Lara Temme is tekstschrijver en woont samen met haar zoon (9) en dochter (11) in Brabant. Thuis wordt er veel gelachen, geknuffeld, gehuppeld en gezongen. Wel vals, maar daar heeft het gezin zelf weinig last van. Evenals de altijd rommelige zolder.
“Ok. Ik ga nú papa appen dat je gek geworden bent!” Met open mond en veel vragen (waarop de
antwoorden vol ongeloof ontvangen werden) reageerden de kinderen op het cadeau dat ik mezelf
wil geven voor mijn verjaardag.
Jarenlang kocht een nieuwe outfit als ik jarig was. Maar omdat ik meer dan genoeg kleding heb en graag verantwoord met de aarde wil omgaan, besloot ik mezelf voortaan iets anders te geven. Iets leuks, een ervaring: het maakt niet uit wat, als ik er maar heel blij van word. Zo deed ik mezelf vorig jaar iets fantastisch cadeau: Zookeeper for a Day, oftewel een dagdeel meewerken in de dierentuin. Het was geweldig. Ik voerde maki’s en giraffen, liet de capibara’s naar buiten, zag hoe een luiaard al kauwend op een stukje aardappel in slaap viel en leerde ontzettend veel bij over allerlei dieren.
Dit jaar wilde ik graag weer iets met dieren doen. En eigenlijk wist ik meteen wat het moest worden,
maar ik wist niet of ik er al aan toe was – of dat überhaupt ooit zou zijn. Maar telkens als ik tijdens
mijn fietsrondjes door de weilanden reed en de kalfjes buiten in kleine hokjes zag zitten bij de
melkveeboerderijen, dacht ik: ik wil hier niet meer aan meedoen.
Op mijn tiende verjaardag at ik voor het laatst vlees. Die avond werd ik vegetariër. En nu, dertig jaar
later, geef ik de dieren én mijn geweten een cadeau: ik word veganist. De reactie van mijn man: “Dat
is toch geen cadeau?”, gevolgd door een ‘ik zou het niet doen’. Mijn kinderen, die ik het pas vertelde
toen ik het 100 procent zeker wist, vonden het vooral heel zielig voor me. Nooit mee tiramisu? En eieren? En KitKats? En kaas? Ik zei dat ik inderdaad veel dingen zou schrappen, maar dat er nog genoeg
overbleef. Ik opende de site van de Appie en selecteerde ‘vegan’. Ruim 6000 producten om uit te
kiezen, inclusief mijn favoriete chocolade. De kinderen opgelucht, en ik ook.
Dat ik op dezelfde dag dat ik mijn vegan lifestyle aankondigde bewust een paar dieren zou
doodmaken, lag niet bepaald in de lijn der verwachting. Toch deed ik het. Toen ik mijn haren kamde,
zag ik een beestje. Wat gek, dacht ik nog, het lijkt wel een luis. Ik kamde verder, en daar was
nummer twee. Toen werd ik zenuwachtig. En ja hoor, na een grondige controle bleken we alle drie
de Sjaak te zijn. Luizen. In de zomervakantie. Hoe dan?! Ik had ze voor het laatst toen ik op mijn
twaalfde met een vriendinnetje ging zwemmen en zij me haar borstel leende – ondanks alle
luizenmeldingen op de schoolapp hebben de kinderen ze nooit eerder mee naar huis genomen. Ik
racete naar de drogist voor kammen en shampoo. Mijn man liet het allemaal rustig aan zich voorbij
gaan: dankzij zijn kapsel, oftewel de afwezigheid daarvan, maakte hij zich niet druk om het gespuis.
Even daarna zat ik buiten op de tuinbank met grondig gewassen haren, en voelde me smerig en
schuldig – allebei vanwege de luizen. Ineens was ik er helemaal klaar mee. Met álles van dit hele
jaar. De heftige ruzie, ouders met kanker, overlijdens, de enorme berg emoties die bij dat alles kwam
kijken. Een zomervakantie met een karig vakantiepark, een fikse operatie voor onze twee katten (ze
hebben samen nog maar zes tanden over), twee kinderen die griep kregen (na elkaar uiteraard, waardoor we bijna twee weken aan huis gebonden waren) en nu dit. Ik pakte mijn telefoon, opende
de website van de Efteling en boekte een nacht in het nieuwe hotel. Áls ik wakker word op mijn
verjaardag (dat blijft voor mij altijd spannend natuurlijk), doe ik dat met uitzicht op mijn favoriete
pretpark. Zo. Dát is pas een verjaardagscadeau.
Meer columns van Lara vind je hier.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Je vraagt één keer of je kind z’n schoenen wil aantrekken, en vijf minuten later zit-ie nog steeds op de grond met één sok aan en een LEGO-poppetje in z’n hand. Herkenbaar, want jonge kinderen zijn nu eenmaal niet altijd kampioen luisteren. Gelukkig zijn er slimme manieren om ervoor te zorgen dat wat jij zegt […]
