Beeld: Eigen beeld
Laurie (38) is orthopedagoog, opvoeddeskundige en moeder van zoons Dex (7) en Otis (3). Sinds vorig jaar woont ze met haar gezin in Kaapstad. In haar column schrijft Laurie over haar ervaringen van het emigreren met twee jonge kinderen, het leven in Zuid-Afrika en de hoogtepunten en worstelingen van het ouderschap.
Er zijn dingen die je als moeder het liefst zo lang mogelijk uitstelt. Het weggooien van die stapel nietszeggende verftekeningen, het inruilen van een ledikant voor een ‘groot’ bed (inclusief vrij in en uitklimmen op zeer ongewenste tijdstippen) of het aanschaffen van een eerste paar echte veterschoenen omdat klittenband nog zo lekker klein voelt. Maar de allergrootste: de eerste knipbeurt van je kind. Zeker als dat kind gezegend is met een blonde krullenbos waar de gemiddelde engel jaloers op zou zijn.
Mijn zoon, drie jaar oud, heeft van die krullen waar vreemden op straat hun hand naar uitsteken (waarbij ik dan vriendelijk maar kordaat de corona-afstandsregel van 2020 weer even in herinnering breng). Een soort Cupido in peutervorm, met een loopfiets in plaats van pijl en boog. Maar na maanden van “zo schattig dat hij niet meer kan zien waar hij loopt”, moest ik eraan geloven. Niet in de laatste plaats omdat ik zelf al een paar keer met een keukenschaar lukraak een lok had weggewerkt, wat hem, als de wind verkeerd stond, een vreemd soort asymmetrische look gaf.
Dus daar gingen we, op naar een gespecialiseerde kinderkapper. Of nou ja, een kapper die zichzelf zo noemt. Het concept was duidelijk gericht op afleiding: tractorstoeltjes, een motorfiets waar je op mocht zitten én een flatscreen waarop de volledige Paw Patrol-marathon draaide. Mijn zoon zag het in eerste instantie wel zitten. Hij racete vrolijk op z’n denkbeeldige Harley door de kapsalon terwijl hij een hysterisch kleurige cape omgeknoopt kreeg.
De kapster leek zich niet zozeer bewust van het feit dat ze ooit bij een specifieke kinderkapper had gesolliciteerd. Er was geen begroeting, geen lach, geen opmerking over zijn prachtige krullen. Alleen een knikje, een ferme ruk aan de kam, en het geluid van een plantenspuit die, vrees ik, oorspronkelijk bedoeld was voor kamerplanten. Binnen tien seconden was het hoofd van mijn kind veranderd in een druipende spons. Hij keek me aan alsof hij net in een sloot was geflikkerd. Ik probeerde luchtig te doen. “Zo, dat is… lekker fris hè?” Geen reactie. Alleen nog meer spray. En een verbijsterde peuter die probeerde door zijn natte wimpers de heldendaden van Chase en Marshall te volgen.
Gelukkig vroeg de kapster in kwestie nog wel even aan mij wat de bedoeling was. ‘Er mag eigenlijk… niks af’, stamelde ik een beetje ongelukkig. ‘Of nou ja, niet niks natuurlijk, hij moet gewoon weer een beetje kunnen zien waar hij loopt weet je wel, en het mag wel iets symmetrischer, want het is een beetje scheef zoals je ziet, maar die krullen, ik ben bang dat ze niet meer terugkomen, zie je…’ Ik ratelde maar door. De kapster antwoordde vrij kordaat: ‘Die krullen raakt ie uiteindelijk toch wel kwijt’. Wrong answer. Kon ik nog weg?
Ze ging aan de slag. Haar kniptechniek was minstens zo kordaat en efficiënt als haar communicatiestijl. Er was geen uitleg, er werd niets benoemd of aangekondigd. Het hoofd van mijn zoon werd met lichte druk alle kanten op geduwd. De enige communicatie was een kort “klaar” terwijl ze de cape van hem aftrok alsof ze net een konijn uit een hoed had getoverd. Mijn zoon keek me aan alsof hij niet zeker wist of hij net een traumatische ervaring had gehad of dat het gewoon woensdag was.
Hij had, thank god, nog steeds krullen. Sterker nog: hij lijkt nog steeds op een engel. Eentje met iets kortere lokken en een iets ondeugendere blik. Een Cupido met karakter. En af en toe een duivelsvertoning, dat wel. Maar hé, dat zat waarschijnlijk nooit in het haar.
Meer avonturen van Laurie in Zuid-Afrika lees je hier.
Veel mensen vragen zich weleens af of hun partner hen over jaren nog steeds aantrekkelijk zal vinden. Zeker na kinderen, stress, ouder worden of lichamelijke veranderingen kan die onzekerheid behoorlijk groot worden.
Tikkie ontvangen voor een halve wortel uit iemand anders’ maaltijdsalade? In deze rubriek verzamelen we de meest onterechte, ongemakkelijke en gewoon ronduit gênante betaalverzoeken. Deze week Eileen, die een Tikkie stuurde naar een vriendin die haar als gratis opvang beschouwde.
De zesjarige Lío, zoon van Lil Kleine en Jaimie Vaes, laat de laatste tijd mooie ontwikkelingen zien in zijn spraak. Waar hij door een vorm van non-verbaal autisme jarenlang nauwelijks verbaal communiceerde, lijkt daar nu voorzichtig verandering in te komen.
Beschuit met blauwe muisjes in huize Gorgels, want Kaj en Jessie Jazz Vuijk zijn voor de tweede keer ouders geworden van een zoon. Dat deelt het stel op Instagram met intieme beelden van de kraamweek.
Iedere relatie heeft wel eens een moment waarop je denkt: oké, en nu? Of het nou je partner is, je moeder, je vriendin of die ene collega die je normaal prima trekt behalve tijdens Teams-meetings, relaties kunnen ingewikkeld zijn.
Simone de Bruijn verwondert zich vaak over kleine dingen in het leven, die ze koppelt aan grotere dingen. Het leven reikt in die zin elke keer weer iets aan. Soms zijn het alledaagse dingen, zoals de vakantieliefdes van haar kinderen. Soms dingen die spelen in de maatschappij, zoals kinderen die het land uit worden gezet. […]