Beeld: Marijn Reichert
Patricia van Liemt is schrijver en moeder van Maria (16) en Phaedra (13). Ze schrijft rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven.
Het is woensdagochtend en ik stap op de oude fiets van mijn moeder. Toen zij zeven jaar geleden overleed, wilde niemand het oude ding hebben. We verdeelden, oneerbiedig gezegd, de buit, maar het rijwiel dat qua uiterlijk vier decennia achterliep, was bepaald geen gewild erfstuk. Bovendien had de roest zich als onkruid over het gehele frame verspreid. Maar alles wat van mijn moeder was geweest, was voor mij een manier om haar nog een beetje vast te houden. Dus nam ik de fiets mee naar huis, alwaar het in een hoek van de schuur verdween.
Totdat een vriendin vroeg of we een extra fiets hadden, omdat die van haar kapot was. Ik gaf haar mijn goede fiets en moest noodgedwongen op het oude barrel van mijn moeder stappen. Tot mijn verbazing fietste hij als een zonnetje. Geen versnellingen, geen accu, maar gewoon de eenvoud van het Nederlandse fietsen. Mijn goede fiets belandde in het verdomhoekje van de schuur en de oude fiets van mijn moeder werd mijn favoriete vervoersmiddel.
Met diezelfde fiets heb ik zojuist 240 kilometer door Nederland afgelegd. Het begon allemaal met een random like op social media. Een onbekende Zweedse dertiger trok mijn aandacht met filmpjes van zijn fietstocht van Noord-Alaska naar Zuid-Argentinië. Op de fiets! Sinds dat ene hartje is mijn algoritme in een soort fietsfuik terechtgekomen en zie ik vrijwel uitsluitend nog dappere Gen Z’ers die de halve wereld rondfietsen alsof het niets is. Blijkbaar vond Instagram dat ik toe was aan een nieuwe levensfase.
Het bracht me op het idee om mijn eigen pelgrimstocht te maken. Niet naar Santiago de Compostella, maar naar het huis in Limburg waar mijn moeder opgroeide. En niet op een peperdure fiets met allerlei technische snufjes, maar met een beetje uitdaging op de veertig jaar oude, verroeste damesfiets zonder versnellingen.
Die middag verruilde ik de Zara voor de Decathlon, kocht ik twee waterdichte fietstassen en downloadde ik een fietsapp. Ik zorgde dat mijn kinderen onder de pannen waren en vertrok met het tamelijk ambitieuze voornemen om in vier dagen al mijn zielenroerselen eens grondig uit te pluizen.
Na een kilometer of 25 ontdekte ik dat er meer krassen op mijn plaat zitten dan ik aanvankelijk had gedacht. Een daarvan is mijn angst om alleen te zijn. En dan bedoel ik niet een avondje zonder gezelschap, maar dat andere gevoel, die eenzaamheid die je soms zomaar kan overvallen, zelfs als er mensen om je heen zijn.
Ik was zestien toen ik door omstandigheden op mezelf moest gaan wonen. Terwijl leeftijdsgenoten zich druk maakten over vriendjes en uitgaan, probeerde ik vooral mijn hoofd boven water te houden. Ik was bang, onzeker en voelde me vaak ontzettend alleen. Ergens in die tijd heb ik mezelf kennelijk aangeleerd dat ik er alles aan moest doen om dat gevoel nooit meer te hoeven ervaren. En als ik heel eerlijk ben, heeft dat me in mijn leven niet altijd de beste keuzes laten maken. Soms vraag ik me af hoeveel beslissingen ik werkelijk vanuit verlangen heb genomen en hoeveel vanuit de angst om alleen achter te blijven.
Het gekke is dat ik mezelf helemaal niet als een afhankelijk type beschouw. Ik ben zelfstandig, ondernemend en niet bepaald iemand die thuis gaat zitten wachten tot een ander iets leuks bedenkt. Maar ergens zit nog altijd dat zestienjarige meisje dat bang is dat er niemand komt.
Tijdens die vier dagen had ik alle tijd om daarover na te denken. Soms luisterde ik naar muziek of een podcast, soms was het urenlang stil. Ik fietste door mistige weilanden, nam een pontje en kwam langs dorpjes waarvan ik het bestaan niet kende. En tussen al dat trappen door merkte ik dat ik het eigenlijk best naar mijn zin had. Met mezelf. Zonder dat iemand me belde, op me wachtte of me nodig had.
Vier dagen later kwam ik aan bij het huis waar mijn moeder was opgegroeid. De fiets had het gered, de ketting was blijven zitten en ik had onderweg misschien niet al mijn zielenroerselen opgelost, maar wel iets ontdekt wat ik eigenlijk al veel eerder had willen weten. Dat ik niet altijd bang hoef te zijn voor mijn eigen gezelschap. En dat dat zestienjarige meisje van toen misschien ook weleens mag horen dat ze het inmiddels best aardig voor elkaar heeft. Ik vond het een mooie gedachte dat juist de fiets van mijn moeder me daar had gebracht. Alsof ze toch een beetje met me was meegefietst.
De volgende ochtend ging ik op de fiets naar de bakker. Na tweehonderd meter lag de ketting eraf. Ik vermoed dat mijn moeder vond dat ik nu wel lang genoeg had nagedacht…
Meer lezen van Patricia? Hier vind je haar andere columns.
Als het schooljaar erop zit, vraagt Chantal (39) haar zoon Milan (9) om zelf een leuk afscheidscadeautje voor zijn juf te bedenken. Hij regelt alles zonder hulp en is apetrots. Tot Chantal bij het ophalen iets op het bureau van juf Sanne ziet staan wat haar wel héél bekend voorkomt.
Video
Betaal je braaf elke keer de Tikkie voor verjaardagcadeaus voor je vriendinnen, maar als je zelf jarig bent, geeft niemand thuis. Lekker dan.
Video
Altijd maar doorgaan, leuke dingen plannen en het liefst overal bij zijn. Maar wat als je lichaam regelmatig op de rem trapt? Emma Deckers (28), de dochter van Daphne Deckers (58) en Richard Krajicek (54), weet inmiddels hoe belangrijk het is om naar haar lichaam te luisteren.
Nog even en je kind heeft zomervakantie. Wil je last minute nog een afscheidscadeau voor de meester (of crècheleider) scoren? Bekijk dit lijstje met ideeën.
Twee kinderen, veel ambitie en zelden alles onder controle. Mijn partner zit regelmatig wekenlang in het buitenland, dus ben ik vaak mijn eigen back-up. Kortom: hybride alleenstaande moeder. Ik neem je mee in hoe dat eraan toegaat. Met chaos, de nodige breakdowns, hoognodige dromen en een beetje aanmodderen. Want uiteindelijk doet iedereen maar wat.
Iedere week delen we op Kek Mama een dilemma van onze lezers. Deze week het dilemma van Sophia (31). Ze gaat binnenkort trouwen en heeft voor haar grote dag een dresscode bedacht. Alleen weigeren haar vriendinnen zich daaraan te houden.
