Ik neem je even mee in wat mijn vriendin mij zojuist vertelde, maar schets eerste even een beeld; ze is moeder en heeft een liefdevolle relatie. Maar na jaren samen te zijn, hebben ze beiden opgebiecht dat zoenen met een ander misschien wel voor wat extra prikkeling in hun leven zou kunnen zorgen. Geen seks, maar een keer een vluchtige tongzoen op een festival moet kunnen. Terwijl mijn vriendin de basisregels verder aan mij uitlegt, zie ik dat er meer aan de hand is. Ze straalt wel, maar op een iets wat ongebruikelijke manier… ‘Hij heeft dus nu als eerste van ons twee gezoend’, vervolgt ze. Alleen was het niet op een festival, maar in onze eigen stad met een bekende. Ik hang aan haar lippen als een ramptoerist. ‘Maar’, zegt ze ‘We zijn verliefder dan ooit’. Ik ben ik de war en gelukkig ziet mijn vriendin ziet dat ook. Ze legt uit dat hij geschrokken is. Bang om haar te verliezen omdat hij de regels niet goed heeft geïnterpreteerd. Maar nu blijkt dat deze hele gebeurtenis hun wel weer een diepe verbinding met elkaar heeft opgeleverd. Veel seks en even alleen oog voor elkaar.
Mooi. Maar mijn gedachten schieten nog steeds alle kanten op, want moet ik dat dan nu ook voorstellen aan manlief? Zou dit de nieuwe norm moeten worden? Ik bedoel monogamie stamt uit een kapitalistisch verleden en ik ben an sich meestal wel voor verandering. Hoe dan ook: er is geen wetenschappelijk bewijs dat aantoont dat open relaties per definitie schadelijk óf goed zijn, maar ik denk dat bij elke relatie het succes afhangt van de communicatie, het vertrouwen en de wederzijdse afspraken die twee mensen met elkaar maken. Ik geef mijn vriendin een knuffel en ga huiswaarts met monogamie én een column als doel.
Kim wist onlangs niet wat ze meemaakte. Haar schoonzus bleek al langer te weten van het geheim van Kim’s dochter. “Het ging óók over mijn kind.”
Een zwangerschap terwijl je huwelijk net is stukgelopen, zet alles op zijn kop. Als vervolgens blijkt dat je niet één, maar drie baby’s verwacht, wordt die nieuwe werkelijkheid nog veel groter. Kim maakte het mee en werd midden in haar scheiding moeder van een eeneiige meisjesdrieling.
Je vraagt je kind om zijn kamer op te ruimen en een halfuur later is er… precies niets gebeurd. Behalve dat er inmiddels nóg meer Lego op de vloer ligt. Herkenbaar? Misschien kun je de sterren de schuld geven.
Wendy is trotse mama van een dochter (16) en een zoon (9). Hun gezinsleven is een heerlijke, soms chaotische mix van liefde en mooie momenten. Die deelt ze graag, ook de uitdagingen die op ons pad komen. Je volgt ons op Instagram.
Een buur helpen als ze een keer omhoogzit met de opvang? Natuurlijk. Maar bij Babette lijkt haar behulpzaamheid inmiddels iets te vanzelfsprekend te zijn geworden. Ze heeft zelf een dochter van zes, maar krijgt op maandag regelmatig twee extra kinderen over de vloer. Zonder dat haar buurvrouw eerst vraagt of dat eigenlijk wel uitkomt.
“Waar zijn de kinderen eigenlijk?” Een vraag waarbij veel ouders tegenwoordig acuut hun telefoon zouden pakken. In de jaren zeventig en tachtig was het antwoord regelmatig: ergens buiten. Geen gps-horloge, geen WhatsApp en al helemaal geen ouder die iedere twintig minuten informeerde of alles nog goed ging. Als je maar thuis was voor het eten.
