Fotografie: Nine IJff
Midden in de supermarkt vroeg een vage kennis mij hoe het ‘écht met me ging’. Voordat ik kon antwoorden, voegde ze eraan toe: ‘Had je je leven niet liever anders gezien?’ Ze doelde duidelijk op mijn single mom-bestaan. Voor veel mensen nog altijd gelijk aan een vakantie in de hel.
Zelf denk ik ook wel eens na over die vraag, maar dan denk ik bijvoorbeeld aan het moment waarop de vader van mijn kinderen en ik elkaar leerden kennen.
Op Koningsdag zag ik hem staan: lang, brede schouders, blond haar en felblauwe ogen. Hij leek niet bezig te zijn met de drukte om hem heen en torende een beetje boven de menigte uit. Mijn maag maakte een drievoudige achterwaartse gehoekte salto met schroef toen zijn blik even mijn kant uit schoot. Zonder enige angst stapte ik op hem af. Alles in mij zei dat ik met hem moest praten.
Lees ook: ‘Mijn zoon heeft geen tijd meer voor zijn moeder’ >
Doordat de zon in zijn ogen prikte toen ik voor hem stond, keek hij wat ingewikkeld naar me. Even dacht ik dat hij geen zin had in mijn overduidelijke versierpoging. Dat hij alleen had gekeken omdat ik als een stoïcijnse ekster stond te gluren, alsof ik iets glinsterends had gezien. Twee seconden later volgde een glimlach die ik nog altijd graag ontvang. Daar, midden op straat in Den Bosch, werd ik smoorverliefd op hem. Terwijl ik ’s nachts in bed lag na onze eerste zoen, wist ik: dit wordt de vader van mijn kinderen. En zo geschiedde.
Daar, midden op straat in Den Bosch, werd ik smoorverliefd op hem
Of moet ik zeggen ‘zo gescheiden’? Want dat gebeurde, kort nadat onze tweede ter wereld kwam. Maar het waarom en hoe we uit elkaar gingen, is niet belangrijk. Waar het hier om gaat, is de herinnering aan waar het ooit begon. Ik koester dit moment, hoe hij en ik er ook voor staan.
Die vonk, daar op straat, was namelijk de start van een natuurlijke cadans van twee verliefde mensen, die leidde tot het mooiste dat me ooit is overkomen: mijn zoons. Het meest vermoeiende, overweldigende en wonderlijke avontuur van mijn leven. Dat had ik zeker niet anders gewild.
Lara Steenvoorden (35) is een tikkie Aziatisch en een beetje boel Brabants, maar boven alles moeder van ‘de directie’: Rijk (4) en Lex (3). Voor Kek Mama schrijft ze over co-ouderschap en alle chaos die hierbij komt kijken.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Suzes oudste zoon mag sinds kort zelfstandig van school naar huis, maar komt de laatste tijd steeds laat uit school. Als ze op een middag besluit te kijken waar hij blijft, ontdekt ze de reden voor zijn dagelijkse vertraging.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.