Bron: Eigen beeld
Laurie (37) is orthopedagoog, opvoeddeskundige en moeder van zoons Dex (6) en Otis (1). Sinds dit jaar woont ze met haar gezin in Kaapstad. In haar column schrijft Laurie over haar ervaringen van het emigreren met twee jonge kinderen, het leven in Zuid-Afrika en de hoogtepunten en worstelingen van het ouderschap.
“‘Mam, wat is dat voor eiland?’, vraagt Dex. We zijn op een strand aan de noordkant van Kaapstad. Het betreffende eiland is er eentje met een nogal forse geschiedenis. Een eiland van formaat zeg maar. ‘Ken je Nelson Mandela nog?’, vraag ik. Hij knikt: ‘Die man die vroeger president was en die met z’n hoofd op al het geld staat’. ‘Klopt’, zeg ik. ‘Nelson Mandela zat daar 27 jaar in de gevangenis’.
Na kreten van ongeloof, verbazing en de constatering dat hij dan wel heel veel banken beroofd zou moeten hebben, vertel ik hem over Robbeneiland en apartheid. Een beladen term, die laatste. Helemaal wanneer je het zelf eigenlijk nauwelijks begrijpt en kunt omvatten. En dat dan probeert uit te leggen aan een zesjarige. Ik moet denken aan het Jeugdjournaal; dit kijken we de laatste tijd vaak. En elke keer bewonder ik de redactie, evenals de altijd enthousiaste en frisse presentatoren, voor het in duidelijke taal – zonder dat het kinderachtig of belerend wordt – omschrijven van soms grootse wereldproblematiek. Een beetje zoals een ‘heel eenvoudig liedje over een best wel ingewikkeld onderwerp’ van die andere helden van Even tot hier. Met die gedachte in mijn hoofd (start de Fisher-Price keyboard tune) begin ik te vertellen.
Over dat apartheid betekent dat mensen werden gescheiden op basis van hun huidskleur, het land waar ze vandaan komen of hun geloof. Dat dit bijvoorbeeld betekende dat kinderen met een donkere huidskleur niet in hetzelfde zwembad mochten zwemmen als kinderen met een blanke huidskleur, niet dezelfde boeken mochten lenen in de bibliotheek en soms zelfs niet naar hetzelfde toilet mochten gaan. Het was eigenlijk net alsof ze in een heel ander land leefden, ook al waren ze in dezelfde steden en dorpen.
‘Holy moly…’, verzucht mijn zoon (nogal een Freek Vonk fan). ‘Maar mam…hoezo zou ik geen vrienden kunnen zijn met Zidane en Mibongwe (twee van zijn vriendjes op school) omdat hun huid bruin is? Dat slaat toch nergens op?’ ‘Nee dat slaat ook nergens op’, zeg ik. ‘Maar zo was het wel, en zo is het op heel veel plekken in de wereld nog steeds. En dat heet racisme en dat is heel rot.’
Zoals het vaker gaat met zware onderwerpen of grootse vraagstukken (vanuit mijn beleving dan) weet mijn zoon er weer een luchtige twist aan te geven. ‘Nouja weetje, ik houd van een bruine huid, veel mooier. Ik ga nog even in de zon liggen’, zegt hij goeiig. Lief, kwetsend of bagatelliserend misschien. Maar hé, dit is een zesjarige. Die kun je dit soort opmerkingen vergeven.
“Doe ik wel genoeg mijn best om racisme tegen te gaan, evenals het bestaan ervan te erkennen en onderschrijven?”
Een week later drink ik koffie op Kloofstreet. Een hippig straatje met veel jonge (blanke), fris uitziende mensen. Van die types met zonnebrillen met koordjes, praktische sandalen en to-go cups met havermelk en een druppel koffie. Daartussen liep een donkere vrouw. Kind op haar heup, een to-go cup in haar hand. In de cup zat geen havermelk maar enkele schamele muntjes. ‘I’m poor, help me’ had ze met een marker op de cup geschreven. Twee meiden, slurpend aan hun rauwe bieten-gember shot, keken niet op of om toen de vrouw hen benaderde. Ze liep door, schouders hangend, schoenen kapot. Schrijnend, pijnlijk en moeilijk om te zien. En tegelijkertijd keek ik ook schuldbewust toe. Met een kritische noot naar mezelf. Wat doe ik voor de minder bedeelden in de samenleving en dan meer specifiek hier in Zuid-Afrika? Doe ik wel genoeg mijn best om racisme tegen te gaan, evenals het bestaan ervan te erkennen en onderschrijven?
Wat ik in ieder geval kan doen is erover praten. Eerlijk zijn. Mijn kinderen aanmoedigen om vragen te stellen en ook soms lastige kwesties bespreekbaar te maken. En thema’s als racisme en apartheid niet weg te wuiven onder de noemer ‘te ingewikkeld’ of ‘onbelangrijk’. Maar erover praten. Soms wat uitgebreider, en soms als een heel eenvoudig liedje over een best wel ingewikkeld onderwerp.”
Meer lezen van Laurie? Neem een kijkje op haar blogpagina!
In ons Kek Mama magazine lees je de mooiste verhalen, herkenbare columns en de leukste fashion en lifestyle tips. Abonneer je nu voor slechts € 29,95 per jaar en ontvang de glossy als eerste op je deurmat.
Een mobiele telefoon, die heeft een kind toch niet nodig, vindt de een. Buitenspelen zal ie, en boeken lezen. Juist wel, vindt de ander. Een mobiel is namelijk hartstikke educatief, en nog veilig ook.
Ellen (37) is getrouwd met Arend (39) en moeder van Sanne (9) en Keesje (7). Haar man heeft zich een paar jaar geleden laten verleiden om in de crypto’s te stappen, maar dat heeft nog niet het gewenste resultaat opgeleverd.
Leven zónder auto, videogames en de hipste items, maar met tweedehands parels, biologische boodschappen en kamperen in de natuur. Moeder Kari (37) leeft samen met haar dochters Isaya (10) en Alela (7) volgens de seizoenen, voor een groen en vrij leven.
Anouk is trotse echtgenote van Erwin en mama van vier meiden: Aurélie (12), Emeline (10), Vieve (8) en Lilou (5). In hun levendige huishouden is het soms één en al chaos, maar liefde, gelach en spontane dansfeestjes voeren steevast de boventoon. Anouk deelt vol enthousiasme haar avonturen in het ouderschap.
Zo zit het met de centen bij andere gezinnen. Wat komt erin? Wat gaat eruit? En blijft er nog iets over? In Banksaldo delen ouders hun maandelijkse inkomsten en uitgaven. Want laten we eerlijk zijn: zijn we niet allemaal een beetje benieuwd hoe anderen het doen? Deze week het banksaldo van Naomi.
Na een pittige periode met ziekenhuisopnames, mentale dips en een kinderwens die even op pauze staat, probeert Amy Rose, bekend van Winter Vok Liefde, vooral weer te vertrouwen op haar eigen lichaam en gevoel. En dat doet ze stap voor stap.