Beeld: Marijn Reichert
Patricia van Liemt is stewardess, schrijver en moeder van Maria (15) en Phaedra (12). Ze schrijft rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven.
Ik ben gisteren teruggekomen uit Singapore en het tijdsverschil met Azië probeert zich nog steeds een weg te banen door mijn lichaam.
Met lichte tegenzin heb ik mezelf overeind gehesen, en ben ik op zoek naar ontspanning. Omdat selfcare op dat gebied lange tijd een blinde vlek voor mij is geweest (ik ben van nature meer iemand die dóórloopt, dan iemand die gaat liggen), heb ik een paar jaar geleden besloten een lijstje bij te houden in mijn notities: dingen waar ik ontspannen van word.
Die lijst is divers: van floaten tot aan magnesiumpillen en van een bezoek aan de zoutkamer tot aan een orgasme… Ik merk alleen dat ik te moe ben voor al deze dingen. Zelfs ontspannen voelt nu als een activiteit waarvoor je energie moet reserveren. Dus scroll ik nog wat door mijn lijst.
En dan zie ik het staan: zonnebanken. Bingo, dat is wat ik nu aan kan. Gewoon wat licht absorberen als een slappe kamerplant. Als ik even later iets minder moe de studio uitloop, realiseer ik me pas hoe ver ik eigenlijk heb gelopen. Mijn benen voelen alsof ze nog in een andere tijdzone staan en dus besluit ik de bus terug naar huis te nemen.
Naast mij zit een moeder met een kinderwagen voor zich. We kijken elkaar even aan en wisselen een empathische blik uit die alleen moeders begrijpen: een mengeling van vermoeidheid en solidariteit.
Ze kijkt wat op haar telefoon en even denk ik dat mijn brein met mij aan de haal gaat, want de wagen voor haar trilt zachtjes heen en weer. Ik kijk nog eens goed en zie dan het grote witte ei dat aan de duwstang bevestigd zit. “Rock it”, staat erop.
Ik realiseer me dat dit een apparaatje is dat de kinderwagen automatisch laat bewegen. Wow. De technologie van tegenwoordig. De baby ligt dan ook heerlijk te slapen. Mijn gedachten dwalen af en fantaseer dat ze dit ook in een volwassen variant hebben. Eentje die je aan je bed kunt bevestigen en die mij rustig in slaap kan wiegen.
Ja, of een hele kleine variant. Dan kan ik meteen ook een ander punt van mijn ontspanningslijst afvinken…
Meer lezen van Patricia? Hier vind je haar andere columns.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
Je vraagt één keer of je kind z’n schoenen wil aantrekken, en vijf minuten later zit-ie nog steeds op de grond met één sok aan en een LEGO-poppetje in z’n hand. Herkenbaar, want jonge kinderen zijn nu eenmaal niet altijd kampioen luisteren. Gelukkig zijn er slimme manieren om ervoor te zorgen dat wat jij zegt […]