Eigen beeld
Louisa is verloskundige in de Randstad en moeder van Khai (3). In haar werk komt ze dagelijks de ontroerende en krachtige kanten tegen van het zwanger zijn, de bevalling en alles wat daarna komt. In haar columns deelt ze openhartige verhalen en inzichten.
‘Heb je vanmorgen nog kunnen rennen?’, informeert mijn collega tijdens de overdracht. Ze weet dat ik me aan het voorbereiden ben op de marathon van Rotterdam. Ik antwoord ontkennend. Ik ben ijverig bezig geweest met mijn lange to do lijst. Haar dienst was rustig tot vijftien minuten geleden. Onze cliënt Sam heeft haar net gebeld met gebroken vliezen sinds vanmorgen. Het vruchtwater is helder en ze ervaart nog geen weeën. Sam is 41 weken en een dag zwanger en in verwachting van haar eerste kind.
Ik heb haar vaker gezien tijdens de zwangerschap, dat is fijn. Ze vindt de bevalling spannend en wil het er zo min mogelijk over hebben. Tijdens het spreekuur hebben mijn collega’s en ik het er meermaals met haar over gehad. We streven toch naar iets van voorbereiding, zo nodig lezend of beeldend, omdat we zien dat de ervaring van de bevalling dan positiever uitvalt.
Ik begin mijn dienst bij haar, ik vind het fijn om haar controles te doen, de verwachtingen te managen en vooral te zien hoe zij en haar partner zich voelen. Ik tref haar aan midden in de woonkamer met een hele grote koffer. Een deel van de spullen is ingepakt, een deel van de spullen ligt op de grond. De koffer wordt opnieuw ingepakt.
Na het vruchtwater gezien te hebben en observeer ik de weeën. De bevalling lijkt nog in een beginnend stadium. De controles zijn normaal en ik bespreek vragen van client en haar partner en neem de belinstructies door. Ik ga snel visites rijden bij de kraamvrouwen, dan heb ik straks mijn handen vrij voor Sam en haar bevalling.
Drie uur later belt Sam’s partner dat de weeën nu ongeveer elke 5 – 7 minuten komen en dat de pijn steeds erger wordt. Sam moet huilen als de wee er is. Haar partner klinkt vol adrenaline en stress, dus ik stel voor dat ik kom kijken. Ze oogt beginnend in partu, maar tijdens mijn huisbezoek lijken de weeën vaker te komen en langer te duren. Tijdens de wee zie ik hoe Sam in paniek raakt, het kost me veel moeite om haar hier weer uit te krijgen. De volgende wee gebeurt er hetzelfde. Omdat de weeën sneller komen kan Sam eigenlijk alleen maar staan. Het lukt niet om te liggen om de ontsluiting te controleren. Omdat de weeën nu ongeveer elke 3 minuten komen, de paniek toeneemt en ik haar er niet goed uitkrijg, stel ik voor om naar het bevalcentrum te verplaatsen. Mijn cliënt had sowieso de wens om in het ziekenhuis te bevallen en daar heb ik meer tools om met haar de paniek de baas te worden. We vertrekken.
In het bevalcentrum aangekomen heeft mijn client heftige weeën, de paniek overheerst nog steeds. Ze slaat met haar handen op de kasten, kijkt verwilderd rond en gilt. Ik doe echt mijn best om haar rustig te coachen, maar ik merk dat ik een deel van haar onrust overneem. Dit voelt niet fijn.
‘Louisa! Ik ga dood!!!’ zegt mijn client ongeveer elke wee, en elke wee zet ik me in om haar te kalmeren, om oogcontact te maken en mee te zuchten. Ik probeer verschillende dingen: bal, douche, verschillende houdingen, rugmassage. Het mag niet baten: de paniek blijft. ‘Louisa! Ik wil nu naar huis!‘ Ik stel lachgas voor, om de rust wat meer terug te krijgen en een klein beetje energie bij haar te besparen. Client en partner gaan akkoord en ik start samen met de kraamzorg het lachgas. Met het lachgas lukt het om beter tussen de weeën door te ontspannen, op de top van de wee ligt ze grommend in bed. Het zijn pittige weeën, het zou best wel eens kunnen dat de bevalling wat sneller gaat dan gemiddeld.
Twee uur later is er sprake van tien centimeter en starten we met persen. Sam is een natuurtalent en geeft alles wat ze heeft. De paniek is weg. Ze gaat ervoor. Ik merk dat ik opeens goed in contact met haar sta en ik realiseer me hoe dit net niet lukte. Een uur en een minuut later wordt er een dochter geboren. ‘Wow, is dat normaal?’ Partner schrikt van het caput succedaneum. Dit is de zwelling van het achterhoofd van de baby door het persen en de tocht door het geboortekanaal. Het is onschuldig en trekt binnen een paar uur weg.
Nog even en ze mogen straks weer naar huis, de rust en opluchting overheerst op de kamer. Ik voel me moe en leeg, maar wel voldaan. Ik vraag aan Sam wat ze ervan vond. En tot mijn verbazing zegt ze met een brede lach: ‘Ik vond het wel meevallen’.
Meer lezen van de avonturen van verloskundige Louisa? Je leest haar andere columns hier.
Moeder van een peuter, en nog steeds chronisch reislustig. Nu haar relatie voorbij is, stapt freelance redacteur Lianne Kooistra met haar dochter in een camper om voor lange tijd door Europa te trekken. Onderweg zoeken ze een nieuw ritme, nieuwe plekken en af en toe een speeltuin. In haar columns schrijft ze over hun tijdelijke […]
In een ouder-kindrelatie kunnen de rollen soms omgedraaid zijn, waardoor er sprake is van parentificatie. Wat is dit precies?
Als ouder wilt je niets liever dan dat je kinderen lekker in hun vel zitten. En terecht. Maar experts waarschuwen voor een minder bekende, groeiende stoornis.
In Capelle aan den IJssel is grote ontsteltenis ontstaan na twee opeenvolgende suïcides van middelbare scholieren, waarbij de nasleep breed is vastgelegd en gedeeld door omstanders, zo meldt De Telegraaf.
Judith (47) woont op Curaçao met haar man Robert-Jan (49), hun kinderen Olivier (15) en Valentine (12) en hondje Teddy. Vanuit het zonnige eiland ontdekt ze nieuwe landen en beleeft ze mooie avonturen. In haar columns neemt ze je mee in haar drukke, vrolijke en liefdevolle wereld vol onverwachte wonderen. Je kunt haar ook volgen […]
Patricia van Liemt is stewardess, schrijver en moeder van Maria (15) en Phaedra (13). Ze schrijft rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven.
