Rianne Arendsen (35) is onderwijskundige, docent kinderyoga, schrijver en o ja: moeder. Vooral moeder. In haar columns deelt ze haar observaties en bespiegelingen rondom het ouderschap – aanmodderen met de beste intenties. Volg Rianne ook op Substack.
Lees verder onder de advertentie
Waar ik enkele weken geleden nog doodleuk oreerde over de heilzaamheid van een stiltedag (die column lees je hier), kwam dat deze week als een boemerang bij me terug. Terwijl het zonnebrandcrèmeseizoen officieel geopend is (lees: handafdrukjes en witte vegen op ramen, deurklinken en mijn schone kleren), ben ik namelijk mijn stem kwijt. Niet van het type zwoele heesheid, maar gewoon 100 procent mute. Al drie dagen. Gevalletje careful what you wish for?
Lees verder onder de advertentie
Arme mama
De kinderen tonen zich in eerste instantie welwillend en zoeken mee. Die arme mama. Na een paar dagen lijkt de urgentie van de zaak wat af te nemen. Ik begin me af te vragen of ze het misschien wel even lekker vinden, deze tijdelijke onderbreking van mama’s niet-aflatende woordenstroom. De Peuter slaat me na ieder slaapje weifelend gade vanuit haar bedje. Doet ‘ie het weer? Ik schud mijn hoofd. Onhandig. Ongemakkelijk wordt het ook. Mijn zwijgende deelname aan de gesprekken op het schoolplein. Fluisterend koffie bestellen op een terras en, nog beter, de telefoon opnemen. ‘O, kun je niet bellen?’ Jawel, of nee, of nou ja…
Lees verder onder de advertentie
De lamme leidt de blinde
Wat ook niet helpt, is dat de Kleuter twee dagen na zwemles steevast stokdoof is. Niet eens het selectieve soort. We zijn een weinig succesvolle variant van de lamme leidt de blinde. De Echtgenoot vindt onze communicatie, of eigenlijk het gebrek eraan, hilarisch. Net als het feit dat ik met een vriendin heb afgesproken om bij te kletsen. Goddank kan onze dochter lezen. Via de notitie-app op mijn telefoon deel ik haar mijn wensen en opdrachten mede. Alsook de uitleg waarom steeds bozer ‘MAMA!’ roepen vanuit de woonkamer weinig zin heeft als ik zwijgend de afwas sta te doen. Beschaamd wis ik later de notitie, wat verwacht ik toch een hoop van een vijfjarige. Nu ook zwart op wit.
Lees verder onder de advertentie
Kon ik het maar
Gelukkig blijkt iedereen er verstand van te hebben. Hooikoorts. Het warme weer. ‘Teveel geschreeuwd?’, grapt een moeder op school. ‘Kon ik het maar’, fluister ik terug. Vanbinnen is het namelijk helemaal niet stil: mijn innerlijke stem draait overuren. Waar ik inmiddels al drie dagen vriendelijk glimlach en ieders monologen absorbeer, zit ik in werkelijkheid vooral naar mijn eigen podcast te luisteren.
Als Vince samen met zijn vriendje Owen besluit een cake te bakken, vindt moeder Tessa het een geweldig idee. De jongens willen alles helemaal zelf doen en Tessa laat ze hun gang gaan. Maar wanneer de cake eindelijk klaar is, blijkt er tijdens het bakken iets behoorlijk mis te zijn gegaan.
Milou heeft een drukke baan, twee pubers en een agenda die eigenlijk altijd overvol is. Toch verwacht haar broer Thijs dat ze wel even op zijn hond past als hij op vakantie gaat. Wanneer ze voor het eerst nee zegt, reageert hij woedend.
Wendy (38) vond het hartstikke lief dat haar dochter Joy (12) haar oma mee uit lunchen vroeg. Zeker omdat haar schoonmoeder regelmatig klaagt dat ze zich eenzaam voelt. Maar toen Joy thuiskwam en vertelde hoe de lunch was verlopen, wist Wendy niet wat ze hoorde.
Gezinsuitbreiding hoeft niet altijd te betekenen dat er rompertjes, luiers en nachtvoedingen aan te pas komen. Bij Simon Keizer en zijn vrouw AnneMarie is namelijk een schattige puppy komen wonen.
Een gezin met één kind kan helemaal compleet voelen, maar soms blijft er voor Monique Hansler (65) toch een verlangen naar meer. Samen met haar partner Peter kreeg ze zoon Mike (33), maar ze had graag nog een tweede kind gekregen.