Eigen beeld
Al jaren zijn Mariëlle en Sara beste vriendinnen. Ze delen dezelfde interesses en verschijnen met regelmaat per toeval ergens in dezelfde outfit. Ze werden zelfs tegelijkertijd zwanger. Tot twee keer toe. De eerste keer beide van een jongen, de tweede keer van twee meisjes. Als je het zou plannen, zou het je niet lukken. In hun brievencolumn blikken ze terug op deze periode.
Lieve Mariëlle,
Vier jaar alweer! Onze jongens gaan naar de basisschool! Terwijl ik nog snel fruitbakjes, lunchtrommels en dat soort basisschoolverplichtingen aanschaf, duik ik, zoals bij alle grote mijlpalen, lichtelijk geëmotioneerd in mijn fotoalbum. Wanneer zijn ze ineens zo groot geworden? Stop de tijd, hoor.
Het lijkt nog zo kort geleden dat we samen zwanger waren van die inmiddels grote jongens. Ik kan nog in de lach schieten van ons gesprek in de auto onderweg naar een high tea met onze gezamenlijke vriendin. We wisten van elkaars kinderwens en ik wist ook van jouw miskraam een paar maanden daarvoor. Ik was van plan tijdens de high tea aan jullie te vertellen dat ik zwanger was, maar ik wilde jou daarvoor alvast het nieuws vertellen. Want ja, hoe vertel je dit soort blij nieuws aan je beste vriendin met een kinderwens en een recente miskraam? Toch beladen en lastig.
Ik zocht dus al een paar kilometer naar een geschikt moment, dat uiteraard niet bleek te komen. Dus oké, daar gingen we: ‘Ik moet je wat vertellen, ik ben zwanger.’ Je bleef even stil en zei vervolgens: ‘Ik ook!’ Totaal verbouwereerd keek ik je aan en we schoten allebei in de lach. Dit lachen ging over in lichtelijk hysterisch gegil, toen bleek dat jij 5 mei 2021 uitgerekend was en ik 28 april 2021. We scheelden slechts een week! Hoe is het mogelijk?!
Tijdens de high tea vertel ik onze gezamenlijke vriendin dat ik zwanger ben en uitgerekend ben in april. Jij vertelt direct daar achteraan dat jij ook zwanger bent en uitgerekend bent in mei. Onze vriendin begint te lachen en zegt vervolgens: ‘Ja hoor en ik in juni!’ Terwijl zij rustig doorgaat met het eten van haar brownie, proberen we haar ervan te overtuigen dat het geen grap is. Dit kost wat moeite maar uiteindelijk kunnen we er met elkaar hard om lachen.
We spraken elkaar altijd al veel, maar na dit nieuws werd er helemaal dagenlang geappt. Ik vond het zo bijzonder dat we de fases tijdens de zwangerschap zo konden delen. Alles was nieuw, onbekend en ook spannend. Niemand snapte dat op dat moment beter dan jij. We wilden allebei ook graag weten wat het geslacht zou worden. Dit moest wel een beetje creatief, want we zaten nog middenin de corona lockdown. Niet vooraf besproken maar weer o zo toevallig, kozen we beiden voor het rondbrengen van cakejes bij onze familie. Jij had er geloof ik kleurstof in gedaan. Ik deed er muisjes in. En ook dit moest weer zo zijn, beide cakejes waren blauw van binnen!
En dan nu ineens brengen we die kleine mannetjes naar de basisschool. Breekt er voor ons een nieuwe fase aan waarin zij hun wereld verbreden en wij weer een stukje moeten leren loslaten. Maar gelukkig snappen wij elkaar als geen ander en kunnen we ook hier weer eindeloos over praten samen.
Liefs,
Sara
Benieuwd naar de ervaring van twee beste vriendinnen die twee keer tegelijkertijd zwanger waren? Je leest hier meer van Sara en Mariëlle.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.