Beeld: Little Detail Photography
Tabitha (43) woont met haar zoontjes Teun (7) en Willem (3) in Haarlem. Haar man kreeg een jaar geleden de diagnose: onbehandelbare hersentumor. Een maand later was hij overleden. Hoe ga je als gezin verder na zo’n plotseling verlies? In deze columns krijg je een inkijkje in momenten die zij meemaken. Het eerste jaar zonder papa.
De kerstvakantie is dit jaar een week eerder begonnen in verband met Corona. En dat is pittig. Continue samen zijn terwijl we alle drie met een diepe, open wond rondlopen. We hebben al heel wat hobbels overwonnen deze maand: de eerste Sinterklaas zonder, de eerste Kerstmis zonder… Het is een rollercoaster, maar we fixen het toch maar met z’n drieën en daar ben ik best trots op. Nu alleen nog dit rare jaar afsluiten. Ik heb geen zin in Oud en Nieuw. Al die verwachtingen en wensen voor het nieuwe jaar. Nee, bij mij ziet 2022 er uit als één groot zwart gat. Mijn voornemens voor oudejaarsavond zijn dan ook: lekker vroeg naar bed en zeker geen feestend begin “Zullen we met oud en nieuw aan het begin van de avond een kinderdisco doen?” vraagt één van de buren me. Hier kan ik natuurlijk geen ‘nee’ tegen zeggen. Mijn buren zijn fantastisch; zo koken ze op woensdag om de beurt voor ons sinds Frank is overleden. Ze zijn de extra handen en ogen die ik mis sinds hij er niet meer is. In onze buurt geldt echt it takes a village to raise a child en daar ben ik ontzettend dankbaar voor. Deze Oudejaarsavond ook weer. De discolampen en muziekboxen staan aan en er is vuurwerk. Willem is erg bang voor het vuurwerk en wil naar binnen. “Ik ga wel even bij hem zitten, drink jij nog maar een bubbeltje,” biedt een buurvrouw lief aan. Ik klets wat, en kijk glimlachend naar Teun die staat te swingen op de muziek met de buurtkinderen. Ik vind het oprecht een knus en gezellig Oud en Nieuw-feestje. Om tien uur breng ik de jongens naar bed en duik er zelf ook in. Diep, heel diep onder de wol. En ik verwacht het niet na zo’n leuke avond, maar mijn verdriet bereikt een dieptepunt. Ik voel in al mijn vezels dat ik Frank nu echt achter moet laten in 2021. In 2021 was hij er nog, in 2022 is hij er het hele jaar niet meer bij. Die realisatie en de pijn die dat veroorzaakt snijdt door mijn ziel en is bijna ondragelijk. Om twaalf uur worden we alle drie wakker van harde knallen. De jongen kruipen bij me in bed. Teun is gefascineerd door het vuurwerk terwijl Willem ligt te trillen van angst. Om ze tot bedaren te brengen pak ik na een tijdje de Ipad erbij; we kijken ‘Peppa pig’ tot onze ogen dichtvallen. Nieuwjaarsdag word ik wakker met een ontzettende kater – helaas niet van de drank. Maar, hallo 2022, ik ga er wat van maken met mijn twee kanjers. Erger dan vorig jaar kan het niet worden, toch?
Blijkbaar zijn Luke’s koffie, de eindeloze moeder-dochtergesprekken en Stars Hollow niet het enige wat we aan Gilmore Girls hebben overgehouden. Deze babynaam is namelijk steeds populairder geworden.
Als je kind midden in de nacht steeds benauwder wordt, wil je als ouder maar één ding: dat-ie zo snel mogelijk wordt geholpen. Kaj Gorgels belandde eind augustus met zijn tweejarige zoon Xavier op de eerste hulp op Ibiza, maar hield daar bepaald geen lekker gevoel aan over. Sterker nog: de ervaring laat hem twijfelen […]
Bij de Rijkerswoerdse Plassen bij Arnhem is dinsdagmiddag een lichaam gevonden. Vermoedelijk gaat het om zanger Ben Saunders die sinds dinsdagochtend onbereikbaar was voor familie en vrienden.
Prinsjesdag is natuurlijk vooral de dag van de troonrede en de miljoenennota, maar menig modefan kijkt ook reikhalzend uit naar de outfits van de royals.
Iris dacht het dit keer eens goed voor elkaar te hebben. De traktaties voor de verjaardag van haar oudste dochter stonden de avond van tevoren al helemaal klaar. Ging het last-minute tóch nog mis.
Kinderen die tijdens hun jeugd voortdurend probeerden ruzies te voorkomen of de sfeer in huis goed te houden, nemen die rol soms mee naar hun volwassen leven. Zelfs als ze zich daar helemaal niet bewust van zijn.
