Beeld: Marijn Reichert
Patricia van Liemt is schrijver en moeder van Maria (16) en Phaedra (13). Ze schrijft rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven.
Je zult maar vader worden anno 2026. Een simpel rekensommetje, met een hoop intrinsieke aannames, zegt me dat je ongeveer bent geboren begin jaren ’90. En dat was dan ook de start van een identiteitscrisis. Als jongen groeide je vooral op met He-Man, Action Man, G.I. Joe, Teenage Mutant Ninja Turtles, Power Rangers, Transformers, Batman, Spider-Man, Superman en X-Men. Je eerste woordjes waren niet papa of mama, maar ‘Kryptonite’. En terwijl je dacht dat gender nog een ver-van-je-wieg-show was, riepen de reuzenhoofden boven je dat je al zo’n lekker stoer mannetje was. Arme jij, je had alleen nog maar wat babyvet, er was nog geen bicep in de verste verte te bekennen. En toch dichtte de hele maatschappij je al een heldenverhaal toe.
En toen je leerde lopen, waren het vooral je gevoelens die het onderspit moesten delven als je op je blote knieën viel. ‘Kom op, tanden op elkaar.’
In je tienerjaren werd dat alleen maar erger. In de kleedkamer gonste het van de vrouwonvriendelijke grappen en riep je trainer: ‘Kom op, je bent toch geen mietje!’ En toen kwam je puberteit. Vanaf dat moment verdween het verkleinwoord achter ‘jongetje’, maar niet de genderverwachting. Je moest je ineens als een echte man gedragen. Veel Axe-deodorant spuiten (want dan kwamen de meisjes vanzelf), stoer praten over seks, waarin het meisje vaker lijdend voorwerp was dan leidend. Je biceps kwamen uiteindelijk toch en al dat testosteron, waar de hele maatschappij opvallend veel begrip voor had, mocht je wegspuiten in sokken die je moeder vervolgens stilzwijgend waste. Meisjes die ongesteld waren, daar had je vooral grappen over. En als je met je vrienden was, werd je stem vanzelf een paar decibel harder.
Je ontdekte dat de wereld eigenlijk best prettig werkte als je een jongen was. Deuren gingen moeiteloos open. Assertiviteit werd leiderschap genoemd. En als je af en toe iets te veel ruimte innam, dan was je gewoon een echte vent.
Maar ergens onderweg veranderde de wereld. Ineens hoorde je woorden als consent, mansplaining en patriarchaat. Je ontdekte dat gedrag dat jarenlang als ’typisch mannen’ werd weggezet, door heel veel vrouwen helemaal niet zo grappig werd gevonden. Dat er blijkbaar ook een andere kant van het verhaal bestond.
En toen werd je vader. Misschien wel van een meisje. Diezelfde vriend die op elke verjaardag nét iets te hard roept dat vrouwen niet kunnen inparkeren, geeft je een romper cadeau met de tekst: ‘Echte mannen maken dochters.’ Iedereen lacht. Jij ook. Al is het iets minder hard dan vroeger. Want ineens zie je de wereld door haar ogen.
Dat appje dat je vriendin vroeger kreeg van een opdringerige collega. De opmerkingen die je zus altijd wegwuifde. Dat meisje dat ’s avonds haar sleutelbos tussen haar vingers hield. Opeens zijn het geen discussies meer op sociale media. Opeens zijn het scenario’s waarvan je hoopt dat jouw dochter ze nooit hoeft mee te maken.
Of misschien krijg je een zoon. En misschien is dat nog wel ingewikkelder. Dan begint misschien wel de grootste uitdaging van deze generatie vaders. Want hoe voed je een jongen op die wél weerbaar is, maar niet hard? Zelfverzekerd, maar niet dominant? Empathisch, zonder dat hij het gevoel krijgt dat hij minder man is? Want uiteindelijk wil iedere ouder hetzelfde. Dat zijn kind zichzelf mag zijn. En dat als hij valt dat je niet zegt ‘Kom op, tanden op elkaar.’ Maar: ‘Kom maar hier. Huil maar even.
Meer lezen van Patricia? Hier vind je haar andere columns.
Wat komt erin? Wat gaat eruit? En blijft er nog iets over? In Banksaldo delen ouders hun maandelijkse inkomsten en uitgaven. Want laten we eerlijk zijn: zijn we niet allemaal een beetje benieuwd hoe anderen het doen? Deze week het banksaldo van Lente (35), samen met Dorian (37), moeder van Mila (6) en Bo (3).
Terugkijkend leidde ze een luxeleventje toen ze maar zestien uur per week werkte. Maar nadat haar huwelijk strandde is Vivian fulltime gaan werken, met een eeuwig schuldgevoel naar haar kinderen toe als gevolg.
Ontwerpster Meike is vanwege ernstige rugklachten voor tachtig procent afgekeurd en krijgt een uitkering.
Bianca (31) is communicatieadviseur en woont samen met partner Pascal (35) en zoon Floris (3). Met zijn drieën vormen zij een levendig gezin waar zelden iemand stil zit óf zijn mond houdt. In haar eerlijke en herkenbare columns schrijft Bianca over hun gezellige en drukke leven, met alle chaos en liefde die daarbij hoort.
Drukke agenda, volle dagen en altijd maar doorgaan: veel ouders zullen het herkennen. Ook Chantal Janzen dacht jarenlang dat ze wist wat een burn-out was. Totdat ze van dichtbij meemaakte hoe zo’n situatie er echt uitziet.
Tijdens Maud (41) haar eerste zwangerschap was ze zó ziek dat ze nauwelijks iets binnenhield. Door HG viel ze veel af, maar toen ze haar moeder vertelde hoeveel gewicht ze was verloren, kwam er een reactie die ze totaal niet zag aankomen.
