Bron: Eigen beeld
Laurie (37) is orthopedagoog, opvoeddeskundige en moeder van zoons Dex (6) en Otis (1). Sinds dit jaar woont ze met haar gezin in Kaapstad. In haar column schrijft Laurie over haar ervaringen van het emigreren met twee jonge kinderen, het leven in Zuid-Afrika en de hoogtepunten en worstelingen van het ouderschap.
“‘Man, man…’ verzuchtte Dex. ‘Het is toch ongelooflijk dat ik gewoon m’n eerste tenniswedstrijd óóit heb gespeeld, en meteen al een prijs heb gewonnen?’. Het is even stil en dan volgt de klapper: ‘ik weet zeker dat als ik nog in Nederland had gewoond dat ik dan op het Jeugdjournaal was gekomen’.
Deze daverende successtory vond plaats op een zogenoemd ‘familie & vrienden’ tennistoernooi in Kaapstad waar een ieder welkom was om even een balletje te slaan. Of, zoals in het geval van mijn zoon, af en toe de bal met de snelheid van een raket naar de andere kant van het veld te lanceren. Buiten de lijnen uiteraard. Maar wat voelde hij zich als een vis in het water met die tennisbal in z’n hand. En toen z’n aanwezigheid ook nog werd beloond met een gesponsorde waterfles van de nabijgelegen fitnessclub was voor hem de succeservaring meer dan compleet.
Ik verwonderde me na dit typische geval van hoogmoedswaanzin maar weer eens over de eerlijkheid, authenticiteit en af en toe totale ‘schijt aan de wereld’ attitude van mijn kinderen. Heerlijk toch hoe de schaalgrootte van je eigen geboekte successen er totaal niet toe doen? Laat staan het feit dat anderen wellicht een totaal andere betekenis geven aan het door jou geboekte succes. Wat is het toch een waardevolle eigenschap dat veel kinderen tot een bepaalde leeftijd zeer weinig bezig zijn met wat anderen van hen vinden. En wat is het spijtig dat we als volwassenen hier niet een beetje meer van kunnen behouden.
Als ik een succes boek, persoonlijk of professioneel, dan wijd ik de mate van tevredenheid hierover vooral aan de reacties van anderen. Veel meer dan me lief is eigenlijk. Sterker nog, ik hul me vaak als een wolf in schaapskleren als het aankomt op bescheidenheid. In situaties waarin ik diep van binnen eigenlijk best trots ben op wat ik heb bereikt zeg ik dan alsnog dingen als: ‘Ach, het stelde eigenlijk niet zoveel voor’ of ‘het was gewoon geluk, eigenlijk ben ik hier helemaal niet zo goed in’. Wat een onzin eigenlijk. Waarom ‘ownen’ wij als volwassenen ons succes af en toe niet wat meer?
“Wat is het toch een waardevolle eigenschap dat veel kinderen tot een bepaalde leeftijd zeer weinig bezig zijn met wat anderen van hen vinden”
Ik herinner me ineens een situatie uit mijn eigen jeugd waarin ik, als er visite was, niet kon wachten om me zo snel mogelijk in mijn balletpakje te hijsen om midden in de woonkamer een voorstelling te gaan geven. Dat ik zeer waarschijnlijk een rustig koffiemoment dan wel niet een bijkletssituatie tussen mijn ouders en hun vrienden interrumpeerde interesseerde me helemaal niets. Sterker nog; ik kon me niet voorstellen dat deze mensen iets beters te doen hadden dan het aanschouwen van mijn one-man-show. Mijn abstract vertolkte versie van het Zwanenmeer.
Nee als kind waan je je met grote regelmaat in het centre of the universe, het kersje op ieders taart, het lichtpuntje in een donkere dag. En ik had er totaal geen problemen om het succes van mijn voorstelling te ownen, sterker nog, ik ‘ownde’ de hele ruimte. Nee, gebrek aan zelfvertrouwen was er op die leeftijd niet.
Nadat ik mijn zoon heb afgezet bij school, met z’n nieuwe waterfles in z’n schooltas, klap ik nog voor een laatste check mijn laptop open en stuur deze column op. En bedenk me, vanuit de ogen van mijn zoon; al leest geen zielige ziel wat ik heb geschreven…hij staat toch maar weer mooi online. Succes geboekt.”
Lees meer van Laurie:
Laurie: ‘Gillen, krijsen, brullen, stampende voetjes en een blik van puur vergif’
Laurie: ‘Tegelijkertijd keek ik schuldbewust toe met een kritische noot naar mezelf’
Laurie: ‘Ontbijten voor de tv? Dat was echt te ordinair voor woorden’
In ons Kek Mama magazine lees je de mooiste verhalen, herkenbare columns en de leukste fashion en lifestyle tips. Abonneer je nu voor slechts € 29,95 per jaar en ontvang de glossy als eerste op je deurmat.
Presentatrice Renate Verbaan-Gerschtanowitz (46) brak in 2004 door, nadat ze tijdens de TMF Awards door de kijkers werd verkozen tot nieuwe vj van de populaire muziekzender. Samen met presentator Winston Gerschtanowitz vormt ze al meer dan twintig jaar een stel en hebben ze twee zoons.
Een veilig thuis is voor een kind ontzettend belangrijk. Niet alleen omdat de voordeur op slot kan, maar vooral omdat thuis een plek hoort te zijn waar je je emotioneel veilig voelt. Als je ouders voortdurend kibbelen, snauwen of met slaande deuren door het huis gaan, kan dat behoorlijk wat met je doen.
Mijn man Mark (53) en ik drinken zelf bijna nooit. Toch belandde onze dochter Isabel (22) op haar vijftiende met een alcoholvergiftiging op de intensive care. Ze kwam er gelukkig bovenop, maar inmiddels zijn we zeven jaar verder en kan ik het nog steeds moeilijk vinden als ze te veel drinkt.
De 8-jarige dochter van Hannah (38) wordt door een medewerker bij de toiletten weggestuurd bij het damestoilet. En de reden vindt ze bizar.
Wat ouders vandaag trots online delen, kan hun kind over een paar jaar ineens heel anders laten kijken naar die foto’s en filmpjes. Bas Smit en Nicolette van Dam besloten daarom al vroeg om hun kinderen zo veel mogelijk buiten social media te houden.
Sandra kijkt eigenlijk nooit naar de locatie van haar dochter Sophie (16). Ze vertrouwt haar en wil haar vooral niet controleren. Maar als ze op een avond per toeval tóch ziet waar Sophie uithangt, klopt dat totaal niet met wat ze thuis heeft verteld. Een paar uur later wordt het nog vreemder.
