Beeld: Paulien van Beusekom
Ellen is trajectbegeleider in het voortgezet speciaal onderwijs, thrillerauteur bij uitgeverij De Fontein, moeder van Lewis en Miles (12 en 9) uit een vorige relatie en Sophia (1) en baby Aiden met haar vriend Nils. Volg haar op Instagram.
Momenteel gaat het in het nieuws over Magister, de app waar middelbare scholen mee werken om informatie te verstrekken. Lewis volgt sinds dit jaar tweetalig havo op een school hier in de buurt en zo kregen ook wij te maken met Magister.
Het rooster vind ik een pré, want zo kan ik precies zien hoe laat Lewis op school moet zijn en hoe laat hij uit is. Ook wanneer er een les uitvalt is dit (tot zover) steeds accuraat in Magister en in het rooster wordt er ook aangegeven of er huiswerk gepland staat. Zeker voor brugklassers die alles qua planning nog onder de knie moeten krijgen, kan het prettig zijn dat ouders meekijken.
Onder ‘Afwezigheid’ staat werkelijk alles in wat je kind doet/vergeet/en zelfs of hij eruit gestuurd is. Het is een stukje waar ik eigenlijk nooit in kijk. Waarom niet? Omdat ik vind dat een opgroeiende puber fouten mag maken. Waarom moet ik daar steeds met mijn neus bovenop zitten? Ja, Lewis is er een aantal keren uitgestuurd. Las ik dat in de app? Nee, dat vertelde hij keurig zelf. Misschien omdat hij weet dat we het anders toch wel kunnen zien, maar dan nog. Ik laat die verantwoordelijkheid bij hem. Voor sommige kinderen is het juist een meerwaarde dat ouders wat strenger erop kunnen toezien dat bepaalde zaken goed gebeuren (of überhaupt gebeuren), maar bij Lewis werkt dit prima.
Het eruit gestuurd worden heeft consequenties, namelijk terugkomen. Lewis heeft al weleens meegemaakt dat hij om 12.00 uur uit was en om 15.00u moest terugkomen. Jammer vriend, eigen
schuld dikke bult. Ging ik me daarmee bemoeien? Nee. Hij ervaart zelf wel dat het klote is om na te
blijven en ik vind dat hij de ruimte moet krijgen om dit te ontdekken. Als het de spuigaten uitloopt en
hij wekelijks moet nablijven dan verwacht ik een telefoontje van school en gaan we op gesprek. Ik vind dat namelijk iets wat niet vergeten mag worden met het gebruik van Magister. Zo van: je kunt het als ouder inzien, dus regel het maar. Als het op school niet goed gaat met mijn kind, wil ik dat nog altijd horen van de mentor. Ik wil niet mijn eigen conclusies hoeven trekken naar aanleiding van een app, Magister moet geen vervanger zijn van persoonlijk contact met docenten of gesprekken op school.
Ja, Lewis is er een aantal keren uitgestuurd. Las ik dat in de app? Nee, dat vertelde hij keurig zelf
De hele discussie is natuurlijk gestart vanwege het inzien van de cijfers. Ik kijk hier nooit bij, want als
Lewis een cijfer terug heeft dan hoor ik het wel. Als het een onvoldoende is, dan kijken we samen waar het is misgegaan en of hij hulp nodig heeft. Wij leggen wat dat betreft geen druk op hem, simpelweg omdat het zíjn schoolgang is en hij er zelf last van krijgt wanneer hij er met de pet naar gooit. Hij begrijpt dit ook. Een lossere begeleiding binnen de kaders blijkt bij Lewis een goede manier
van ondersteunen.
Dus Magister, tsja. Zoals zoveel tegenwoordig is het een vloek en een zegen. Het meekijken kan handig zijn, maar ik denk dat het vooral aan de ouders is om hier gezond mee om te gaan. Zíj zorgen voor die prestatiedruk. Laat de verantwoordelijkheid bij je kind, dit is namelijk ook iets dat ze moeten leren in deze leeftijdsfase. Een puber moet zich ook kunnen losmaken van ouders en dit lukt niet als je als een ware Magister-addict iedere stap volgt die je kind (verkeerd) zet. Laat gaan, laat het los. Laat ze fouten maken, laat ze zelf ondervinden wat er gebeurt wanneer ze hun huiswerk niet maken, hun boeken vergeten, eruit gestuurd worden of een onvoldoende halen. Geef ze eigenaarschap over hun schoolgang, geef ze de ruimte om zelf te ontdekken waar ze hulp bij nodig hebben, waar ze tegenaan lopen of wat ze moeilijk vinden.
Magister mag blijven van mij. Ik vertrouw Lewis en laat hem zelf naar mij toe komen als er wat is.
Uiteindelijk vind ik dat het belangrijkst.
Sinds de verhuizing naar Spanje heeft de familie Jelies allesbehalve stilgezeten. Inmiddels wonen ze alweer bijna drie jaar in Pinoso, waar ze hun leven opnieuw hebben opgebouwd. Naast het genieten van het Spaanse leven zijn ze ook druk bezig met een nieuw project: een eigen winkel.
Sommige gezinnen passen niet in een standaardplaatje en dat hoeft ook niet. De familie Blom is daar een goed voorbeeld van: met acht kinderen is het huis zelden stil, maar wel altijd vol leven.
Het superpopulaire programma Een Huis Vol is terug met een emigratiespecial. Daarin zien we hoe de familie Jelies en de familie Kraan hun geluk zoeken in het buitenland. Janneke en Johan Jelies verhuizen daarbij met hun negen kinderen naar Spanje.
Lange tijd bleef er onduidelijkheid over een incident waarover verschillende verhalen rondgingen. Nu vertelt Marieke Elsinga zelf wat er precies gebeurde tijdens het auto-ongeluk, waardoor ze tijdelijk niet op de radio te horen was.
Soms zit achter een ogenschijnlijk vanzelfsprekend gezinsverhaal een traject waarbij veel meer komt kijken dan je van buiten ziet. André Hazes deelt in zijn podcast openhartig hoe de komst van zijn zoon Dré niet vanzelf ging, maar het resultaat was van een bewust medisch traject dat hij samen met Monique Westenberg doorliep.
Het Spaanse avontuur van de familie Jelies blijft nieuwe hoofdstukken opleveren. Terwijl het gezin druk bezig is met het leven onder de Spaanse zon, werden ze deze week zelfs twee keer verrast.