Tabitha (43) woont met haar zoontjes Teun (7) en Willem (3) in Haarlem. Haar man kreeg een jaar geleden de diagnose: onbehandelbare hersentumor. Een maand later was hij overleden. Hoe ga je als gezin verder na zo’n plotseling verlies? In deze columns krijg je een inkijkje in momenten die zij meemaken. Het eerste jaar zonder papa. Het is zaterdagochtend en we hangen wat in huis rond. Ik heb nergens zin in. Met z’n viertjes gingen we op zaterdag vaak in de stad of op het strand lunchen, zo rolden we het weekend lekker in. Nu ben ik gewoon moe. Mijn hoofd zit vol en ik wil even niet meer zorgen. Dus ik bedenk dat we naar het pannenkoekrestaurant in de buurt gaan, die heeft een enorm springkussen. Dan kan mama even zitten en de jongens spelen (lees: mij met rust laten). De jongens reageren wild enthousiast en we springen op de bakfiets. Terwijl de jongens lekker spelen, heb ik pannenkoeken en een glas wijn voor mezelf besteld. Dit gaat de goede kant op! Er zitten uiteraard veel gezinnen om ons heen en daardoor voel ik me op dit moment wel echt ‘de weduwe’. In mijn hoofd beantwoord ik de vragen van mensen: ‘Ja, ik ben hier alleen.’ ‘Nee, ik ben niet gescheiden, mijn man is overleden.’ ‘Nee, ik wil dit liever ook niet.’ Maar iedereen is met z’n gezin bezig en waarschijnlijk vraagt niemand zich af waarom ik hier zonder man ben. En, hoe vaak zitten er niet een moeder alleen met haar kinderen op een terras? Op een gegeven moment zie ik Teun vanaf het springkussen iets te lang naar een vader kijken die met een jong kind op schoot speelt. Als hij bij mij komt, vraag ik hem of het lastig vindt dat er hier andere papa’s zijn? ‘’Ja,” antwoordt hij volmondig. “Je hebt vast elke dag wel zo’n moment?” Hij knikt bevestigd. Sinds Frank er niet meer is, valt het mij ook op. Hoe vaak er op straat, in een speeltuin, in een winkel of bij het voetbalveld het woord ‘papa’ valt. Het is iets dat nog steeds niet went en wat voor een pijnlijke steek in mijn lijf zorgt. Laat staan hoe Teun en Willem dit ervaren. Ik zeg tegen Teun dat ik hem heel goed begrijp. “Als ik iets kan doen, laat het me weten.” “Ja, er is wel één ding,” antwoordt hij “papa weer levend maken.” Kon ik het maar lieverd, dan had ik het allang gedaan.
Dat een bevalling zich niet laat plannen, blijkt wel uit het bevallingsverhaal van Romee Abrahams. Terwijl op het erf het grote verjaardagsfeest van haar vader in volle gang was, dienden de weeën voor haar tweede zoon Alfie zich aan.
Anouk is trotse echtgenote van Erwin en mama van vier meiden: Aurélie (12), Emeline (10), Vieve (8) en Lilou (5). In hun levendige huishouden is het soms één en al chaos, maar liefde, gelach en spontane dansfeestjes voeren steevast de boventoon. Anouk deelt vol enthousiasme haar avonturen in het ouderschap.
De juffen op school noemen Pilar ‘tante’, terwijl ze heus wel weten hoe het zit: voor Laura en Daniël is ze hun vrouw, en als een tweede moeder voor hun dochters Rosa (9) en Carmen (7). “We zijn gewoon een gezin.”
Tijdens de nieuwjaarsnacht van 2000 op 2001 brak er brand uit in café De Hemel in Volendam. Melanie Klene (40) overleefde de ramp, maar liep ernstige brandwonden op. Inmiddels is ze moeder van twee zoons (11 en 8). De gebeurtenis is verweven in haar gezin en heeft haar gevormd tot wie ze nu is.
Melissa Ramakers Quekel (29) leeft met een zeldzame stofwisselingsziekte en kampt met complexe gezondheidsproblemen. Ze is afhankelijk van sondevoeding en draagt een glucose-sensor. Ondertussen zet ze alles op alles om er voor haar dochters Lotte (2,5) en Elise (1) te zijn.
Moeder van een peuter, en nog steeds chronisch reislustig. Nu haar relatie voorbij is, stapt freelance redacteur Lianne Kooistra met haar dochter (3) in een camper om voor lange tijd door Europa te trekken. Onderweg zoeken ze een nieuw ritme, nieuwe plekken en af en toe een speeltuin. In haar columns schrijft ze over hun […]
