Fotografie: Paulien van Beusekom
Als het gaat om borstvoeding geven, heb ik dikke vette mazzel gehad. Het lukte zonder al te veel gedoe. De mevrouw bij het consultatiebureau noemde mijn moedermelk zelfs ‘slagroom’ omdat mijn baby nogal… hoe zal ik het zeggen… flink was.
De mevrouw bij het consultatiebureau zei tijdens diezelfde afspraak ook dat mijn dochter ‘een extra plooi’ had. Ik ben lang in verwarring geweest over wat ze daar precies mee bedoelde en of het zorgwekkend was. Inmiddels weet ik dat ze gewoon een extra vetrol bedoelde.
Mijn dochter groeide dus goed op mijn melk en daar was ik trots op. En toen, dames en heren, brak het moment aan dat ik weer geacht werd om meer te presteren in het leven dan de melkmachine uithangen. Ofwel: ik moest weer aan het werk. Op dit punt in mijn prille moederschap kwamen de kolfapparaten in mijn leven.
Soms trek ik per ongeluk het kastje open waar mijn kolfapparaten liggen, inmiddels al bijna twee jaar niet meer in gebruik. En eerlijk waar, de rillingen lopen over mijn lijf als ik ze zie. Ik heb mijn kolfapparaten namelijk vaak vervloekt.
Ik vervloekte ze als ik ze mee naar mijn werk sleepte. Samen met mijn laptoptas en koeltas. Als een pakezel anderhalf uur lang in de trein. Ik vervloekte ze als ik ze in mijn beha stopte, in het zeer niet-discrete rommelige hok dat doorging voor een kolfruimte op mijn werk. Om vervolgens mijn melk tussen de bammen van collega’s in de koelkast te zetten. Twee keer per dag.
Ik vervloekte ze als mijn kind een keer wél doorsliep en ik alsnog om 5 uur ‘s ochtends mijn bed uit moest om te kolven, omdat ik door de grond ging van de bijna-ontploffende-tieten-pijn.
Ik vervloekte ze als ik een weekendje weg ging en ze mee moesten. En ik overal op zoek moest naar plekjes om ze te gebruiken en naar koelkastjes om mijn melk in te bewaren.
Ik vervloekte ze als ik het in mijn hoofd haalde om iets uit te voeren tijdens het kolven. Bijvoorbeeld de was uit de wasmachine halen. En ik nét iets te ver voorover leunde waardoor alle melk eruit liep.
Ik vervloekte ze als ik ze vlák voordat ik mijn kind naar de opvang bracht snel nog even moest gebruiken. Om de laatste melk uit mijn voorgevel te persen, omdat ik mijn kind die dag anders niet genoeg kon meegeven.
Ik vervloekte het getrek aan mijn tepels en de borstontstekingen die ik om de haverklap opliep omdat ik ze weer eens te vaak had gebruikt of juist te weinig. Op een gegeven moment vervloekte ik zelfs het geluid dat ze maakte. Daarna ook de aanblik ervan. En al lopen de rillingen nog over mijn lijf als ik ze zie, toch ben ik blij dat die vervloekte dingen er waren.
Tara (31) is moeder van dochtertje Rosie (2). Haar boek ‘Blender zonder deksel: eerlijke verhalen over het ouderschap‘ is nú te koop.
Voor ouders is het zo’n moment waarop je hart een klein sprongetje maakt én je je afvraagt waar de tijd gebleven is. Ook bij de familie Cudogham uit Een huis vol is het zover: Twiggy laat de basisschool achter zich en begint aan een heel nieuw avontuur op de middelbare school.
Een halve Kinder Bueno in een broodtrommel: onschuldig tussendoortje of vragen om gedoe? In de schoolapp van Amy ontstond er een flinke discussie over wat kinderen wel en niet mee naar school zouden mogen krijgen.
Gezinsnieuws bij je ex kan best even schakelen zijn, maar bij Sylvie Meis klinkt vooral blijdschap. Nadat Rafael van der Vaart en Estavana Polman bekendmaakten dat ze opnieuw een kind verwachten, laat ook Sylvie van zich horen.
Wat komt erin? Wat gaat eruit? En blijft er nog iets over? In Banksaldo delen ouders hun maandelijkse inkomsten en uitgaven. Want laten we eerlijk zijn: zijn we niet allemaal een beetje benieuwd hoe anderen het doen? Deze week het banksaldo van Noor (34), samen met Jens (36), moeder van Liv (4) en Sam (1,5).
Wat begon als een paar losse berichten, is inmiddels een stortvloed geworden. Priscilla Wildeman is er helemaal klaar mee. Op social media (met name Facebook) circuleren bizarre nepverhalen over haar en haar gezin, en dat raakt haar harder dan ooit.
Je kinderen smeer je braaf van top tot teen in, maar zelf wil je stiekem niet de hele zomer met bleke benen rondlopen. Gelukkig hoef je voor een zomerse teint niet uren in de zon te bakken. Met zelfbruiner krijg je wel dat sunkissed effect, zonder je huid daarvoor extra bloot te stellen aan UV-straling.