Tijdens mijn zwangerschap zei ik dapper dat ik m’n zoon na drie maanden écht een dag per week naar de crèche zou brengen. Ondertussen is Mack alweer zes maanden oud en moet ik er niet aan denken.
Nog geen jaar geleden zag ik louter voordelen aan een kinderopvang: onze zoon kon wennen aan anderen, zou leren dat-ie niet bij elke piep meteen aandacht kreeg, werd socialer en mijn vriend en ik konden werken of hadden onze handen vrij. Tot ik dat miniding in m’n armen had: alsof er een orkaan van zorgen m’n hoofd in werd gezogen.
Want wat nu als Mack huilt en de leidsters hem niet horen? Of, nog erger, ze hem met geen mogelijkheid stil krijgen? En als Macks voedingsschema gelijk loopt met dat van drie andere baby’s? Laten ze hem dan gewoon liggen? Over andere baby’s gesproken: hoe zit dat eigenlijk? Zijn die allemaal wel gevaccineerd? Mogen snotterige peuters zomaar bij de babygroep komen? Mogen snotterige kinderen überháupt wel komen? Deze gedachten, en het feit dat een baby van drie maanden echt nog niet bezig is met vriendjes maken, waren de druppel: voor Mack geen opvang.
Lees ook
Deze moeders werken fulltime: ‘Mijn kinderen hebben het prima naar hun zin op de crèche’ >
Ik lijk wel gek geworden, denk ik soms. Want had je me een paar maanden geleden op bovenstaande gewezen, dan had ik in alle nuchterheid gezegd dat het er ‘nou eenmaal bij hoort’ – nu krijg ik alleen al bij het idee een rolberoerte.
Maar of ik het hierdoor raar vind dat andere ouders hun kind wel naar de crèche brengen? Zeker niet. Integendeel zelfs, want God, wat lijkt het me heerlijk om m’n baby een dagje extra af te kunnen geven. Zonder gedoe naar de supermarkt rijden, rustig die berg was wegvouwen en een keer niet ’s avonds laat door hoeven werken. Daarbij mogen wij van geluk spreken met lieve oppas-opa’s en -oma’s in de buurt. Die luxe heeft ook niet iedereen.
Zodra Mack één wordt, gaan we het echt proberen. Maar tot die tijd hou ik ‘m nog lekker dicht bij me…
We gingen naar de Efteling. Het was Rosie’s eerste keer. De dag ervoor leek het wel zomer, maar juist die zondag kwam het met bakken uit de lucht en werden we regelmatig getrakteerd op een bliksemschicht. Ach, wat kan ik zeggen? Soms deugt je timing voor geen meter.
Na meerdere seizoenen van gezinsdrukte en mooie familiemomenten trekt de familie Bakhcha zich voorlopig terug uit Een huis vol.
Kimberley is 35 jaar, intuïtief coach en moeder van twee dochters van 7 en 10. Samen met haar man en hondje vormen ze een gelukkig en avontuurlijk gezin. Kimberley heeft veel meegemaakt en sindsdien ademt ze levenslust. Ze woont met haar gezin op Ibiza, wat hen vrijheid, rust, avontuur en uitdagingen brengt. Je volgt haar […]
Iedere moeder heeft haar momentjes. Maar sommige blunders zijn té erg – of te hilarisch – om voor jezelf te houden. In de rubriek ‘Opgebiecht’ delen vrouwen hun grootste geheimen en gênantste momenten. Deze week Wendy,
Ilva Kuijpers (28) is leerkracht van groep 1/2. Iedere maand schrijft ze voor Kek Mama een column over haar belevenissen op de basisschool.
Elsemieke (32) is samen met T (33), moeder van twee zoontjes (5 en 2) en redacteur bij Kek Mama. Chaotisch, chronisch moe en heeft een brein met 46 tabbladen tegelijkertijd open. Probeert rust in de chaos te vinden, maar met drie mannen in huis is die rust ver te zoeken.