Beeld: Rianne Barger
Geke (@gekeborn) is 28 jaar, verloskundige, echoscopist, anticonceptiespecialist, auteur en maakt daarnaast de podcast Zwanger & Zo. Hierin deelt ze verloskundige informatie en positieve bevallingsverhalen om aanstaande ouders te inspireren en ervaringen te delen. In haar column neemt ze ons mee in haar onregelmatige leven als verloskundige.
Nu ik zelf zwanger ben van ons eerste kindje, krijg ik als verloskundige vaak de vraag hoe ik naar mijn eigen bevalling kijk. Soms gevolgd door een verbaasde blik, als ik aangeef vooral vol vertrouwen te zijn. ‘Maar…’, wordt er dan vaak gestameld, ‘weet je dan niet te veel over alles wat er mis kan gaan?’
Bij ons in de praktijk geven we een bevalcursus en met enige regelmaat doen daar zwangere artsen of verpleegkundigen aan mee. Huisartsen, orthopeden, neonatologieverpleegkundigen, er komt van alles voorbij. Het klopt dat zij soms met meer angst en spanning een bevalling tegemoet gaan dan een gemiddelde andere vrouw. Ze hebben met regelmaat de operatiekamer van dichtbij gezien, vervelende casussen meegemaakt of gehoord tijdens hun coschappen of staan dagelijks naast bedjes met baby’s die het door ons goede Nederlandse zorgsysteem nog in leven zijn. De verloskundigen en kraamverzorgsters in diezelfde groepen, kijken vaak met veel meer vertrouwen. Hoe komt dat toch?
Als je het mij vraagt, komt dat door een andere kijk op zwanger zijn en een bevalling. Zie je een geboorte als risicovol proces waarbij we met medisch ingrijpen risico’s kunnen verkleinen? Of zie je het als een natuurlijk proces dat meestal goed gaat en waarbij we, soms met medisch ingrijpen, die dingen moeten doen die het lichaam helpen?
De manier waarop je naar bevallen kijkt, wordt vaak gevormd door de verhalen die je hoort en de dingen die je zelf ziet of meemaakt. Werk je als gynaecoloog en moet je vaak vrouwen opvangen die na een thuisbevalling alsnog hulp van het ziekenhuis nodig hebben? Dan kun je al snel denken dat elke thuisbevalling risicovol is. En werk je als kinderarts en word je met regelmaat bij de opvang van een kindje met een slechte start geroepen, dan ligt het risico op de loer dat je al die kinderen die zonder problemen thuis worden geboren, vergeet.
De andere kant is natuurlijk ook waar. Mijn collega’s uit het ziekenhuis zien de prachtige thuisbevallingen niet waar ik wekelijks bij ben, maar ik zie ook hun zorgen niet bij de ernstige situaties die ik alleen ken uit de boeken. Ik snap het, dat je blik daardoor verandert. En dat maakt uiteindelijk ook niet uit als je een keuze voor jezelf maakt. Je bevalt uiteindelijk het beste op de plek waar jij je het meest veilig voelt.
Voor mij is die plek thuis. Want ja, ik weet inderdaad veel. Misschien wel veel te veel. Over hoe geniaal ons lichaam is, hoe lang (of kort) een bevalling kan duren. Ik weet hoe belangrijk flexibiliteit is, welke opties voor pijnstilling er zijn en hoe de afdeling verloskunde dag en nacht klaar staat als het thuis toch niet lukt. Ik heb niet de illusie dat ik mijn verloskundig brein kan uitschakelen tijdens mijn bevalling, maar ik denk ook niet dat dat nodig is. Al die kennis die ik normaal inzet voor de bevallingen van mijn cliënten, ga ik nu inzetten voor de geboorte van mijn eigen kind. En die kennis is mijn allergrootste kracht.
Hier lees je meer over Geke en haar leven als verloskundige. Geke’s boek Goed bevallen, met 25 inspirerende bevallingsverhalen, koop je hier.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
‘Daar praten we niet over waar de kinderen bij zijn.’ Geld was vroeger in veel gezinnen ongeveer net zo’n gezellig gespreksonderwerp als de belastingaangifte.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.