Ik neem je even mee in wat mijn vriendin mij zojuist vertelde, maar schets eerste even een beeld; ze is moeder en heeft een liefdevolle relatie. Maar na jaren samen te zijn, hebben ze beiden opgebiecht dat zoenen met een ander misschien wel voor wat extra prikkeling in hun leven zou kunnen zorgen. Geen seks, maar een keer een vluchtige tongzoen op een festival moet kunnen. Terwijl mijn vriendin de basisregels verder aan mij uitlegt, zie ik dat er meer aan de hand is. Ze straalt wel, maar op een iets wat ongebruikelijke manier… ‘Hij heeft dus nu als eerste van ons twee gezoend’, vervolgt ze. Alleen was het niet op een festival, maar in onze eigen stad met een bekende. Ik hang aan haar lippen als een ramptoerist. ‘Maar’, zegt ze ‘We zijn verliefder dan ooit’. Ik ben ik de war en gelukkig ziet mijn vriendin ziet dat ook. Ze legt uit dat hij geschrokken is. Bang om haar te verliezen omdat hij de regels niet goed heeft geïnterpreteerd. Maar nu blijkt dat deze hele gebeurtenis hun wel weer een diepe verbinding met elkaar heeft opgeleverd. Veel seks en even alleen oog voor elkaar.
Mooi. Maar mijn gedachten schieten nog steeds alle kanten op, want moet ik dat dan nu ook voorstellen aan manlief? Zou dit de nieuwe norm moeten worden? Ik bedoel monogamie stamt uit een kapitalistisch verleden en ik ben an sich meestal wel voor verandering. Hoe dan ook: er is geen wetenschappelijk bewijs dat aantoont dat open relaties per definitie schadelijk óf goed zijn, maar ik denk dat bij elke relatie het succes afhangt van de communicatie, het vertrouwen en de wederzijdse afspraken die twee mensen met elkaar maken. Ik geef mijn vriendin een knuffel en ga huiswaarts met monogamie én een column als doel.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Suzes oudste zoon mag sinds kort zelfstandig van school naar huis, maar komt de laatste tijd steeds laat uit school. Als ze op een middag besluit te kijken waar hij blijft, ontdekt ze de reden voor zijn dagelijkse vertraging.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
