Fotografie: Laurens Eggen
Marit Haegens-Brugman (33) is getrouwd met Dylan en moeder van Nami (3 maanden).
Mijn man heeft een andere vrouw. Zo, het is eruit. Een veel knappere, jongere vrouw. Geen rimpeltje te bekennen, zonder dat ik haar ooit bij een cosmetisch chirurg naar binnen heb zien gaan.
Een vrouw van wie hij een scheet niet als afknapper zag bij de eerste ontmoeting. Hij geeft haar iedere dag complimenten over hoe mooi ze wel niet is. En als ze ook maar een moment gescheiden zijn, mist hij haar. Ja, mijn dochter heeft mij opzij gezet.
Vaders en dochters: het is een speciale band waar niets of niemand tussen te krijgen is. Opeens sta je als vrouw op de tweede plek bij je eigen man. Jaloezie voel ik niet, het gaat hier immers om mijn eigen dochter en het is prachtig om te zien hoe mijn man een extra laatje liefde heeft opengetrokken voor haar. Wat zeg ik? Een hele inloopkast vol liefde.
“Ergens zit er een gevoel van gemis. Het gemis van mijzelf als niet-moeder.”
Maar ergens zit er een gevoel van gemis. En dat zit ’m voornamelijk in het gemis van mijzelf als niet-moeder. Een vrouw wier borsten niet enkel dienden als melkmachine, wier lichaam strakker was dan nu en wier haren zo nu en dan los werden gedragen zonder het door grijpgrage handjes te verliezen. En in tegenstelling tot het gave huidje van mijn kind, zijn er bij mij tientallen rimpels bijgekomen na de persfase tijdens de bevalling. Om maar te zwijgen over mijn veranderde brein. Ik heb gisteren mijn kolfapparaat tegen mijn oor gezet omdat ik dacht dat het een telefoon was.
Lees ook – Zwangerschapsbrein? Je bent niet de enige: ook bij deze moeders gaat alles mis >
En natúúrlijk is wat je ervoor terugkrijgt een stuk mooier dan dat allemaal, maar dat is zo’n clichézin die je ook al tijdens dat verplichte praatje bij de bakker hoort. Het neemt gewoon niet weg dat dit gemis er kan zijn. En ik ben pas net moeder geworden (bewijs: ik vergeet nog steeds vaak die flapjes van de luiers naar buiten te doen) dus ik weet niet of dit gemis verdwijnt.
Voor nu kijk ik in de spiegel en leer ik een nieuwe ik kennen. En dat is wennen. Maar als ik naar mijn dochter kijk, zie ik ook een stukje van mijzelf en valt het gemis toch heel clichématig in het niet: wat is ze prachtig.
Wil je nog meer mooie en herkenbare verhalen van mede-mama’s lezen? Neem nu een abonnement en ontvang Kek Mama elke maand als eerst op jouw deurmat.
Een buur helpen als ze een keer omhoogzit met de opvang? Natuurlijk. Maar bij Babette lijkt haar behulpzaamheid inmiddels iets te vanzelfsprekend te zijn geworden. Ze heeft zelf een dochter van zes, maar krijgt op maandag regelmatig twee extra kinderen over de vloer. Zonder dat haar buurvrouw eerst vraagt of dat eigenlijk wel uitkomt.
Een zwangerschap terwijl je huwelijk net is stukgelopen, zet alles op zijn kop. Als vervolgens blijkt dat je niet één, maar drie baby’s verwacht, wordt die nieuwe werkelijkheid nog veel groter. Kim maakte het mee en werd midden in haar scheiding moeder van een eeneiige meisjesdrieling.
Kim wist onlangs niet wat ze meemaakte. Haar schoonzus bleek al langer te weten van het geheim van Kim’s dochter. “Het ging óók over mijn kind.”
Tikkie ontvangen voor een halve wortel uit iemand anders’ maaltijdsalade? In deze rubriek verzamelen we de meest onterechte, ongemakkelijke en gewoon ronduit gênante betaalverzoeken. Deze week Mirna (31), die een Tikkie van nog geen euro ontving.
De zoon van Janine doet wel vaker gekke dingen. Ze dacht dat dat gewoon jongenseigen was. Maar nu heeft hij iets gedaan, waardoor ze zich zorgen maakt of er niet meer aan de hand is.
Je vraagt je kind om zijn kamer op te ruimen en een halfuur later is er… precies niets gebeurd. Behalve dat er inmiddels nóg meer Lego op de vloer ligt. Herkenbaar? Misschien kun je de sterren de schuld geven.