Patricia van Liemt is radiopresentator, schrijver en moeder van Maria (14) en Phaedra (11). Iedere vrijdag schrijft ze rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven.
‘Mam, ik vind het zielig voor de dieren in een dierentuin!’ zegt mijn dochter als ze uit school komt. Op dat moment stop ik net de laatste paashaas in een doos waarop staat ‘paasspullen’. Ik neem me voor om dit jaar te onthouden waar ik ‘m neerzet, want het is al het tweede jaar op rij dat ik ‘m niet meer kon vinden. Mijn kerstprullaria daarentegen staan me eigenlijk het hele jaar door in de weg — die raak ik dus nooit kwijt. Maar het ‘zoeken’ begint bij mij altijd al voordat Pasen überhaupt begonnen is.
‘Weet je nog dat ik niet op een olifant mocht rijden van jou?’ vervolgt ze haar pleidooi. Terwijl ik de doos sluit, neem ik me opnieuw voor om dit keer echt te onthouden of ik ‘m op zolder, in de schuur of in de kelder zet. Ik knik instemmend. Vooral het aanzien van de grotere dieren, die hele dagen hetzelfde pad heen en weer lopen, breekt mijn hart. Een tijger hoort niet te ijsberen. Dat weet zij ook. ‘Kun jij mij dan afmelden voor biologie? We gaan naar de dierentuin voor een observatie, en daar moeten we een verslag van maken.’ A-ha. Het addertje.
Ik vind het een moeilijke kwestie. Want ja, ik ben inderdaad tegen onnodige panda-uitwisselingen. En Bokito — weten we het nog? — die begreep ik ook. Zijn woede, zijn uitbraak. Het was ergens logisch. ‘Mam, we zijn toch ook vegetariër? Ik heb daar echt niets te zoeken. Ook niet voor een of andere suffe bio-opdracht.’ Ik zucht. Niet omdat ze geen punt heeft, sterker nog: ik ben het roerend met haar eens. Maar je probeert je kind waarden mee te geven, een moreel kompas. Tegelijk moet je soms uitleggen waarom dat kompas botst met iets wat ‘nu eenmaal moet’. Zoals een schoolopdracht.
‘Ik snap je helemaal’, zeg ik. ‘Maar misschien is juist dát de reden om wél te gaan. Om te observeren wat jij ervan vindt. En dat in je verslag te zetten. Niet wat er in het boek staat, maar wat jíj ziet. Wat je voelt. Misschien kun je zelfs vragen stellen aan de verzorgers. Of kritisch zijn. Dat mag ook in biologie.’ Ze trekt haar wenkbrauwen op. ‘Dus je bedoelt… dat ik ook mag zeggen dat ik het stom vind?’ ‘Ja. Maar dan wel goed onderbouwd. Niet zomaar roepen dat iets zielig is, maar uitleggen waarom.’ Ik hoor haar hersens kraken. Ze knikt langzaam. ‘Misschien kan ik een virtuele dierentuin voorstellen?’ ‘Nou, briljant idee!’ Ze kijkt me trots aan en ik voel dat we een compromis hebben. Ik zet de doos met paasspullen in de kelder, en ik hoop zelf op een olifantengeheugen…
Na een pittige periode met ziekenhuisopnames, mentale dips en een kinderwens die even op pauze staat, probeert Amy Rose, bekend van Winter Vok Liefde, vooral weer te vertrouwen op haar eigen lichaam en gevoel. En dat doet ze stap voor stap.
Een mobiele telefoon, die heeft een kind toch niet nodig, vindt de een. Buitenspelen zal ie, en boeken lezen. Juist wel, vindt de ander. Een mobiel is namelijk hartstikke educatief, en nog veilig ook.
Leven zónder auto, videogames en de hipste items, maar met tweedehands parels, biologische boodschappen en kamperen in de natuur. Moeder Kari (37) leeft samen met haar dochters Isaya (10) en Alela (7) volgens de seizoenen, voor een groen en vrij leven.
Ellen (37) is getrouwd met Arend (39) en moeder van Sanne (9) en Keesje (7). Haar man heeft zich een paar jaar geleden laten verleiden om in de crypto’s te stappen, maar dat heeft nog niet het gewenste resultaat opgeleverd.
Anouk is trotse echtgenote van Erwin en mama van vier meiden: Aurélie (12), Emeline (10), Vieve (8) en Lilou (5). In hun levendige huishouden is het soms één en al chaos, maar liefde, gelach en spontane dansfeestjes voeren steevast de boventoon. Anouk deelt vol enthousiasme haar avonturen in het ouderschap.
Moeder van een peuter, en nog steeds chronisch reislustig. Nu haar relatie voorbij is, stapt freelance redacteur Lianne Kooistra met haar dochter in een camper om voor lange tijd door Europa te trekken. Onderweg zoeken ze een nieuw ritme, nieuwe plekken en af en toe een speeltuin. In haar columns schrijft ze over hun tijdelijke […]