Bron: Eigen beeld
Ilva Kuijpers (26) is leerkracht van groep 1/2. Iedere maand schrijft ze voor Kek Mama een column over haar belevenissen op de basisschool.
“Op een sombere dinsdagmorgen, het weer is inmiddels al aardig herfstig geworden, stroomt mijn klas vol met kinderen die ik – als ik niet beter zou weten – niet meer herken. En ze zijn niet alleen, maar worden vergezeld door mama’s en papa’s die druk bezig zijn met haren vlechten, kuifjes maken, kleding glad strijken en schoenen poetsen. Als een soort stylisten van hun eigen kinderen. Is er een verjaardag? Is er een groot feest? Komt de koning langs? Nee hoor… vandaag is de dag van de schoolfoto.
Bij binnenkomst zie ik de kinderen in de mooiste creaties. Speciaal gekocht voor vandaag? Meisjes die nooit jurkjes dragen, hebben er vandaag wel eentje aan. Jongens die normaal altijd in een trainingspak op school verschijnen, dragen nu een keurig overhemd met een nette broek. “Heb jij misschien gel voor Jesse?”, vraagt een moeder die helemaal vergeten was dat vandaag de grote dag is. “Nee, helaas niet.” antwoord ik bijna verontschuldigend. “Misschien een kloddertje lijm?” En zo krijg ik nog meer vragen. “Wil je ervoor zorgen dat Tobias zijn mondhoeken niet vol met pasta zitten?”, vraagt een andere moeder. “Mijn vrouw wil echt niet dat Eva haar shirt in haar broek doet”, zegt een vader. “Ik moet van haar vragen of je hier goed op wil letten.” En natuurlijk vragen meerdere ouders of ik er na het buitenspelen op wil letten dat er geen aarde, takjes, blaadjes of andere dingen in het haar of op de kleding zitten. “Natuurlijk lieve papa’s en mama’s, ik zal ervoor zorgen dat jullie kids er beeldig op komen te staan.”, antwoord ik. En dan is het tijd om de dag te starten.
“Nee hoor juf, die snottebel duw ik gewoon met twee vingers terug mijn neus in!”
De kinderen zijn wat druk en dat komt vast door de zenuwen. Je wordt immers niet elke dag zo deftig aangekleed als je naar school toe gaat en heel eerlijk: wie staat er vaak voor een camera met een echte fotograaf? In de kring hebben we het even over wat er vandaag allemaal gaat gebeuren. “Oefen maar even jullie mooiste glimlach.”, zeg ik tegen de klas. En 18 breed glimlachende koppies kijken mij aan. “En doe nu maar je allergekste bek!”, is mijn volgende opdracht. De fotograaf maakt bij de groepsfoto namelijk een ‘mooie’ en een ‘gekke’ versie. Hierna is de spanning er gelukkig een beetje af en is het wachten op het seintje dat we naar de fotograaf mogen. Nog nooit heeft mijn groepje zó netjes en zó braaf in een rij gelopen en bij het fotolokaal staan wachten als vandaag. In de rij doe ik de check waar alle ouders mij achteraf heel dankbaar voor zijn. Mondhoeken schoon, geen wilde haren en alle kleding netjes in de plooi. Als ik bij Dorian kom, zeg ik tegen hem: “Oei… jij moet nog even je neus gaan snuiten.” “Nee hoor juf, die snottebel duw ik gewoon met twee vingers terug mijn neus in!”, en daar gaan ze. Van beide handen verdwijnen de wijsvingers zijn neus in, ik hoor hem een harde snuif maken en parmantig loopt hij langs me heen naar de fotograaf.
De foto’s zijn gemaakt. Af en toe laat de fotograaf mij tussendoor een voorbeeldje zien en ik moet zeggen: het resultaat mag er zijn. Natuurlijk moet ik zelf ook nog op de foto. Snel tevreden ben ik niet, maar het gaat vandaag niet om mij. Als de kids er maar goed op staan. En dat kan niet anders, want in mijn klas zitten alleen maar fotomodellen. Aan het eind van de dag sluit ik af met: “Jullie staan er heel mooi op. Jullie papa’s en mama’s zullen trots zijn!””
Meer zien van Ilva? Volg haar op Instagram of TikTok.
In ons Kek Mama magazine lees je de mooiste verhalen, herkenbare columns en de leukste fashion en lifestyle tips. Abonneer je nu voor slechts € 29,95 per jaar en ontvang de glossy als eerste op je deurmat.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
