Beeld: Eigen beeld
Laurie (39) is orthopedagoog, opvoeddeskundige en moeder van zoons Dex (8) en Otis (4). Ze heeft twee jaar met haar gezin in Zuid-Afrika gewoond en is dit jaar teruggekeerd naar Nederland. In haar column schrijft Laurie over de hoogtepunten en worstelingen van het ouderschap.
Het is 06.45 uur. Met mijn slaperige hoofd loop ik richting de wc, als ik nog net zie hoe mijn oudste zoon de badkamerdeur opengooit en een sprintje trekt naar zijn bed. ‘Gaat het?’ vraag ik. ‘Joe, prima’, klinkt het opgewekt vanonder het dekbed. Het is een dagelijkse verschijning: mijn zoon die sprintjes trekt vanuit het toilet. Ik weet niet precies wat hij verwacht dat er gebeurt als hij blijft staan, maar blijkbaar is het zaak om zo snel mogelijk buiten de gevarenzone te zijn.
Hij is acht en houdt van griezelen. De zombiepasjes van Michael Jackson, de boeken van Paul van Loon, de ijzingwekkende griezelparcoursen van Gillen en Schrikken: hij smult ervan. En tegelijkertijd vlucht hij voor een doorspoelende toiletpot. Dat die twee zaken naast elkaar kunnen bestaan, begint me steeds duidelijker te worden. Een griezelig wezen in een boek is spannend, maar je kunt het boek dichtdoen wanneer je wilt. En een zombie in een videoclip is eng, maar je kunt het filmpje stopzetten wanneer je wilt. Een wc die doorspoelt, is daarentegen een onvoorspelbare dreiging. Je kunt moeilijk halverwege het doortrekken op pauze drukken en het is een (zo benadrukken wij in ons huishouden) een onvermijdelijke handeling nadat je wat hebt achtergelaten.
Wat me daarnaast opvalt is dat er een duidelijk verschil is in zijn geval tussen bang zijn omdat je dat leuk vindt en bang zijn omdat je er niets aan kunt doen. Het eerste is griezelen. Het tweede is gewoon angst. En angst; dat kent iedereen. Soms heel logisch, soms totaal willekeurig (op het oog). De nieuwsgierige moeder in mij wil begrijpen waar deze specifieke angst vandaan komt. Wat maakt die toiletpot nou zo angstaanjagend? Tijdens een luchtig gesprekje in de auto hebben we het erover en vraag ik hem of hij me nog eens wil uitleggen wat er precies zo eng is aan het doortrekken van de wc.
Hij denkt even na. ‘Nou, het is eigenlijk het geluid in combinatie met het idee dat iemand mij in de wc trekt.’ Een korte stilte. ‘Of dat er iets uit de pot omhoogkomt.’ Dat laatste blijkt te maken te hebben met Skibidi Toilet vertelt hij. Een filmpje waarin, als ik zijn omschrijving goed voor me zie, een mannetje met een buitengewoon lange nek en een creepy glimlach uit een wc-pot herreist. ‘Ja, dat is van een filmpje.’ Waar en wanneer hij dit filmpje heeft gezien, weet hij zelf niet meer. Alleen nog dat hij het liever niet had willen zien.
Mijn nieuwsgierigheid is inmiddels gewekt en ik besluit het op te zoeken. Na een summiere zoektocht blijkt Skibidi Toilet een fenomeen en blijk ik onder een steen te hebben geleefd. Dat is overigens vaker gaande in mijn leven (bestaan er nog mensen zonder Insta, TikTok en Snapchat? Jawel mensen, die bestaan), maar doorgaans levert dat zelden problemen op. Ook nu geloof ik niet dat ik veel heb gemist, al levert een inkijkje in de belevingswereld van een achtjarige doorgaans zeer relevante informatie op. Skibidi Toilet blijkt een serie waarin ‘een fictieve oorlog tussen toiletten met mensenhoofden wordt gevolgd’. Ja, daar word je even stil van. De serie blijkt 26 (!) seizoenen te hebben en leidt, naast een enorme groep enthousiaste volgers, ook tot kinderen met toiletvrees.
Tijdens het vervolg van mijn zoektocht beland ik op allerlei Reddit-topics van ouders die met hetzelfde probleem kampen. Tussen de bijbehorende opvoedkundige adviezen blijken parels te zitten als: ‘Dwing je kind gewoon om te gaan zitten, dat is nou eenmaal opvoeden’ (gunst, wat een inzicht) en: ‘Leer je kind dat Skibidi Toilet alleen kan worden verslagen door op zijn hoofd te poepen. Hij zal niet meer weg te slaan zijn uit de wc’ (super).
Ik voel vooral de neiging om hem gerust te stellen, uit te leggen dat er niets aan de hand is en dat de wc gewoon een wc is. Dat als hij een paar keer blijft staan kijken, hij zal zien dat er niets gebeurt. Maar hij weet dat allemaal al. Hij weet heus wel dat er niet zomaar iemand uit de wc komt. Hij vindt het zelf eigenlijk ook een beetje onzin. Maar toch voelt hij het. En als je het voelt dan is het echt, ook al is het niet logisch. En het allerbelangrijkste is; angst hoeft niet logisch te zijn om serieus genomen te worden.
Voorlopig rent hij dus nog steeds de wc uit na het vluchtig rammen op de doortrekknop. En daarna kruipt hij weer lekker in bed, met een boek van Paul van Loon op zijn nachtkastje. Griezelen is leuk, maar wel als angst op afstand blijft. In de toiletpot bijvoorbeeld.
Meer avonturen, observaties en herkenbare momenten van Laurie en haar jongens lees je hier.
Zwanger zijn is prachtig, maar laten we eerlijk zijn: met een steeds groter wordende buik worden zelfs de simpelste dingen een uitdaging. Daar kan Roxanne Bertels, de zwangere vriendin van wielrenner Mathieu van der Poel, inmiddels over meepraten. Op Instagram deelt ze een grappige gedachte die voor veel zwangere vrouwen herkenbaar zal zijn.
Tikkie ontvangen voor een halve wortel uit iemand anders’ maaltijdsalade? In deze rubriek verzamelen we de meest onterechte, ongemakkelijke en gewoon ronduit gênante betaalverzoeken. Deze week vertelt Joy (30) over het Tikkie dat ze van haar schoonmoeder kreeg.
Video
Na jarenlang alles alleen te hebben geregeld, veranderde er voor Naomi van As (43) ineens een hoop toen haar grote liefde Sven Kramer (40) in 2022 een punt zette achter zijn schaatscarrière. Hij was opeens veel vaker thuis en dat was voor de oud-hockeyster toch even wennen.
Als je zwanger bent en je werkt, dan willen mensen daar nog wel eens naar vragen. Naar je verlof, met name. Want: jij gaat er dit jaar even tussenuit. Zij niet. ‘Heb je zin in die vijf maanden vrij zijn?’, vraagt iemand aan me. Ik antwoord dat ik daar inderdaad wel naar uitkijk, ja. Pas […]
Een verloving, trouwplannen en een toekomst samen: Dave Roelvink en Marijn Kuipers leken helemaal klaar voor de volgende stap. Toch kwam er in september een einde aan hun relatie. Nu vertelt Dave hoe het zover heeft kunnen komen.
Traktaties op school worden steeds creatiever. Van vrolijk versierde fruitspiesjes tot complete kunstwerkjes in een bepaald thema: sommige ouders halen werkelijk alles uit de kast. Ook voor de juf wordt vaak iets extra’s geregeld, maar de traktatie die juf Renata (38) kreeg, was wel héél bijzonder.
