Fotografie: Nine IJff
In december woon ik een jaar in dit huis dat als mijn thuis voelt. Nummer 9, mijn lievelingsgetal. Daar waar mijn kinderen een grotejongensbed kregen, waar ik schuldgevoelens losliet en waar ik voor het eerst weer liefde voelde, of iets wat daarop leek. Muren zijn van uitgesproken kleuren voorzien, er zijn feestjes geweest en er zijn avonturen beleefd. Alles binnen het beschot van deze fijne, veilige haven.
Afgelopen zaterdag was het Burendag en in mijn buurt was er een borrel, zoals elke Burendag hoort te zijn. Het stond met potlood in mijn agenda geschreven, omdat ik twijfelde om te gaan. Mijn kinderen kon ik namelijk niet als levend sociaal schild gebruiken, want die waren bij hun vader. Ik moest dus alleen, want zo gaat dat als je “gescheiden” bent, en dat was eigenlijk al de eerste smoes om niet te gaan. Toch besloot ik last minute om de overtocht naar het café te maken, omdat ik me realiseerde dat ik buiten de muren van ons paleis nauwelijks contact had gemaakt.
Zonde, maar niet gek, als je mijn overvolle agenda bekijkt. Ik ren van hot naar her met twee kleine jongens, werk meer dan 36 uur, wil ook nog weleens sociaal doen met vrienden, sporten, gewoon niks doen en dan heb je nog je familie om rekening mee te houden. Maar contact met de buren is ook wat waard, want beter een goede buur dan een verre vriend, heb ik mij laten influisteren. En bij mijn tamelijk nieuwe leven, horen natuurlijk ook leuke nieuwe buren.
Lees ook –
‘In gedachten zie ik de vermanende vinger van de moedermaffia: leg hem terug in zijn eigen bed’ >
Een beetje laat voegde ik mij bij het gezelschap, nadat ik mij voor de deur nog liet strikken voor lootjes van de Grote Clubactie. Een goede buur koopt namelijk lootjes van scoutingkinderen, bedacht ik mij, nadat ik eerder had besloten een betere buurvrouw te worden. Binnen in de bedompte feestzaal was de sfeer alles behalve muf. Bij het binnenwandelen voelde ik mezelf twee seconden een rariteitenkabinet, de nieuwsgierige blikken prikten licht in het zelfvertrouwen waarmee ik binnenwandelde.
“Bij het binnenwandelen voelde ik mezelf twee seconden een rariteitenkabinet”
Dat veranderde al snel, omdat de eerste opmerking aan mijn adres direct menens was: “Dus jij bent toch niet bang voor het daglicht, buurvrouw?” Een steek die vast over mijn stralende afwezigheid in het straatbeeld ging. Een paar glunderende ogen keken me aan. Ik gunde die van nummer 1 dit verzetje, want zijn licht vileine opmerking paste helemaal in mijn straatje. Op een vreemde manier voelde ik mij hierdoor direct thuis in het gemêleerde gezelschap.
Snel haalde ik wat bier en een wijntje voor mezelf. Een goede buur weet namelijk ook wanneer het tijd is om bier te halen. In de uren erna heb ik mezelf kostelijk vermaakt met het aanspreken van random mensen, die door de tamtam al meer over mij wisten dan ik over hen. Uit al die gesprekken bleek ook dat ik de enige vrijgezel in deze woonwijk ben, dus met een “Buurman, wat doet u nu?”-verhaal kan ik jullie helaas niet verblijden. Misschien maar goed ook, ik heb besloten dat ik hier nog wel een tijdje woon.
Lara Steenvoorden (35) is freelance tekstschrijver, een tikkie Aziatisch en een beetje boel Brabants, maar boven alles moeder van ‘de directie’: Rijk (3) en Lex (2).
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Je vraagt één keer of je kind z’n schoenen wil aantrekken, en vijf minuten later zit-ie nog steeds op de grond met één sok aan en een LEGO-poppetje in z’n hand. Herkenbaar, want jonge kinderen zijn nu eenmaal niet altijd kampioen luisteren. Gelukkig zijn er slimme manieren om ervoor te zorgen dat wat jij zegt […]