Eigen beeld
Louisa is verloskundige in de Randstad en moeder van Khai (3). In haar werk komt ze dagelijks de ontroerende en krachtige kanten tegen van het zwanger zijn, de bevalling en alles wat daarna komt. In haar columns deelt ze openhartige verhalen en inzichten.
Geen enkele bevalling is hetzelfde, net zoals geen enkele vrouw of zwangerschap dat is. Door de jaren heen, heb ik veel bevallingen begeleid. In bad, op bed of op de baarkruk. Soms op een baarkruk in bad. Maar er zijn een paar bevallingen die me mede door de locatie altijd zullen bij blijven.
Toen ik pas verloskundige was, was begeleidde ik de bevalling van Sienna. Ze beviel van haar tweede kind. Haar eerste was thuis geboren en was een bevalling volgens het boekje. Bij haar tweede bevalling belde ze op tijd omdat ze verwachtte dat het snel zou gaan. Haar eerste telefoontje was om 20:00 uur ‘s avonds. Ik ging kijken en de weeën zakten af. Met instructies liet ik haar achter. Ze belden me opnieuw rond 2:00 uur in de nacht. De weeën leken niet helemaal door te zetten en de ontsluiting was hetzelfde als om 20:00 uur. Een beetje teleurgesteld wachtte Sienna nog even af. Drie uur later belde haar man met het idee dat het nu wel aan het doorzetten was.
Hun oudste kindje was net wakker geworden. De oppas was geregeld. Toen gebeurden er heel veel tegelijk. Ik kwam aan samen met Sienna’s moeder, de oppas. Vervolgens braken Sienna’s vliezen en kreeg ze persdrang. Ze stond in de keuken om zich af te zonderen. Ze wilde heel graag naar boven, maar het ging te snel. De baby werd geboren op de keukenvloer. Met een goede start kwam Floor ter wereld.
Tijdens een drukke nacht werd ik gebeld door Cheryl. Ze verwachtte een tweede kindje. Haar vliezen waren net gebroken. Er zat een beetje bloed bij, dit is vaak normaal. Ik ging bij haar kijken. Bij aankomst had ze beginnende weeën en drie centimeter ontsluiting, het vruchtwater was helder en de baby deed het goed. Ze wilde graag bevallen in een geboortecentrum. Na het regelen van een plekje, vertrok ik alvast die kant op. Het duurde wat langer dan normaal voordat cliënt en partner volgden. Een uur na mijn aankomst in het ziekenhuis, belde ik de partner, want ze waren nog steeds niet gearriveerd.
Hij parkeerde de auto net voor het ziekenhuis en riep dat hij het hoofdje zag komen van de baby. Ik rende naar beneden met een partusset en wat warme doeken, gevolgd door een beveiliger en de kraamzorg met een bed. Eenmaal aangekomen bij de auto zie ik mijn cliënt in shock, met een baby tussen haar benen. Ze kijkt me verwilderd aan.
Het eerste wat ik doe, is de baby op de borst van mijn client leggen, waarna ik de baby wikkel in warme doeken. Ik leg mijn winterjas over mijn client en wacht op het bed, wat naar de auto wordt gebracht. Het ging zo vlot, en het lijkt ook goed te gaan met de baby. Ik benoem dit en dan komt de ontlading. Cheryl en haar partner huilen en houden elkaar vast. Het was een spannend ritje. Ze stapt over in haar blote billen van de auto naar het bed en we dekken moeder en kind toe met een lekkere warme deken en brengen haar naar boven.
In de laatste situatie was de locatie niet per se uitzonderlijk, maar de bevalling zal me hoe dan ook altijd bijblijven. Ik werd gebeld door een collega van een andere praktijk. Ze was bij een cliënt de persfase aan het begeleiden, maar ze werd gebeld door de partner van een andere cliënt. Er was sprake van een forse taalbarrière. Ze verzocht me te gaan kijken. Ik werd opgevangen door een buurman op straat die me bracht naar het huis van de vrouw. Ik wist niet zo goed wat ik kon verwachten.
In het huis was het rustig en stil. De vrouw lag in bed en staarde me aan. Ze zei niet zoveel en was rustig. Niet pijnlijk, zoals ik zou verwachten bij de bevalling. Ik zette mijn spullen neer en maakte aanstalten om mijn handen te wassen. Gezien de taalbarrière spraken we vooral met onze handen.
De meneer hield me tegen en sloeg de deken open. En toen zag ik het: tussen de benen van mijn client lag een half geboren baby face first in een plas vruchtwater. Ik vroeg client met gebaren om nog één keer te persen en de baby werd geheel geboren en begon met huilen. Aan deze bevalling denk ik nog vaak terug, omdat het me zo’n tegennatuurlijke handeling lijkt om de baby niet op te pakken als het al met hoofd en schouders is geboren. Het laat me ook zien hoe ontzettend sterk en weerbaar baby’s zijn.
Een geboorte kan op veel manieren en verschillende plekken plaatsvinden. Het bed, het bad of de baarkruk komen vaker voor dan de keukenvloer, maar voor mij (en ik verwacht veel collega’s met mij) maakt het vaak niet uit waar een kindje geboren wordt. Als het maar warm en veilig is.
Meer lezen van de avonturen van verloskundige Louisa? Je leest haar andere columns hier.
Sinds de verhuizing naar Spanje heeft de familie Jelies allesbehalve stilgezeten. Inmiddels wonen ze alweer bijna drie jaar in Pinoso, waar ze hun leven opnieuw hebben opgebouwd. Naast het genieten van het Spaanse leven zijn ze ook druk bezig met een nieuw project: een eigen winkel.
Het superpopulaire programma Een Huis Vol is terug met een emigratiespecial. Daarin zien we hoe de familie Jelies en de familie Kraan hun geluk zoeken in het buitenland. Janneke en Johan Jelies verhuizen daarbij met hun negen kinderen naar Spanje.
Het Spaanse avontuur van de familie Jelies blijft nieuwe hoofdstukken opleveren. Terwijl het gezin druk bezig is met het leven onder de Spaanse zon, werden ze deze week zelfs twee keer verrast.
Lange tijd bleef er onduidelijkheid over een incident waarover verschillende verhalen rondgingen. Nu vertelt Marieke Elsinga zelf wat er precies gebeurde tijdens het auto-ongeluk, waardoor ze tijdelijk niet op de radio te horen was.
Zo zit het met de centen bij andere gezinnen. Wat komt erin? Wat gaat eruit? En blijft er nog iets over? In Banksaldo delen ouders hun maandelijkse inkomsten en uitgaven. Want laten we eerlijk zijn: zijn we niet allemaal een beetje benieuwd hoe anderen het doen? Deze week het banksaldo van Sophie (42), samen met […]
Soms zit achter een ogenschijnlijk vanzelfsprekend gezinsverhaal een traject waarbij veel meer komt kijken dan je van buiten ziet. André Hazes deelt in zijn podcast openhartig hoe de komst van zijn zoon Dré niet vanzelf ging, maar het resultaat was van een bewust medisch traject dat hij samen met Monique Westenberg doorliep.
