Eigen beeld
Rianne Arendsen (35) is onderwijskundige, docent kinderyoga, schrijver en o ja: moeder. Vooral moeder. In haar columns deelt ze haar observaties en bespiegelingen rondom het ouderschap – aanmodderen met de beste intenties. Volg Rianne ook op Substack.
Waar ik enkele weken geleden nog doodleuk oreerde over de heilzaamheid van een stiltedag (die column lees je hier), kwam dat deze week als een boemerang bij me terug. Terwijl het zonnebrandcrèmeseizoen officieel geopend is (lees: handafdrukjes en witte vegen op ramen, deurklinken en mijn schone kleren), ben ik namelijk mijn stem kwijt. Niet van het type zwoele heesheid, maar gewoon 100 procent mute. Al drie dagen. Gevalletje careful what you wish for?
De kinderen tonen zich in eerste instantie welwillend en zoeken mee. Die arme mama. Na een paar dagen lijkt de urgentie van de zaak wat af te nemen. Ik begin me af te vragen of ze het misschien wel even lekker vinden, deze tijdelijke onderbreking van mama’s niet-aflatende woordenstroom. De Peuter slaat me na ieder slaapje weifelend gade vanuit haar bedje. Doet ‘ie het weer? Ik schud mijn hoofd. Onhandig. Ongemakkelijk wordt het ook. Mijn zwijgende deelname aan de gesprekken op het schoolplein. Fluisterend koffie bestellen op een terras en, nog beter, de telefoon opnemen. ‘O, kun je niet bellen?’ Jawel, of nee, of nou ja…
Wat ook niet helpt, is dat de Kleuter twee dagen na zwemles steevast stokdoof is. Niet eens het selectieve soort. We zijn een weinig succesvolle variant van de lamme leidt de blinde. De Echtgenoot vindt onze communicatie, of eigenlijk het gebrek eraan, hilarisch. Net als het feit dat ik met een vriendin heb afgesproken om bij te kletsen. Goddank kan onze dochter lezen. Via de notitie-app op mijn telefoon deel ik haar mijn wensen en opdrachten mede. Alsook de uitleg waarom steeds bozer ‘MAMA!’ roepen vanuit de woonkamer weinig zin heeft als ik zwijgend de afwas sta te doen. Beschaamd wis ik later de notitie, wat verwacht ik toch een hoop van een vijfjarige. Nu ook zwart op wit.
Gelukkig blijkt iedereen er verstand van te hebben. Hooikoorts. Het warme weer. ‘Teveel geschreeuwd?’, grapt een moeder op school. ‘Kon ik het maar’, fluister ik terug. Vanbinnen is het namelijk helemaal niet stil: mijn innerlijke stem draait overuren. Waar ik inmiddels al drie dagen vriendelijk glimlach en ieders monologen absorbeer, zit ik in werkelijkheid vooral naar mijn eigen podcast te luisteren.
Meer columns lezen van Rianne? Je vindt ze hier!
Een buur helpen als ze een keer omhoogzit met de opvang? Natuurlijk. Maar bij Babette lijkt haar behulpzaamheid inmiddels iets te vanzelfsprekend te zijn geworden. Ze heeft zelf een dochter van zes, maar krijgt op maandag regelmatig twee extra kinderen over de vloer. Zonder dat haar buurvrouw eerst vraagt of dat eigenlijk wel uitkomt.
Een zwangerschap terwijl je huwelijk net is stukgelopen, zet alles op zijn kop. Als vervolgens blijkt dat je niet één, maar drie baby’s verwacht, wordt die nieuwe werkelijkheid nog veel groter. Kim maakte het mee en werd midden in haar scheiding moeder van een eeneiige meisjesdrieling.
Kim wist onlangs niet wat ze meemaakte. Haar schoonzus bleek al langer te weten van het geheim van Kim’s dochter. “Het ging óók over mijn kind.”
Tikkie ontvangen voor een halve wortel uit iemand anders’ maaltijdsalade? In deze rubriek verzamelen we de meest onterechte, ongemakkelijke en gewoon ronduit gênante betaalverzoeken. Deze week Mirna (31), die een Tikkie van nog geen euro ontving.
Je vraagt je kind om zijn kamer op te ruimen en een halfuur later is er… precies niets gebeurd. Behalve dat er inmiddels nóg meer Lego op de vloer ligt. Herkenbaar? Misschien kun je de sterren de schuld geven.
De zoon van Janine doet wel vaker gekke dingen. Ze dacht dat dat gewoon jongenseigen was. Maar nu heeft hij iets gedaan, waardoor ze zich zorgen maakt of er niet meer aan de hand is.