Mariëtte Middelbeek is chef redactie van Kek Mama en auteur. Samen met haar man Erik heeft ze twee kinderen: zoon Casper (4) en dochter Nora (2).
Het was half acht ’s avonds. Ik had net de haard aangezet omdat de herfst zijn intrede had gedaan, toen Erik handenwrijvend binnenkwam. Boven was het stil en de avondvraag ‘werken of Netflix’ diende zich aan. Aangezien Erik zijn laptop openklapte, vermoedde ik het eerste. “Weet je welke dag het vandaag is?” vroeg hij echter, half grijnzend. Ik keek op. “Eh… maandag?”
Plechtig antwoordde hij: “Het is De Dag Van Het Boekingssysteem.” Net toen ik wilde informeren wat dat mocht voorstellen, draaide Erik het scherm van zijn computer naar me toe. Ik zag het logo en werd bevangen door dezelfde koorts. “Nu!” riep ik. “We moeten nu boeken! Wacht, ik zoek de nummers op.”
In vliegende vaart rende ik naar boven, waar de plattegrond al voor het grijpen lag. De juiste nummers hadden we al omcirkeld en eenmaal beneden las ik ze voor zodat Erik ze kon intypen. We wilden namelijk wel de beste tent zien te bemachtigen.
Lees ook
Column Lieve: ‘Hoe ga ik in hemelsnaam kamperen met twee kleine kinderen?’ >
Want daar ging het allemaal om. Het boekingssysteem betrof het systeem van de camping waar wij nog maar een paar maanden eerder onze zomervakantie hadden doorgebracht. Ja, een camping. Zo’n plek waarvan ik had gezworen er nooit meer te verblijven. Ik ben namelijk niet gemaakt om te kamperen. Heus, ik zie de romantiek in van boerencampinkjes en koken op een kneuterig gasstel om vervolgens te smoren in een snikhete tent met die ene %&**$#&-mug. Gore douchehokjes en verstopte wc’s, dat werk. Niets ten nadele van de vakanties van vroeger – ik bewaar er oprecht fijne jeugdherinneringen aan – maar in mijn volwassen leven betekenden vakanties ofwel een villa in een zuidelijk land met fijn en veel eten, ofwel de wereld zien in de vorm van safari, bounty-eiland of verre rotsformaties.
En nu zaten Erik en ik dus tentnummers in te voeren bij het boeken van een camping waar wij pas over 282 nachtjes slapen zouden verblijven. (Die tentnummers, die zijn van glampingtenten. Met eigen badkamer. De romantiek van gore douchehokjes gaat me een tikje te ver.) Even bekeek ik ons van een afstandje en dacht: wat is er met ons gebeurd dat wij een zomervakantie boeken op het moment dat we vroeger zoetjesaan aan het kerstdiner gingen denken? Het antwoord is simpel: ouderschap. Ouderschap maakt dat wij uit ons dak gaan van een pierenbad op kruipafstand, en – o gruwel – een minidisco. Dat wij vorig jaar 2x € 9,95 uitgaven aan een piepklein miniknuffeltje, maar ja, het was de mascotte van de camping.
Soms, als ik Casper naar bed breng, staart dat knuffeltje me aan. Dan moet ik een beetje lachen om mezelf. Met m’n dure villa.
Deze column staat in het Kek Mama 13-2018.
Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >
Op sociale media lijkt het leven soms een stuk vrolijker dan het achter de schermen werkelijk is. Een filmpje met een glimlach zegt tenslotte weinig over wat iemand op datzelfde moment meemaakt.
Even snel de vriezer opentrekken voor iets lekkers bij het avondeten? Dan is het misschien verstandig om eerst te kijken wat er precies in je vriesvak ligt.
Verloskundige Loïs Witmond was onlangs te zien in de serie De verloskundigen. Daarin kregen kijkers een inkijkje in haar werk, dat ze nét even anders aanpakt. Geen afstandelijke spreekkamer en een strikte scheiding tussen werk en privé, maar persoonlijke begeleiding waarbij ze negen maanden lang naast een zwangere vrouw staat: “Ze noemen me weleens hun […]
Wie vroeger zwijmelde bij de Twilight-films en een zwak had voor Jacob Black, heeft er een reden bij om Taylor Lautner in de gaten te houden. De acteur, die van menig kijker een crush was, is namelijk vader geworden.
Ilse maakt zich zorgen om het milieu en de toekomst van haar kinderen en probeert op haar eigen manier bij te dragen om milieuvervuiling tegen te gaan. Zo eten zij en haar gezin uitsluitend veganistisch, gaan ze niet op vliegvakanties en koopt ze het liefst tweedehands. En daar vindt haar omgeving nogal wat van.
Een driejarige met een hockeystick in haar handen: achteraf gezien misschien niet de meest ontspannen combinatie. Dat ontdekte Elisa toen dochter Feline (3) nét iets te enthousiast uithaalde en vriend Stefan precies op de verkeerde plek stond.