Rianne Arendsen (35) is onderwijskundige, docent kinderyoga, schrijver en o ja: moeder. Vooral moeder. In haar columns deelt ze haar observaties en bespiegelingen rondom het ouderschap – aanmodderen met de beste intenties. Volg Rianne ook op Substack.
Lees verder onder de advertentie
Waar ik enkele weken geleden nog doodleuk oreerde over de heilzaamheid van een stiltedag (die column lees je hier), kwam dat deze week als een boemerang bij me terug. Terwijl het zonnebrandcrèmeseizoen officieel geopend is (lees: handafdrukjes en witte vegen op ramen, deurklinken en mijn schone kleren), ben ik namelijk mijn stem kwijt. Niet van het type zwoele heesheid, maar gewoon 100 procent mute. Al drie dagen. Gevalletje careful what you wish for?
Lees verder onder de advertentie
Arme mama
De kinderen tonen zich in eerste instantie welwillend en zoeken mee. Die arme mama. Na een paar dagen lijkt de urgentie van de zaak wat af te nemen. Ik begin me af te vragen of ze het misschien wel even lekker vinden, deze tijdelijke onderbreking van mama’s niet-aflatende woordenstroom. De Peuter slaat me na ieder slaapje weifelend gade vanuit haar bedje. Doet ‘ie het weer? Ik schud mijn hoofd. Onhandig. Ongemakkelijk wordt het ook. Mijn zwijgende deelname aan de gesprekken op het schoolplein. Fluisterend koffie bestellen op een terras en, nog beter, de telefoon opnemen. ‘O, kun je niet bellen?’ Jawel, of nee, of nou ja…
Lees verder onder de advertentie
De lamme leidt de blinde
Wat ook niet helpt, is dat de Kleuter twee dagen na zwemles steevast stokdoof is. Niet eens het selectieve soort. We zijn een weinig succesvolle variant van de lamme leidt de blinde. De Echtgenoot vindt onze communicatie, of eigenlijk het gebrek eraan, hilarisch. Net als het feit dat ik met een vriendin heb afgesproken om bij te kletsen. Goddank kan onze dochter lezen. Via de notitie-app op mijn telefoon deel ik haar mijn wensen en opdrachten mede. Alsook de uitleg waarom steeds bozer ‘MAMA!’ roepen vanuit de woonkamer weinig zin heeft als ik zwijgend de afwas sta te doen. Beschaamd wis ik later de notitie, wat verwacht ik toch een hoop van een vijfjarige. Nu ook zwart op wit.
Lees verder onder de advertentie
Kon ik het maar
Gelukkig blijkt iedereen er verstand van te hebben. Hooikoorts. Het warme weer. ‘Teveel geschreeuwd?’, grapt een moeder op school. ‘Kon ik het maar’, fluister ik terug. Vanbinnen is het namelijk helemaal niet stil: mijn innerlijke stem draait overuren. Waar ik inmiddels al drie dagen vriendelijk glimlach en ieders monologen absorbeer, zit ik in werkelijkheid vooral naar mijn eigen podcast te luisteren.
Toen dochter Melody uit de kast kwam, was voor vader Jörgen meteen duidelijk dat zijn liefde en steun voor haar nooit ter discussie zouden staan, zo vertelt hij tijdens een interview met Libelle.
Even snel een appje beantwoorden tijdens het spelen, nog één keer je mail checken aan tafel of gedachteloos door je telefoon scrollen terwijl je kind een verhaal vertelt.
Yolanthe Cabau geniet volop van de tijd met haar zoon Xess Xava in de Verenigde Staten. Tijdens een bijzonder uitstapje legde ze een mooi moment vast dat haar duidelijk raakt.
Een ongeluk zit helaas in een klein hoekje, zeker als kinderen lekker aan het spelen zijn. Voor Kim Kötter en haar gezin kreeg hun vakantie dan ook een heel andere wending dan gehoopt.
De eerste dagen met een pasgeboren baby zijn vaak een mix van geluk, verwondering én gebroken nachten. Dat ervaart ook Daní Zijlstra, die samen met Joy van Swieten onlangs hun eerste kind mocht verwelkomen.