Meet Johanna (36): biologiedocent, seksuele gezondheidsconsulent, en mama van twee jongens (5 en 7). Na haar recente scheiding jongleert ze met het ouderschap en deelt ze haar avonturen en inzichten.
Er heerst onrust in mij. Vandaag kwam ik ze bijna samen tegen en alleen al daardoor sloeg de lucht
me uit de longen. Ik had niet kunnen voorspellen dat alleen al de gedachte aan wat de situatie had kunnen zijn als ik twee minuten eerder daar was geweest, me zo van slag zou maken. Het wordt dan
opeens echt, je kan het niet meer negeren of weglachen. Ik ben er dus blijkbaar niet klaar voor om geconfronteerd te worden met hen samen. Toch is dit iets dat zal gebeuren en hoe zal ik me dan voelen? Sterker nog, wat als ik dan de kids bij me heb. Ik wil niet dat zij hier nu al mee geconfronteerd worden, zeker niet met mijn gevoel in die situatie.
Als er een partij is die nergens last van mag hebben, dan zijn het mij kinderen. Hoe langer ik hierover nadenk, hoe angstiger ik word. Want ik ben hun moeder, de vrouwelijke hoofdpersoon in hun leven en nu voelt het alsof die positie in gevaar gebracht wordt. Dat lieve woorden en knuffels opeens niet meer alleen voor mij zouden zijn, maar dat ik hen moet gaan delen in de toekomst. Ongeacht of dat met haar is of met een ander.
Het is een onvermijdelijk iets. Hoe ga ik daarmee dealen? Hoe zorg ik ervoor dat ik daar niet aan onderdoor ga? Dat al die woede en agressie die je voelt er niet uit barst? Want het kan niet dat je
jezelf daarin laat gaan, toegeeft aan die fantasieën die zich gemanifesteerd hebben in je gedachten.
Je hebt kinderen en je moet erboven staan, wat je ook vindt of denkt. Hun welzijn staat voorop.
Toch blijft het gevoel sluimeren, de angst, de woede. Nu ligt dat natuurlijk voor een groot deel bij mezelf, het gevoel niet goed genoeg te zijn, het idee dat ik heel hard moet werken voor de liefde van een ander. Een stukje ongezonde hechting, dat zich uit in de behoefte om constant bevestiging te krijgen dat je liefde waard bent. Het is handig je daar bewust van te zijn en dit niet mee te geven aan je kinderen, betekend echter nog niet dat ikzelf daar dan geen last meer van heb.
Johanna: ‘Dit kan ik niet alleen dragen, dit gaat mijn leven volledig ontwrichten’ >
Patronen zijn hard te doorbreken. Godzijdank heb ik nu allemaal vriendinnen om me heen die me
steunen, er voor mij zijn en bovenal me bij mijn arm grijpen met de boodschap dat ik een top moeder
ben en dat ik voor mijn jongens het allerbelangrijkste in de wereld ben en dat altijd zo zal zijn. Ik
geloof ze, in de kern weet ik dat ze gelijk hebben. Maar de emoties blijven me soms overvallen, die
onzekerheid en die angst. Dus nu heb ik geleerd om dan mijn telefoon te pakken, te bellen naar die
lieve vriendinnen, mijn emoties toe te laten en dan samen met hen mijn angsten onder ogen te
komen. In de hoop dat wat de toekomst ook zal brengen; ik het dan, samen met hen, wél aan kan.
In de extra dikke special van Kek Mama lees je de mooiste verhalen, meest herkenbare columns en de leukste fashion en lifestyle tips. Abonneer je nu voor slechts €29,95 per jaar en ontvang de glossy als eerste op je deurmat.
In het Vlaamse programma Maison Verhulst doet Gert Verhulst (58) een opvallende uitspraak. De tv-maker vertelt dat hij best nog kinderen had willen krijgen met zijn vrouw Ellen Callebout (48).
In het kader dingen die je níét op je netvlies hebt willen staan: de blote kont van een collega, achter de blote kont van een andere collega. In de schoonmaakruimte.
Wie ooit met zijn gezin op tv verschijnt, kan erop wachten: meningen komen vanzelf. Zeker op social media. Familie Bal uit Een huis vol kreeg na hun deelname dan ook een vraag die veel verder ging dan die leek: “Doen jullie mee aan Een huis vol voor het geld of voor de aandacht van mensen […]
Veel kinderen die snel boos worden, makkelijk gefrustreerd raken of heftig reageren op stress, krijgen al snel het label ‘moeilijk’. Vaak wordt gedacht dat zo’n temperament aangeboren en onveranderlijk is. Maar nieuw onderzoek van pedagoog Marijke Huijzer-Engbrenghof laat zien dat dat beeld te simpel is.
Als de juf van haar zoon haar op het matje roept met een flink oordeel, schiet dat bij Vanessa behoorlijk in het verkeerde keelgat.
De oppas blijkt ziek, precies op de dag dat Lenneke een sollicitatiegesprek had. Alle back-ups waren niet beschikbaar. Zo laat nog afzeggen, was geen optie. Toen zat er nog maar een ding op…