Tijdens mijn zwangerschap zei ik dapper dat ik m’n zoon na drie maanden écht een dag per week naar de crèche zou brengen. Ondertussen is Mack alweer zes maanden oud en moet ik er niet aan denken.
Nog geen jaar geleden zag ik louter voordelen aan een kinderopvang: onze zoon kon wennen aan anderen, zou leren dat-ie niet bij elke piep meteen aandacht kreeg, werd socialer en mijn vriend en ik konden werken of hadden onze handen vrij. Tot ik dat miniding in m’n armen had: alsof er een orkaan van zorgen m’n hoofd in werd gezogen.
Want wat nu als Mack huilt en de leidsters hem niet horen? Of, nog erger, ze hem met geen mogelijkheid stil krijgen? En als Macks voedingsschema gelijk loopt met dat van drie andere baby’s? Laten ze hem dan gewoon liggen? Over andere baby’s gesproken: hoe zit dat eigenlijk? Zijn die allemaal wel gevaccineerd? Mogen snotterige peuters zomaar bij de babygroep komen? Mogen snotterige kinderen überháupt wel komen? Deze gedachten, en het feit dat een baby van drie maanden echt nog niet bezig is met vriendjes maken, waren de druppel: voor Mack geen opvang.
Lees ook
Deze moeders werken fulltime: ‘Mijn kinderen hebben het prima naar hun zin op de crèche’ >
Ik lijk wel gek geworden, denk ik soms. Want had je me een paar maanden geleden op bovenstaande gewezen, dan had ik in alle nuchterheid gezegd dat het er ‘nou eenmaal bij hoort’ – nu krijg ik alleen al bij het idee een rolberoerte.
Maar of ik het hierdoor raar vind dat andere ouders hun kind wel naar de crèche brengen? Zeker niet. Integendeel zelfs, want God, wat lijkt het me heerlijk om m’n baby een dagje extra af te kunnen geven. Zonder gedoe naar de supermarkt rijden, rustig die berg was wegvouwen en een keer niet ’s avonds laat door hoeven werken. Daarbij mogen wij van geluk spreken met lieve oppas-opa’s en -oma’s in de buurt. Die luxe heeft ook niet iedereen.
Zodra Mack één wordt, gaan we het echt proberen. Maar tot die tijd hou ik ‘m nog lekker dicht bij me…
Sinds de verhuizing naar Spanje heeft de familie Jelies allesbehalve stilgezeten. Inmiddels wonen ze alweer bijna drie jaar in Pinoso, waar ze hun leven opnieuw hebben opgebouwd. Naast het genieten van het Spaanse leven zijn ze ook druk bezig met een nieuw project: een eigen winkel.
Het superpopulaire programma Een Huis Vol is terug met een emigratiespecial. Daarin zien we hoe de familie Jelies en de familie Kraan hun geluk zoeken in het buitenland. Janneke en Johan Jelies verhuizen daarbij met hun negen kinderen naar Spanje.
Het Spaanse avontuur van de familie Jelies blijft nieuwe hoofdstukken opleveren. Terwijl het gezin druk bezig is met het leven onder de Spaanse zon, werden ze deze week zelfs twee keer verrast.
Lange tijd bleef er onduidelijkheid over een incident waarover verschillende verhalen rondgingen. Nu vertelt Marieke Elsinga zelf wat er precies gebeurde tijdens het auto-ongeluk, waardoor ze tijdelijk niet op de radio te horen was.
Zo zit het met de centen bij andere gezinnen. Wat komt erin? Wat gaat eruit? En blijft er nog iets over? In Banksaldo delen ouders hun maandelijkse inkomsten en uitgaven. Want laten we eerlijk zijn: zijn we niet allemaal een beetje benieuwd hoe anderen het doen? Deze week het banksaldo van Sophie (42), samen met […]
Soms zit achter een ogenschijnlijk vanzelfsprekend gezinsverhaal een traject waarbij veel meer komt kijken dan je van buiten ziet. André Hazes deelt in zijn podcast openhartig hoe de komst van zijn zoon Dré niet vanzelf ging, maar het resultaat was van een bewust medisch traject dat hij samen met Monique Westenberg doorliep.