Beeld: Marijn Reichert
Patricia van Liemt is schrijver en moeder van Maria (16) en Phaedra (13). Ze schrijft rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven.
Kennelijk ben ik mijn vierkante meter kwijt.
De zoetgevooisde stem van Michael Pilarczyk en zijn gast zetten me aan het denken. De titel van de podcast Rust in je Hoofd leek me deze ochtend de beste keuze. Afgelopen nacht was ronduit kut. Een carrousel van ongrijpbare gedachten hebben me wakker gehouden tot in de vroege uren. Dochters die met vergeten bungeelijnen ter aarde storten, de wekelijkse logistieke legpuzzel die co-ouderschap heet en dan heb je ook nog dat monster dat sinds een paar maanden ’s nachts met mijn hormonen jongleert. En ondanks dat ik me het leplazerus spray, plak en slik, winnen oude angsten dan alsnog zodra het donker wordt.
Na zo’n rommelige nacht wil ik altijd even het huis ontvluchten en dus stap ik op de fiets naar mijn favoriete koffietentje in Haarlem. Met de mannen in mijn oren die met me meerijden.
De gast van de voormalige TMF-VJ blijkt een ex-militair. Hij is een expert op het gebied van mindsets. Ik twijfel of ik moet door luisteren. Want hoe weet een man van 55 in vredesnaam wat een vrouw van 47 nodig heeft? Maar ik heb geen zin om een andere podcast op te zetten, dus geef ik hem een kans. Hij zegt dat ieder mens een eigen vierkante meter heeft. Een stukje grond waarop je zelf bepaalt wat je denkt, voelt, zegt en doet. Daarbuiten liggen de keuzes van anderen. Hun gedrag. Hun emoties. Hun fouten. Hun chaos. En die zijn niet van jou.
Hm. Makes sense.
Het herfstachtige weer van de laatste dagen, maakt plaats voor een paar heerlijk warme zonnestralen op mijn gezicht en hoe dichter ik bij mijn bestemming kom, hoe meer ik vermoed dat deze man misschien wel een punt heeft. Want als ik er goed over nadenk, heb ik de afgelopen jaren een aanzienlijk deel van mijn vierkante meter weggegeven. Aan een huwelijk dat eindigde, aan de vraag of mijn kinderen gelukkig zijn en of ik het allemaal wel goed doe als moeder. Aan een nieuwe liefde en de hardnekkige overtuiging dat ik af en toe ook zijn problemen moet oplossen. Aan carrières waarvan ik dacht dat ze mijn toekomst waren, totdat ze dat ineens niet meer bleken te zijn. Aan verwachtingen. Van anderen, maar vooral van mezelf. Pfff. Ondertussen vliegen de vierkante meters onder mijn trappers door.
Ik herinner me dat ik die middag weer therapie heb. Ik heb besloten om mijn 26-jarige psycholoog, ondanks haar leeftijd, toch een kans te geven. Als ik mijn fiets op slot zet en de heerlijke geur van koffie me tegemoet komt, moet ik stiekem een beetje gniffelen om mezelf.
I mean, wie had ooit gedacht dat een ex-militair en een Gen Z’er mij dezelfde richting zouden wijzen? Niet vooruit. Niet achteruit. Gewoon terug naar mijn eigen vierkante meter.
Meer lezen van Patricia? Hier vind je haar andere columns.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
Je vraagt één keer of je kind z’n schoenen wil aantrekken, en vijf minuten later zit-ie nog steeds op de grond met één sok aan en een LEGO-poppetje in z’n hand. Herkenbaar, want jonge kinderen zijn nu eenmaal niet altijd kampioen luisteren. Gelukkig zijn er slimme manieren om ervoor te zorgen dat wat jij zegt […]