Beeld: Eigen foto
Redacteur Melanie is moeder van Saar (2,5) en Julian (1). Met twee jonge kinderen bestaat haar leven uit een georganiseerde chaos van luiers, snottebelkusjes en dreumesdrama.
Het ouderschap zit vol uitdagingen (en ja, dat is een understatement), maar ook gezellige momenten waar ik steeds vaker bewust van probeer te genieten. Het avondritueel is daar één van. Nog even springen op het grote bed van papa en mama, voorlezen uit het sprookjesachtige Verhalenorkest-boek, daarna minstens twintig kinderliedjes zingen met alle knuffels (dat zijn er veel, héél veel) voordat iedereen eindelijk in bed ligt. Het is een heel ritueel, maar ik weet ook dat dit waardevolle momenten zijn. Voor mij, maar zeker ook voor mijn kinderen.
Totdat de tandenborstels tevoorschijn worden gehaald. Hoe gezellig ik het avondritueel ook vind, het tandenpoetsen vind ik maar niks. Wat een gedoe is dat toch. Met twee jonge kinderen voelt het soms alsof ik iedere avond opnieuw moet onderhandelen over iets wat toch écht moet gebeuren.
Inmiddels heb ik werkelijk alles geprobeerd om het onszelf makkelijker te maken. Tandenpoetsen met heuse Woezel & Pip tandenborstels, poetsen voor de spiegel, zodat peuterlief naar zichzelf kan kijken. Samen tandenpoetsen, mijn dochter mijn tanden laten poetsen, terwijl ik ondertussen die van haar probeer mee te pakken, een tandenpoetsliedje verzinnen. Ik heb zelfs al eens Sinterklaas erbij gehaald (geen grap: mijn dochter heeft het – zelfs nu het hartje zomer is – het over de Goedheiligman): ‘Sinterklaas vindt het heel fijn als alle kindjes tandenpoetsen.” Alles om het maar een beetje gezellig te houden.
Soms werkt het, maar meestal werkt het vooral tijdelijk. Mijn peuter draait haar hoofd weg en worstelt zich uit mijn armen, haar broertje wil zelf de tandenborstel vasthouden en ondertussen probeer ik met een opgewekte stem, maar steeds geïrriteerde stem uit te leggen dat haar achterste kiesjes ook gepoetst willen worden. Het is iedere avond weer een klein toneelstukje.
Mijn kinderen in de houdgreep nemen heb ik overigens nooit gedaan. Dat wil ik niet. Als mijn kind huilend van angst haar mond moet opentrekken, omdat ik haar tanden wil poetsen, voelt dat voor mij niet goed. Natuurlijk moeten die tanden schoon, maar ik wil ook niet dat tandenpoetsen iets wordt waar ze bang voor zijn. Misschien komt dat ook doordat ik zelf vroeger geen held was in tandenpoetsen. Mijn ouders vertrouwde ik blind, maar dat ding in mijn mond vond ik gewoon een vervelend idee. Zo’n staaf die ineens tegen al je tanden aankomt en al dat tandpastaschuim dat zich door je hele mond verspreidt. Blegh.. Dus ja, ik snap mijn kinderen zeker, maar toch moest er iets gebeuren.
Tot mijn peuter me onbedoeld op een idee bracht en dat heeft even wat uitleg nodig, komt ie: mijn dochter is momenteel nogal geobsedeerd door verjaardagen. Zodra er ergens taart, slingers of cadeautjes te zien zijn, roept ze vrolijk: ‘Jarig!’. Vooral het verjaardagslied is haar favoriet. Lang zal ze leven wordt hier dan ook dagelijks meerdere keren uit volle borst gezongen.
Onlangs deed ik weer een poging om haar tanden te poetsen, terwijl zij ondertussen luidkeels aan het zingen was. Ik liet haar lekker gaan, totdat ze bij het bekende stukje kwam. ‘Hiep hiep hoeraaaaa!’ Haar mond ging wagenwijd open en ik zag mijn kans. Ik schoof de tandenborstel naar haar kiezen en poetste. ‘Hiep hiep hoeraaaaa!’ Weer ging haar mond open. Ik kon ineens moeiteloos bij alle tanden.
Ik dacht eerst dat het toeval was, maar de volgende avond probeerde ik het opnieuw. Weer raak! Sindsdien is Lang zal ze leven onderdeel van ons tandenpoetsritueel. Haar broertje heeft het inmiddels ook door. Dat krijg je met een grote zus die alles voordoet. Zodra zij begint te zingen, doet hij vrolijk mee. Dus nu staan we iedere avond zingend in de badkamer. Er wordt niet gehuild, niemand probeert weg te rennen en ik krijg zowaar de achterste kiezen schoon. Sterker nog: mijn kinderen beginnen tegenwoordig zelf al met zingen zodra hun tandenborstels tevoorschijn komen. Dus buren, mocht jullie ons ’s avonds ‘Hiep hiep hoeraaaaa!’ horen zingen, het is daadwerkelijk feest. De strijd om het tandenpoetsen is verleden tijd!
Melanie’s ervaring met een keizersnede, de ultieme huishoudtip, beste nesteldrangaankoop en waarom ze precies een jaar na de geboorte van haar dochter werd verrast met een babyshower? Je leest het hier in haar columns.
Voor ouders is het zo’n moment waarop je hart een klein sprongetje maakt én je je afvraagt waar de tijd gebleven is. Ook bij de familie Cudogham uit Een huis vol is het zover: Twiggy laat de basisschool achter zich en begint aan een heel nieuw avontuur op de middelbare school.
Een halve Kinder Bueno in een broodtrommel: onschuldig tussendoortje of vragen om gedoe? In de schoolapp van Amy ontstond er een flinke discussie over wat kinderen wel en niet mee naar school zouden mogen krijgen.
Gezinsnieuws bij je ex kan best even schakelen zijn, maar bij Sylvie Meis klinkt vooral blijdschap. Nadat Rafael van der Vaart en Estavana Polman bekendmaakten dat ze opnieuw een kind verwachten, laat ook Sylvie van zich horen.
Wat komt erin? Wat gaat eruit? En blijft er nog iets over? In Banksaldo delen ouders hun maandelijkse inkomsten en uitgaven. Want laten we eerlijk zijn: zijn we niet allemaal een beetje benieuwd hoe anderen het doen? Deze week het banksaldo van Noor (34), samen met Jens (36), moeder van Liv (4) en Sam (1,5).
Wat begon als een paar losse berichten, is inmiddels een stortvloed geworden. Priscilla Wildeman is er helemaal klaar mee. Op social media (met name Facebook) circuleren bizarre nepverhalen over haar en haar gezin, en dat raakt haar harder dan ooit.
Soms pakken bepaalde keuzes bijzonder ongunstig uit. Bij Sandra pakte een ritje naar het tuincentrum wel érg duur uit, nadat ze een boete kreeg van bijna 300 euro.
