Laurie (39) is orthopedagoog, opvoeddeskundige en moeder van zoons Dex (8) en Otis (4). Ze heeft twee jaar met haar gezin in Zuid-Afrika gewoond en is dit jaar teruggekeerd naar Nederland. In haar column schrijft Laurie over de hoogtepunten en worstelingen van het ouderschap.
Lees verder onder de advertentie
Vorig jaar zette mijn oudste zoon in Kaapstad nog vol overtuiging zijn schoen. Een delegatie pieten en een hulpsint zouden daarvoor tenslotte best de halve wereld over reizen. Dit jaar is zijn positie aanzienlijk veranderd. Hij is ingewijd in het grote geheim en mag zich mede-eigenaar noemen. Een rol die hij uiterst serieus neemt. Hij staat nu namelijk aan de andere kant van de Sinterklaasorganisatie. En wie eenmaal achter de schermen heeft mogen kijken, heeft natuurlijk ook zo zijn mening over het gevoerde beleid.
Lees verder onder de advertentie
Terwijl half Nederland zich afgelopen week mengde in een stevige discussie over welke acteur zich heeft weten te kwalificeren voor de rol van de eeuw, had mijn zoon maar één prangende vraag: zou de nieuwe Sinterklaas nog wel ‘Dag heur’ zeggen? Dat is voor hem namelijk het summum van Sinterklaas. Geen paard, geen mijter, geen zak vol cadeautjes. Zelfs de intocht kan er niet tegenop. Het is ‘Dag heur’. Twee woorden die wat hem betreft onlosmakelijk verbonden zijn met de goedheiligman.
Aan enthousiasme geen gebrek
Bij de lokale intocht lijken de zorgen voorlopig even vergeten. Mijn zoon staat uitbundig te zwaaien naar de grijze man op de boot, zingt mee en kijkt zijn ogen uit. Na afloop vertelt hij dat hij het ‘SUPERLEUK’ vond om Sinterklaas van zo dichtbij te zien. Het grote geheim mag dan bekend zijn, aan enthousiasme ontbreekt het niet.
Lees verder onder de advertentie
Naderhand wordt er samen met zijn buurmeisje een plan gesmeed om de kleine broertjes, de believers in het gezelschap, te verrassen. Er worden zakjes pepernoten klaargemaakt en een zelfgetekende aftelkalender geproduceerd. Vervolgens wordt er al kruipend en sluipend richting de voordeur bewogen. De spullen worden neergelegd, waarna het de bedoeling is om heel hard te kloppen en zo snel mogelijk te verdwijnen. De kleine jongens moeten natuurlijk wel het idee krijgen dat Sinterklaas persoonlijk is langs geweest.
De voorbereiding verloopt vlekkeloos. De uitvoering iets minder. In alle spanning wordt er gehaast op de deur geklopt, maar blijkbaar niet hard genoeg. Binnen spelen de broertjes onverstoorbaar verder met hun auto’s. Geen beweging, geen opgetrokken wenkbrauw, geen enkele aanwijzing dat er zojuist een wonder heeft plaatsgevonden op de deurmat. De twee hulpsinterklazen staan in hun schuilplaats giechelend te wachten. Na enige tijd dringt het besef door dat hun zorgvuldig voorbereide verrassing niet helemaal is aangekomen. Er moet opnieuw worden geklopt. Dit keer met overtuiging en een beetje hulp van de moeders; ‘Nou ja! Hoorden jullie dat ook?!’
Lees verder onder de advertentie
Het is een aandoenlijk schouwspel. Twee (bijna) tieners die zich met grote ernst inzetten voor het behoud van de magie in het leven van hun broertjes. En dat is een hele klus. Laten we wel wezen, de Sinterklaasindustrie draait niet vanzelf.
Toch een teleurstelling
’s Middags kijken we thuis de landelijke intocht op televisie terug. Want de lokale Sint mag dan op een boot door de buurt varen, de échte Sinterklaas komt natuurlijk gewoon op televisie. Die blijkt godzijdank nog steeds een zeer vriendelijke, oude, doch kwieke (voor zijn 153 jaar) kerel met lieve ogen en een warm stemgeluid. Dat zijn vertrouwde afscheidsgroet heeft plaatsgemaakt voor een vlotte ‘Adios’, is daarentegen een teleurstelling die even verwerkt moet worden. ‘Ik baal ervan!’, klinkt het verontwaardigd.
Lees verder onder de advertentie
Blijkbaar mag je best weten hoe het zit, maar betekent dat nog niet dat je bereid bent om afscheid te nemen van alles wat erbij hoort. Zeker niet als de hoofdrolspeler ook nog eens zijn beste oneliner heeft ingeruild. Dag heur.
Meer avonturen, observaties en herkenbare momenten van Laurie en haar jongens lees je hier.
Iedere moeder heeft haar momentjes. Maar sommige blunders zijn té erg – of te hilarisch – om voor jezelf te houden. In deze rubriek delen vrouwen hun grootste geheimen en gênantste momenten. Voor Minne was dat haar relatiebreuk.
Nog even bij je kind kijken voordat je gaat slapen. Voor de meeste moeders een liefdevol ritueel, maar voor Samantha Cherish Wielkens (40) óók een noodzaak. Haar zoontje Jah-Noah (6) heeft diabetes type 1 en dat betekent dag en nacht alert zijn.
Dewi (23) uit Den Bosch dacht dat ze last had van nierstenen. Dat ze zwanger zou kunnen zijn, kwam geen moment in haar op. Ze had immers een spiraal en van een zwangerschapsbuik was niets te zien. Tot ze plotseling thuis beviel van dochter Noé.
Mieke (41) had zichzelf één ding beloofd: ze zou zich nooit bemoeien met de vriendinnen van haar kinderen. Maar sinds haar dochter Esmee (13) op de middelbare school zit en onafscheidelijk is van Kelsey, blijkt dat makkelijker gezegd dan gedaan.
Zo zit het met de centen bij andere gezinnen. Wat komt erin? Wat gaat eruit? En blijft er nog iets over? In Banksaldo delen ouders hun maandelijkse inkomsten en uitgaven. Want laten we eerlijk zijn: zijn we niet allemaal een beetje benieuwd hoe anderen het doen? Deze week het banksaldo van *Nadine (37). Ze is […]