Beeld: Marlon van Efferink Fotografie
Bernike (29) is getrouwd met Ruben (31) en moeder van een dochter (1). In haar columns schrijft ze scherp, geestig en met zelfspot over de realiteit van het jonge ouderschap – waarbij ze oog heeft voor het absurde in het alledaagse.
Het was een zonnige vrijdagmorgen in april. De wereld ontwaakte. De lente ontluikte. Vogeltjes floten en het fluitenkruid tierde welig langs de snelweg – waar een half-opgemaakte, oververhitte vrouw in hoog tempo richting kantoor racete.
De aanleiding: het jaarlijkse paasontbijt. Het begon om 08.30uur en ik was zoals gebruikelijk weer eens te laat. Om 08.34uur stoof ik de kantine binnen, waar al mijn collega’s zich in vol ornaat hadden opgesteld voor de goedgevulde paastafel. De vinger van de fotograaf zweefde al boven de sluiter knop. Ik propte me haastig in een hoekje. *Klik*. Net op tijd. Een paaswonder.
Met een zak krentenbollen in mijn hand keek ik naar mijn collega’s die zich piekfijn en in bijpassende paaskleuren hadden uitgesloofd op glaasjes trifle, zelfgemaakt granola, monchoutaartjes, lemoncurd, paasstol, fruitsalades, eieren, cake en… krentenbrood. Heel. Veel. Krentenbrood.
Een frisse verschijning kwam aanlopen – het was één van de organisatoren. Ze keek naar de zak krentenbollen in mijn hand en vroeg liefdevol: “Zal ik die even leuk op een schaaltje leggen?” Ik knikte opgelaten.
Vanwege mijn onhandige plek op de groepsfoto, stond ik als vanzelf vooraan bij de paastafel; en zo kwam het voor dat ik, die als laatste binnenkwam, als eerste in de rij bij het buffet stond. Ik laadde mijn bordje 30 centimeter hoog vol en keek achterom naar de 21 wachtenden achter me. Zwijgend schuifelde ik door. Er waren drie statafels. Ik voegde me bij het groepje collega’s dat ik het beste kende. Mijn hoofd dwaalde af naar mijn laatste column over te laat komen, terwijl ik geluidloos happen van mijn paasstol nam. Sommige mensen leren van ervaringen, bedacht ik me. Anderen publiceren ze.
Plots viel het onderwerp op huisdieren. Overleden huisdieren, welteverstaan.
Onze conciërge Hendrik, een besproette grijzaard met een twinkeling in zijn blauwe ogen, vertelde hoe zijn kinderen hem ooit een vlieg lieten begraven. Hij zag nog voor zich hoe hij van lollystokjes een kruisje knutselde met twee snotterende kleuters in zijn kielzog. Een collega links van hem, vertelde over de ceremonie die ze moest organiseren voor een overleden cavia, inclusief grafrede.
Overleden goudvissen, konijnen, honden: de verhalen volgden elkaar op. Er werd volop gesproken over de verschillende afscheidsrituelen, knutselwerkjes en huilende kinderen die het dier de volgende dag weer op wilde graven. Ik leefde op, hier kon ik over meepraten. Ik vertelde over onze hamster die ooit stil en stijf in zijn nestje lag. Dood. Althans, dat dachten wij. De volgende ochtend zagen we dat zijn grafje in de tuin was open gegraven. Dramatische pauze.
“Later lazen we,” zei ik, “dat hamsters in een soort coma-achtige winterslaap kunnen raken. We zullen dus nooit weten of hij nou echt dood was.”
Er viel een stilte. Iemand kuchte ongemakkelijk. Blikken werden afgewend. Ik voelde mijn wangen tintelen en nam me voor om nooit meer iets persoonlijks te delen. Gelukkig was daar de organisator met een schaaltje. “Iemand nog een krentenbol?”
Benieuwd naar meer columns van Bernike? Je vindt ze hier.
Je denkt dat je bij je derde bevalling alles wel hebt gezien. Dat niets je meer kan verrassen. Maar nee, Marieke werd zéker nog verrast.
De Oranjes zijn tijdens Koningsdag neergestreken op een Fries schip, waar ze zich wagen aan een fanatieke quiz over de provincie zelf.
Een crush hebben terwijl je al jaren gelukkig bent, klinkt misschien onschuldig, maar soms kan het je toch even flink in de war brengen. Wat bij Kate (34) begon als een wilde fantasie, kreeg ineens een heel ongemakkelijke wending.
Koningsdag lijkt altijd zo’n gezellige, onschuldige dag. Oranje outfits, kleedjes op straat en kinderen die trots hun oude speelgoed verkopen. Maar voor Lis (38) kreeg deze dag een onverwachte wending. Iets waar ze totaal niet op voorbereid was.
Je kinderen liefde bijbrengen voor de natuur, dat hoort gewoon bij de opvoeding. Jammer dat die natuur zich vaak niet zo keurig gedraagt als jij zou willen.
Rianne Arendsen (35) is onderwijskundige, docent kinderyoga, schrijver en o ja: moeder. Vooral moeder. In haar columns deelt ze haar observaties en bespiegelingen rondom het ouderschap – aanmodderen met de beste intenties. Volg Rianne ook op Substack.
