familie Jelies is er gezinsuitbreiding, al kwam die voor het gezin behoorlijk onverwacht. Hun hond Bella is in Spanje bevallen van maar liefst zes puppy’s.
Kun je intens van je kind houden en toch soms verlangen naar een leven waarin even niemand iets van je nodig heeft? Faryel is al zeven jaar moeder, en toch merkt ze dat ze nog steeds aan het ontdekken is hoe ze goed voor zichzelf kan zorgen zonder zich daar schuldig over te voelen. En […]
Jill en haar man Roel droomden van een groot gezin. Hun zoon Loet (6) bleek een ernstige verstandelijke beperking en ontwikkelingsachterstand te hebben, maar artsen konden niet achterhalen waardoor. De kans dat een tweede kindje dezelfde problematiek zou hebben, werd op 0,01 procent geschat. Toch gebeurde precies dat bij hun dochter Marie (3). Op haar […]
Soms zit je met een dilemma waar je zelf niet uit komt. Wat doe je dan? Je roept hulp in van andere moeders. Al is het gewoon om even flink te klagen. Wie weet, komt er daadwerkelijk nog nuttig advies uit voort. Deze week: Jade.