Rianne Arendsen (35) is onderwijskundige, docent kinderyoga, schrijver en o ja: moeder. Vooral moeder. In haar columns deelt ze haar observaties en bespiegelingen rondom het ouderschap – aanmodderen met de beste intenties. Volg Rianne ook op Substack.
Lees verder onder de advertentie
Het is dinsdag, eind van de middag. De Peuter en ik voegen in op de snelweg. Luidkeels zing ik mee met ‘Bend and break’. Keane, bestaan die eigenlijk nog? In de binnenspiegel staart een zichtbaar geïrriteerde tweejarige terug, met op haar schoot haar popje.
‘Baby kan niet slapen!’ roept de boze moeder. ‘Wat dan?’ vraag ik geschrokken. ‘Iets zachter doen.’ De boodschap is helder. En eerlijk is eerlijk: ik zou hetzelfde gezegd kunnen hebben.
Draag ze met verve
Het valt me de laatste tijd vaker op dat ik niet meer de enige betweter in huis ben. Pietlut, perfectionist, taalpurist; ik draag deze titels stuk voor stuk met verve. Ook de iets minder vriendelijke varianten trouwens. Als je ze eenmaal gekregen hebt, hoef je namelijk niet meer te doen alsof het niet zo is. De Echtgenoot zucht hartgrondig als ik weer eens met ‘Daar moet nog een -n achter’ op een inhoudelijk prima tekst reageer. Om het vervolgens braaf aan te passen. Zolang ik uitnodigingen krijg om me ergens tegenaan te bemoeien, kruipt het bloed waar het niet gaan kan. Dat dat bloed nu ook door de aderen van onze twee dochters stroomt – daar had ik even geen rekening mee gehouden. Naïef, waarschijnlijk. Alsof ik niet weet hoeveel voorbeelden van goedbedoeld commentaar ze thuis krijgen voorgeschoteld.
We worden gepasseerd door een vrachtwagen. De Peuter: ‘Gaat ‘ie naartoe?’ Ik: ‘Ja, dat weet ik ook niet.’ De Peuter: ‘Vachtwage avontuur, denk ik.’ Ik grinnik inwendig. Als je maar vaak genoeg hardop nadenkt in het bijzijn van peuters, gaan ze vanzelf meedenken. Haar gokje is misschien ook niet zo willekeurig als het lijkt. Want zijn we dat niet allemaal: op avontuur? Zo had ik het zelf nog niet bekeken.
Van smalltalk naar eindeloos ratelen
Op het scherm van mijn telefoon zie ik dat we de vertraging tegemoet rijden. Als ik al niet meer mag zingen in de auto, knoop ik wel een gesprek met haar aan. Van moeder tot moeder. Met gedempte stem wijs ik de Peuter op de rij rode remlichten voor ons: ‘Kijk, file.’
Waar smalltalk ophoudt en eindeloos tegen je kinderen ratelen begint, is lastig te bepalen. Opvoedboeken zeggen dat alles hardop benoemen goed is voor hun woordenschat. Andere opvoedboeken zeggen dat wij ouders eens onze mond moeten houden. Ik blink vooral uit in het eerste, geloof ik. De Peuter weet dit ook. Ze weet het opnieuw beter dan ik: ‘Niet, nog rijden. Is drúk.’
Lees verder onder de advertentie
Alsof ze op haar leeftijd ooit van langzaam rijdend verkeer heeft gehoord. Oké oké, mama houdt haar mond al. We vervolgen de rit in stilte. En ik weet: dit heb ik geheel aan mezelf te danken.
Patricia van Liemt is stewardess, schrijver en moeder van Maria (15) en Phaedra (13). Ze schrijft rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven.
De zon schijnt, de ramen kunnen open en heel Nederland krijgt ineens de drang om kasten uit te mesten, plinten af te soppen en dat ene keukenkastje (je weet welke) eindelijk aan te pakken.
Spreekbeurten waren ooit bedoeld als een simpele opdracht, maar in sommige huishoudens uitgegroeid tot een complete productie. Waar het ene kind nog last-minute wat feitjes van Wikipedia print, zit het andere al weken in een strak gepland traject, met dank aan moeders die er nét iets te veel in opgaan.
Tussen TikTok-trends over verboden voedingsmiddelen, de ene na de andere health-hype en gadgets die je slaap, stappen en stressniveau tot op de seconde bijhouden, voelt gezond leven soms als een fulltime project. Alsof je altijd net iets beter, schoner of bewuster zou moeten eten. Met zoveel tegenstrijdige informatie online is het best een uitdaging om […]
Wie jonge kinderen heeft, herkent het speelgoed ongetwijfeld: een zingende speelgoedtelefoon, tellende theepot of kletsende kinderkassa. Maar van wie is toch dat vrolijke stemmetje? Grote kans dat de 25-jarige Elaine Hakkaart dagelijks door je woonkamer klinkt.