Beeld: Marijn Reichert
Patricia van Liemt is schrijver en moeder van Maria (16) en Phaedra (13). Ze schrijft rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven.
Je zult maar vader worden anno 2026. Een simpel rekensommetje, met een hoop intrinsieke aannames, zegt me dat je ongeveer bent geboren begin jaren ’90. En dat was dan ook de start van een identiteitscrisis. Als jongen groeide je vooral op met He-Man, Action Man, G.I. Joe, Teenage Mutant Ninja Turtles, Power Rangers, Transformers, Batman, Spider-Man, Superman en X-Men. Je eerste woordjes waren niet papa of mama, maar ‘Kryptonite’. En terwijl je dacht dat gender nog een ver-van-je-wieg-show was, riepen de reuzenhoofden boven je dat je al zo’n lekker stoer mannetje was. Arme jij, je had alleen nog maar wat babyvet, er was nog geen bicep in de verste verte te bekennen. En toch dichtte de hele maatschappij je al een heldenverhaal toe.
En toen je leerde lopen, waren het vooral je gevoelens die het onderspit moesten delven als je op je blote knieën viel. ‘Kom op, tanden op elkaar.’
In je tienerjaren werd dat alleen maar erger. In de kleedkamer gonste het van de vrouwonvriendelijke grappen en riep je trainer: ‘Kom op, je bent toch geen mietje!’ En toen kwam je puberteit. Vanaf dat moment verdween het verkleinwoord achter ‘jongetje’, maar niet de genderverwachting. Je moest je ineens als een echte man gedragen. Veel Axe-deodorant spuiten (want dan kwamen de meisjes vanzelf), stoer praten over seks, waarin het meisje vaker lijdend voorwerp was dan leidend. Je biceps kwamen uiteindelijk toch en al dat testosteron, waar de hele maatschappij opvallend veel begrip voor had, mocht je wegspuiten in sokken die je moeder vervolgens stilzwijgend waste. Meisjes die ongesteld waren, daar had je vooral grappen over. En als je met je vrienden was, werd je stem vanzelf een paar decibel harder.
Je ontdekte dat de wereld eigenlijk best prettig werkte als je een jongen was. Deuren gingen moeiteloos open. Assertiviteit werd leiderschap genoemd. En als je af en toe iets te veel ruimte innam, dan was je gewoon een echte vent.
Maar ergens onderweg veranderde de wereld. Ineens hoorde je woorden als consent, mansplaining en patriarchaat. Je ontdekte dat gedrag dat jarenlang als ’typisch mannen’ werd weggezet, door heel veel vrouwen helemaal niet zo grappig werd gevonden. Dat er blijkbaar ook een andere kant van het verhaal bestond.
En toen werd je vader. Misschien wel van een meisje. Diezelfde vriend die op elke verjaardag nét iets te hard roept dat vrouwen niet kunnen inparkeren, geeft je een romper cadeau met de tekst: ‘Echte mannen maken dochters.’ Iedereen lacht. Jij ook. Al is het iets minder hard dan vroeger. Want ineens zie je de wereld door haar ogen.
Dat appje dat je vriendin vroeger kreeg van een opdringerige collega. De opmerkingen die je zus altijd wegwuifde. Dat meisje dat ’s avonds haar sleutelbos tussen haar vingers hield. Opeens zijn het geen discussies meer op sociale media. Opeens zijn het scenario’s waarvan je hoopt dat jouw dochter ze nooit hoeft mee te maken.
Of misschien krijg je een zoon. En misschien is dat nog wel ingewikkelder. Dan begint misschien wel de grootste uitdaging van deze generatie vaders. Want hoe voed je een jongen op die wél weerbaar is, maar niet hard? Zelfverzekerd, maar niet dominant? Empathisch, zonder dat hij het gevoel krijgt dat hij minder man is? Want uiteindelijk wil iedere ouder hetzelfde. Dat zijn kind zichzelf mag zijn. En dat als hij valt dat je niet zegt ‘Kom op, tanden op elkaar.’ Maar: ‘Kom maar hier. Huil maar even.
Meer lezen van Patricia? Hier vind je haar andere columns.
Annick Velthuis, bekend van Over Mijn Lijk, gaat door een moeilijke periode. Kort nadat zij en Roy bekendmaakten uit elkaar te zijn, laat ze weten voorlopig een stap terug te doen. Niet alleen de breuk, maar ook de reacties van buitenaf hebben hun tol geëist. ‘Ik ben even klaar met vechten, met sterk zijn en […]
Gezinsuitbreiding bij Bo Wilkes. De Echte Gooische Moeder heeft er naar eigen zeggen een ‘baby boy’ bij en stelt het nieuwste lid van haar gezin vol trots voor op Instagram.
Naomi (31) doet communicatie bij een gemeente en is getrouwd met Youp (34). Samen zijn ze de trotse, soms oververmoeide ouders van tweeling Ties en Evi (4). Verwacht in deze column geen opvoedadviezen, maar wel veel liefde, chaos en herkenbare kleuterperikelen uit het leven van een tweelingmoeder. Je kunt haar ook volgen op Instagram.
Opa en oma die iedere woensdag klaarstaan, de kinderen uit school halen en ook nog inspringen als er eentje ziek is: voor veel gezinnen is het goud waard. Maar al dat oppassen heeft ook een keerzijde. Steeds meer grootouders raken uitgeput.
Marloes werkt inmiddels zo’n twintig jaar in het onderwijs. Toen haar dochter Femke (6) net op school zat, koos ze er bewust voor om haar kinderen niet op haar eigen school te laten zitten. Ze wilde werk en privé gescheiden houden. Toch stond ze op een dag ineens voor de klas van haar eigen dochter. […]
Een gezellig eerste bezoekje aan de kinderboerderij met haar zoontje Thijmen liep voor Charlotte nét even anders dan gepland. Eén nieuwsgierige dreumes, een stel groene regenlaarsjes en een iets te enthousiaste geit bleken namelijk geen geweldige combinatie. En alsof een kind onder de modder nog niet onhandig genoeg was, stond er daarna ook nog een […]
