Lara Temme is tekstschrijver en woont samen met haar zoon (8) en dochter (11) in Brabant. Thuis wordt er veel gelachen, geknuffeld, gehuppeld en gezongen. Wel vals, maar daar heeft het gezin zelf weinig last van. Evenals de altijd rommelige zolder.
Hij was niet thuisgekomen ’s ochtends. Storm, onze non-avonturier – al doet zijn naam misschien anders vermoeden. Het is een watje eersteklas, schrikt overal van, maar is ontzettend lief en kan heerlijk onbeholpen knuffelen. Natuurlijk zijn katten weleens vaker de hort op, maar niet hij, niet onze mafkees, die graag buiten is, maar altijd rondom huis blijft. Een rondje buiten lopen en met brokjes rammelen leverde niets op, net als een grondige zoektocht binnen.
Ik maakte me meteen volop zorgen. Mijn gevoel zei dat het niet goed zat. Was het de angst die sprak, of voorvoelde ik dingen? Ik probeerde mezelf tot rust te manen, rustig adem te halen, en dan te voelen wat er boven zou komen. Ik geloof erin dat je dingen diep van binnen vaak al weet, als je er de tijd voor neemt om ze te kunnen en willen horen. Maar ik kreeg het niet voor elkaar. Mijn man maakte zich totaal geen zorgen. “Die komt wel weer terug.” Maar ik geloofde er niets van.
We zouden die ochtend naar het graf van mijn vader gaan. Met een knoop in mijn maag stapte ik in de auto. Misschien zou Storm als we terug kwamen weer gewoon in de tuin liggen. We liepen het kerkhof op – een prachtige, ruim opgezette plek vol bomen en wandelpaadjes. Voor het eerst sinds de begrafenis zag ik het graf van mijn vader. Ik keek naar het aangeharkte zwarte zand, de bloemen in potjes, en het glimmende gouden bordje met zijn naam. J. H. M. Temme, stond er. Ik keek, en ik wachtte. Op verdriet, op rouw, op het besef dat hij daar echt lag. Maar er kwam niets. Zelfs onze gedeelde achternaam deed afstandelijk aan. Alsof ik de hele situatie niet op mezelf kon betrekken.
Thuisgekomen deed ik vol verwachting de poort open. Ik keek rond – de tuin was leeg. De knoop in mijn maag groeide. De rest van de dag bestond uit zoektochten door de buurt, waarbij ik zoveel geluid maakte met het doosje kattensnoepjes dat een wildvreemde kat me begon te volgen tot hij iets lekkers kreeg. “Ik maak me wel echt zorgen, mam”, aldus onze oudste in de avond. “Hij moet echt terugkomen”, zei de jongste. In bed ging ik verder met zorgen maken. Tot mijn man vlak voor middernacht in hoog tempo de trap op kwam. Hij bracht de verlossende boodschap: Storm is er weer! Compleet opgelucht haastte ik me naar beneden, en daar zat hij. Onrustig, gestrest, maar verder helemaal in orde. Zat ik er dus compleet naast, met mijn ‘er is iets vreselijks gebeurd’-gevoel.
Ondanks dat ik door het dolle heen was, begon er ook iets te knagen. Waarom moest ik de hele dag tegen mijn tranen vechten bij de gedachte dat ik Storm nooit meer zou zien, terwijl ik met droge ogen bij de laatste rustplaats van mijn vader stond? ‘Het verdriet komt nog wel’, zeggen mensen in mijn omgeving. Maar wat als dat nou niet zo is? Wat zegt dat dan over mij? En precies daar zit de rottigheid. Dat ik het mezelf niet toesta om dingen wel of juist niet te voelen, omdat ik bang ben dat dat bevestigt dat ik een slecht mens ben. Gevoelens zijn vaak al ingewikkeld genoeg – als ik mezelf ook nog eens afstraf omdat ik ‘niet de juiste emotie’ ervaar, maak ik het mezelf wel heel lastig.
Ik krijg maar niet blijvend in mijn hoofd vastgezet dat ik een goed persoon ben. Af en toe beklijft het, maar lang niet altijd. Naast dat een compleet gebrek aan zelfvertrouwen natuurlijk enorm niet-sexy is, is het ook nog eens worsteling in het dagelijks leven. Moet ik hier iets mee? En zo ja, wat dan? Weer therapie? Coaching? Iets holistisch? Ik ga de komende tijd alles op een rijtje zetten en dan mijn gevoel volgen. En hopen dat ik er niet weer naast zit.
Meer columns van Lara vind je hier.
Lieke Martens en haar man Benjamin van Leer hebben een zware periode achter de rug. Begin dit jaar verloren zij na 24 weken zwangerschap hun zoontje Eden. In een interview met ESPN vertelt de oud-international er meer over.
Moeders weten als geen ander hoe makkelijk je jezelf kunt wegcijferen. Werk, gezin, afspraken en alles wat tussendoor komt: voor je het weet, ren je jezelf voorbij. Ook Soundos El Ahmadi merkt dat ze een stap terug moet doen.
Een tienerzoon met een slaapkamer op zolder betekent voor veel moeders vaak maar één ding: eindeloos de trap op en af. Xandra (43) was er klaar mee en bedacht een oplossing: een deurbel voor zijn slaapkamer.
Wat komt erin? Wat gaat eruit? En blijft er nog iets over? In Banksaldo delen ouders hun maandelijkse inkomsten en uitgaven. Want laten we eerlijk zijn: zijn we niet allemaal een beetje benieuwd hoe anderen het doen? Deze week het banksaldo van Lente (35), samen met Dorian (37), moeder van Mila (6) en Bo (3).
Lieke Martens, die onlangs deelde zwanger te zijn van haar tweede kindje, deelt het verdrietige nieuws dat de zwangerschap niet goed is verlopen en ze haar zoontje is verloren.
Deborah (30) is samen met haar man en moeder van twee zoons Jake (4) en Cody (2). Ze schrijft over het moederschap, verlies en herstel na haar postnatale depressie. Je kunt haar ook volgen op Instagram.