Fotografie: Nine IJff
Midden in de supermarkt vroeg een vage kennis mij hoe het ‘écht met me ging’. Voordat ik kon antwoorden, voegde ze eraan toe: ‘Had je je leven niet liever anders gezien?’ Ze doelde duidelijk op mijn single mom-bestaan. Voor veel mensen nog altijd gelijk aan een vakantie in de hel.
Zelf denk ik ook wel eens na over die vraag, maar dan denk ik bijvoorbeeld aan het moment waarop de vader van mijn kinderen en ik elkaar leerden kennen.
Op Koningsdag zag ik hem staan: lang, brede schouders, blond haar en felblauwe ogen. Hij leek niet bezig te zijn met de drukte om hem heen en torende een beetje boven de menigte uit. Mijn maag maakte een drievoudige achterwaartse gehoekte salto met schroef toen zijn blik even mijn kant uit schoot. Zonder enige angst stapte ik op hem af. Alles in mij zei dat ik met hem moest praten.
Lees ook: ‘Mijn zoon heeft geen tijd meer voor zijn moeder’ >
Doordat de zon in zijn ogen prikte toen ik voor hem stond, keek hij wat ingewikkeld naar me. Even dacht ik dat hij geen zin had in mijn overduidelijke versierpoging. Dat hij alleen had gekeken omdat ik als een stoïcijnse ekster stond te gluren, alsof ik iets glinsterends had gezien. Twee seconden later volgde een glimlach die ik nog altijd graag ontvang. Daar, midden op straat in Den Bosch, werd ik smoorverliefd op hem. Terwijl ik ’s nachts in bed lag na onze eerste zoen, wist ik: dit wordt de vader van mijn kinderen. En zo geschiedde.
Daar, midden op straat in Den Bosch, werd ik smoorverliefd op hem
Of moet ik zeggen ‘zo gescheiden’? Want dat gebeurde, kort nadat onze tweede ter wereld kwam. Maar het waarom en hoe we uit elkaar gingen, is niet belangrijk. Waar het hier om gaat, is de herinnering aan waar het ooit begon. Ik koester dit moment, hoe hij en ik er ook voor staan.
Die vonk, daar op straat, was namelijk de start van een natuurlijke cadans van twee verliefde mensen, die leidde tot het mooiste dat me ooit is overkomen: mijn zoons. Het meest vermoeiende, overweldigende en wonderlijke avontuur van mijn leven. Dat had ik zeker niet anders gewild.
Lara Steenvoorden (35) is een tikkie Aziatisch en een beetje boel Brabants, maar boven alles moeder van ‘de directie’: Rijk (4) en Lex (3). Voor Kek Mama schrijft ze over co-ouderschap en alle chaos die hierbij komt kijken.
Sinds de verhuizing naar Spanje heeft de familie Jelies allesbehalve stilgezeten. Inmiddels wonen ze alweer bijna drie jaar in Pinoso, waar ze hun leven opnieuw hebben opgebouwd. Naast het genieten van het Spaanse leven zijn ze ook druk bezig met een nieuw project: een eigen winkel.
Het superpopulaire programma Een Huis Vol is terug met een emigratiespecial. Daarin zien we hoe de familie Jelies en de familie Kraan hun geluk zoeken in het buitenland. Janneke en Johan Jelies verhuizen daarbij met hun negen kinderen naar Spanje.
Zo zit het met de centen bij andere gezinnen. Wat komt erin? Wat gaat eruit? En blijft er nog iets over? In Banksaldo delen ouders hun maandelijkse inkomsten en uitgaven. Want laten we eerlijk zijn: zijn we niet allemaal een beetje benieuwd hoe anderen het doen? Deze week het banksaldo van Sophie (42), samen met […]
Lange tijd bleef er onduidelijkheid over een incident waarover verschillende verhalen rondgingen. Nu vertelt Marieke Elsinga zelf wat er precies gebeurde tijdens het auto-ongeluk, waardoor ze tijdelijk niet op de radio te horen was.
Het Spaanse avontuur van de familie Jelies blijft nieuwe hoofdstukken opleveren. Terwijl het gezin druk bezig is met het leven onder de Spaanse zon, werden ze deze week zelfs twee keer verrast.
Soms zit achter een ogenschijnlijk vanzelfsprekend gezinsverhaal een traject waarbij veel meer komt kijken dan je van buiten ziet. André Hazes deelt in zijn podcast openhartig hoe de komst van zijn zoon Dré niet vanzelf ging, maar het resultaat was van een bewust medisch traject dat hij samen met Monique Westenberg doorliep.