Het begon met een afgehakte hand op tafel. En gegil. Véél gegil. Niet van mij trouwens, van de kinderen. Wel door mijn toedoen. Oeps.
Lees verder onder de advertentie
Ik hou van Halloween. Sterker nog: ik hou van álles waarbij je je kunt verkleden, iets kunt versieren en een excuus hebt om te overdrijven. Kerst, Pasen, Koningsdag… noem het en ik heb er een themahoek voor. Dus ja, toen ik bij So-Low de Halloween-afdeling binnenliep, ging het mis.
Killer panda
Daar lagen ze: bebloede handen, losse voeten, een kruipende baby zonder ledematen (met geluid en al), en een horrorclown die eruitzag alsof hij net ontsnapt was uit een nachtmerrie. En toen kwam ik bij het killer panda-masker. Mijn persoonlijke hoogtepunt. Of dieptepunt, afhankelijk van wie je het vraagt.
Lees verder onder de advertentie
In mijn hoofd zag ik het al helemaal voor me: ons huis als het ultieme spookhuis, inclusief sfeerverlichting, rookmachine en een paar goed geplaatste schrikmomenten. Alleen vergat ik één klein detail: mijn publiek bestond uit kinderen van vijf en twee.
Ze kwamen thuis, zagen die hand op tafel liggen en verstijfden ter plekke. Toen hun blik viel op de de killer panda, zette de jongste het op een brullen. De oudste probeerde nog stoer te doen, tot hij het heksenskelet zag. Met grote ogen keek hij mee aan, alsof ik een ritueel had uitgevoerd in plaats van een feestje had voorbereid.
Lees verder onder de advertentie
Ik kan jullie vertellen dat die avond niet makkelijk was. Slapen zat er niet meer in. Dus ik heb alles maar weer teruggebracht. De panda, de baby, de handen, alles. De caissière keek me aan en wist meteen: weer zo’n overambitieuze moeder met een schuldgevoel. Klopte helemaal. Volgend jaar houd ik het simpel met een paar pompoenen, wat spinnenwebben en misschien een vleermuis.
Meer columns van Heather lees je hier. Of volg haar op Instagram.
Slimme kids worden niet per se geboren met een voorsprong, vaak krijgen ze die gewoon aan de keukentafel mee. Niet met strenge schema’s, maar met zinnen die je als ouder misschien zo uit je mond laat rollen.
Emotionele intelligentie zie je niet terug in een rapport, maar in kleine dagelijkse momenten: hoe een kind met gevoelens omgaat, hoe het speelt, rust zoekt of contact maakt.
Een jeugdliefde lijkt vaak onschuldig, maar kan onverwacht uit de hand lopen. Daar kan de 31-jarige Sammy over meepraten, want wat begon als een zwoele vakantieromance, eindigde in een leugen waar ze zich nog steeds voor schaamt.
Opvoeding draait niet alleen om wat je bewust meegeeft, maar ook om wat je onbedoeld doorgeeft. Ook emoties en gedrag van ouders spelen een rol in hoe kinderen zich ontwikkelen.