Eigen beeld
Rianne Arendsen (35) is onderwijskundige, docent kinderyoga, schrijver en o ja: moeder. Vooral moeder. In haar columns deelt ze haar observaties en bespiegelingen rondom het ouderschap – aanmodderen met de beste intenties. Volg Rianne ook op Substack.
Waar ik enkele weken geleden nog doodleuk oreerde over de heilzaamheid van een stiltedag (die column lees je hier), kwam dat deze week als een boemerang bij me terug. Terwijl het zonnebrandcrèmeseizoen officieel geopend is (lees: handafdrukjes en witte vegen op ramen, deurklinken en mijn schone kleren), ben ik namelijk mijn stem kwijt. Niet van het type zwoele heesheid, maar gewoon 100 procent mute. Al drie dagen. Gevalletje careful what you wish for?
De kinderen tonen zich in eerste instantie welwillend en zoeken mee. Die arme mama. Na een paar dagen lijkt de urgentie van de zaak wat af te nemen. Ik begin me af te vragen of ze het misschien wel even lekker vinden, deze tijdelijke onderbreking van mama’s niet-aflatende woordenstroom. De Peuter slaat me na ieder slaapje weifelend gade vanuit haar bedje. Doet ‘ie het weer? Ik schud mijn hoofd. Onhandig. Ongemakkelijk wordt het ook. Mijn zwijgende deelname aan de gesprekken op het schoolplein. Fluisterend koffie bestellen op een terras en, nog beter, de telefoon opnemen. ‘O, kun je niet bellen?’ Jawel, of nee, of nou ja…
Wat ook niet helpt, is dat de Kleuter twee dagen na zwemles steevast stokdoof is. Niet eens het selectieve soort. We zijn een weinig succesvolle variant van de lamme leidt de blinde. De Echtgenoot vindt onze communicatie, of eigenlijk het gebrek eraan, hilarisch. Net als het feit dat ik met een vriendin heb afgesproken om bij te kletsen. Goddank kan onze dochter lezen. Via de notitie-app op mijn telefoon deel ik haar mijn wensen en opdrachten mede. Alsook de uitleg waarom steeds bozer ‘MAMA!’ roepen vanuit de woonkamer weinig zin heeft als ik zwijgend de afwas sta te doen. Beschaamd wis ik later de notitie, wat verwacht ik toch een hoop van een vijfjarige. Nu ook zwart op wit.
Gelukkig blijkt iedereen er verstand van te hebben. Hooikoorts. Het warme weer. ‘Teveel geschreeuwd?’, grapt een moeder op school. ‘Kon ik het maar’, fluister ik terug. Vanbinnen is het namelijk helemaal niet stil: mijn innerlijke stem draait overuren. Waar ik inmiddels al drie dagen vriendelijk glimlach en ieders monologen absorbeer, zit ik in werkelijkheid vooral naar mijn eigen podcast te luisteren.
Meer columns lezen van Rianne? Je vindt ze hier!
Iedere moeder heeft haar momentjes. Maar sommige blunders zijn té erg – of te hilarisch – om voor jezelf te houden. In de rubriek ‘Opgebiecht’ delen vrouwen hun grootste geheimen en gênantste momenten. Deze week Angela, die door haar buren haar droomhuis heeft moeten verlaten.
Gezinsnieuws bij je ex kan best even schakelen zijn, maar bij Sylvie Meis klinkt vooral blijdschap. Nadat Rafael van der Vaart en Estavana Polman bekendmaakten dat ze opnieuw een kind verwachten, laat ook Sylvie van zich horen.
Een baby brengt liefde, maar ook een flinke dosis slaaptekort krijg je er soms gratis bij. Anna Nooshin en haar vriend Thijs ontdekten dat tijdens de eerste jaren met dochter Nala maar al te goed.
Iedere moeder heeft haar momentjes. Maar sommige blunders zijn té erg – of te hilarisch – om voor jezelf te houden. In de rubriek ‘Opgebiecht’ delen vrouwen hun grootste geheimen en gênantste momenten. Deze week Denise, wiens affaire na een ongeluk in het ziekenhuis ligt, wat ze natuurlijk met niemand kan delen.
Iedere moeder heeft haar momentjes. Maar sommige blunders zijn té erg – of te hilarisch – om voor jezelf te houden. In de rubriek ‘Opgebiecht’ delen vrouwen hun grootste geheimen en gênantste momenten. Deze week Lotte, wiens schoonmoeder haar hele leven verpest.
Het vaderschap is voor Mart Hoogkamer een droom die werkelijkheid is geworden. Toch gaat dat niet alleen gepaard met trotse momenten en mooie herinneringen.