Beeld: Niek Visser
Moeder van een peuter, en nog steeds chronisch reislustig. Nu haar relatie voorbij is, stapt freelance redacteur Lianne Kooistra met haar dochter (3) in een camper om voor lange tijd door Europa te trekken. Onderweg zoeken ze een nieuw ritme, nieuwe plekken en af en toe een speeltuin. In haar columns schrijft ze over hun tijdelijke leven op vier wielen. Je kunt haar avonturen ook volgen op Instagram.
“Hé Keet, zullen wij zo naar een kerk en daar dan doorheen zwemmen?” Bij dit soort vragen is een peuter natuurlijk de allerbeste toehoorder. Geen opgetrokken wenkbrauwen, geen vertwijfeling of vragen om opheldering. Gewoon vol enthousiasme: “Jaaaaa, leuk!”
Aan de over van een kunstmatig stuwmeer in Noord-Macedonië staat een kerk, of nou ja, de overblijfselen ervan. De kerk is bij de aanleg van het meer ergens jaren vijftig half onder water komen te staan en verlaten. Statig en van binnen deels bekleed met groen, rijst de kerk op uit het meer. Als een overblijfsel van een mythische wereld die langzaam onder water is verdwenen. Afhankelijk van waterstand en jaargetijde staat de kerk onder water of op het droge. In de winter en lente is zelfs alleen de toren maar zichtbaar.
Keetje en ik zouden eigenlijk alleen even tijdens ons gebruikelijke sup-rondje in de ochtend kijken en later lopend of met de fiets terug. Toen we dichterbij kwamen, werd al gauw duidelijk dat de kerk een natte periode beleefde. En precies toen we voor de ingang stonden, luidden de kerkklokken. Van een andere kerk weliswaar, maar het klonk als een uitnodiging. Hoe vaak krijg je nou de kans door een kerk te zwemmen? Een nadere inspectie hielp me snel van dat idee af. Het water binnen de vier kerkelijke muren oogde brak. Maar we hadden de sup! Dus manoeuvreerde ik ons op het sup board zo door de ingang en bekeken we het glas in lood, de losse zuilen… Surrealistisch wel.
De weg erheen was prachtig. Zonnetje, kalm kabbelend water, paarden langs de oever. Keetje als een volleerd co-supper voorop. Twintig minuutjes deden we erover, inclusief zwemstop. De terugweg werd een ander verhaal. De wind was aangetrokken en er stond stroming. Combinatie van valwind en de waterregulatie van de waterkrachtcentrale. Golven rolden venijnig over de oeverranden. Eens moet de eerste keer zijn, maar ik viel van de sup. Gelanceerd werd ik eigenlijk. De sup sloeg om, Keetje belandde eronder. Drijvend in haar zwemvestje met de sup als een belachelijk hoofddeksel. Ik schrok, maar er was geen paniek. Ze moest vooral huilen omdat ze het zielig vond dat ik in het water was gevallen. Anders dan alle keren dat ik op haar verzoek met zoveel of juist mín mogelijk elan mezelf expres van de sup in het water stortte.
Eenmaal aan de kant gingen we een tijdje in het gras en onder de zon liggen. Wachten tot het water rustiger werd. Dat gebeurde niet. Ik kon onze kampeerplek zién, maar erheen lopen om het meer duurde ruim een half uur. En Keet had geen waterschoenen aan. De poging daartoe met bungelende peuter op de rug, sup en pedel onder de arm, en losse toebehoren bungelend aan de andere arm, staakte ik snel. Geen doen.
Dan toch het ruime sop, er zat niets anders op. Dicht langs de kant in het ondiepe blijven en op de knieën in plaats van staan. Dat laatste moest ik Keetje beloven. “Jij mag alleen zitten.” Ik peddelde me een ongeluk, maar die kerk werd niet snel kleiner achter ons. Een visser gebaarde nog druk dat ik verder het meer op moest om zijn lijnen en dobbers niet te verwarren. Was ie gek geworden? Dat was het laatste waar ik met deze wind en golven rekening mee ging houden.
De terugtocht duurde zeker een uur. De volgende dag zou ik dat nog wel voelen. Maar we waren er. “We hebben het gered”, zei Keet samenzweerderig lachend. Ik zeg dat om de haverklap bij alledaagse dingen: uurtje gereden, boodschappen gedaan: “We hebben het weer gered, Keet.” Maar dit was anders. We hebben het gered. Amen.
Met slappe benen van het langdurig op mijn knieën zitten en hongerig van de inspanning stapte ik het water uit. We trokken droge kleren aan, vielen direct aan op de pastasalade die al klaar was en speelden een spelletje. Alsof er niets gebeurd was. Maar de sup, die bleef de volgende twee dagen even op het droge….
Lianne neemt je elke twee weken in haar columns mee in de avonturen die zij en samen met dochter Keetje op reis beleven.
Voor ouders is het zo’n moment waarop je hart een klein sprongetje maakt én je je afvraagt waar de tijd gebleven is. Ook bij de familie Cudogham uit Een huis vol is het zover: Twiggy laat de basisschool achter zich en begint aan een heel nieuw avontuur op de middelbare school.
Gezinsnieuws bij je ex kan best even schakelen zijn, maar bij Sylvie Meis klinkt vooral blijdschap. Nadat Rafael van der Vaart en Estavana Polman bekendmaakten dat ze opnieuw een kind verwachten, laat ook Sylvie van zich horen.
Een halve Kinder Bueno in een broodtrommel: onschuldig tussendoortje of vragen om gedoe? In de schoolapp van Amy ontstond er een flinke discussie over wat kinderen wel en niet mee naar school zouden mogen krijgen.
Iedere moeder heeft haar momentjes. Maar sommige blunders zijn té erg – of te hilarisch – om voor jezelf te houden. In de rubriek ‘Opgebiecht’ delen vrouwen hun grootste geheimen en gênantste momenten. Deze week Angela, die door haar buren haar droomhuis heeft moeten verlaten.
Rafael van der Vaart (43) en Estavana Polman (34) verwachten samen hun tweede kindje. De voormalig handbalster is veertien weken zwanger en in februari uitgerekend. Dat vertelt Van der Vaart in gesprek met Sportnieuws.nl.
Wat begon als een paar losse berichten, is inmiddels een stortvloed geworden. Priscilla Wildeman is er helemaal klaar mee. Op social media (met name Facebook) circuleren bizarre nepverhalen over haar en haar gezin, en dat raakt haar harder dan ooit.
